بررسی ریشه‌های روانی در سبک‌ها و رویکردهای جدید محسن چاووشی

• آسمان به سادگی دلالت بر ناممکن بودن کلاغ‌ها دارد (فرانتس کافکا)

• امیر ضرابی/مجله موسیقی ملودی:‌ هرکس با منش و شیوه‌ای زندگی می‌کند که در راستای فعالیت‌هایش گام برمی‌دارد. زندگی یک هنرمند از نوع خواننده‌اش با مسلک‌هایی خاص گره می‌خورد که می‌توان از طریق سبک زندگی وی، واکاوی‌اش کرد. همان‌طور که مطرح شد، مسلک و سبک زندگی هرکسی هم‌سوی فعالت‌هایش بوده که از این وادی می‌توان کارهای خوانده شده از یک خواننده را هم‌سنگ هنر و فعالیت‌اش دانست و از سوی دیگر سبک کارهای وی را در زمره مسالک او جای داد. پرداختن به حیطه سبک و سیاق خوانندگی بیش‌تر از آن‌که دست‌خوش نگاه نقدگرایانه و فنی‌بینانه باشد به خصلت‌های روانی هنرمند (خواننده) باز می‌گردد. به شخصیت خودبیانگر (Self-Definition) و جامعه‌بیانگر (Social-Definition) باز می‌گردد (وینتر و استوارت ۱۹۷۴). تحت حوزه اکتیو و یا پسیو بودن روحیه‌ی خواننده تفسیر خواهد شد. تلویحا، رسیدن به یک سبک الزامی نبوده و یک خواننده می‌تواند به سبک‌های مختلفی چنگ بزند. راک و پاپ بودن مهم نیست، کلاسیک و تلفیقی بودنش نیز مدنظر نیست چرا که مقوله موسیقی اساسا از دو دیدگاه خواننده و شنونده مطرح می‌شود. به همین دلیل وجود سبکب واحد برای یک خواننده، به مخاطب عام و خاص او باز می‌گردد که تا چه حد این روند را برتابند.

• محسن چاووشی: دیگر کارهای “هاوس” از من نخواهید شنید!

گرایش این روزهای محسن چاووشی به سبک‌های تحت حوزه راک، آن‌هم به دلیل و اسباب مختلف که در ادامه بدان پرداخته شده از سویی سبب شده که مخاطبان خاص وی که به دسته هواداران تعبیر می‌شوند، بیش از پیش تمجیدهایشان را روانه حنجره وی کنند و از سویی دیگر یک مخاطب عام را هنوز درگیر آثاری چون: نفرین، سه‌شنبه‌ها،کم‌تحمل و امثالهم نگه دارد. البته شاید نقش افرادی که گوش سپردن به تراک‌های راک (نه در مایه‌های Pink Floid) را دست‌مایه‌ی به‌روز بودن خود قرار داده‌اند، دست‌کم گرفت!. چندی پیش م.یگانه در مصاحبه‌ای تند و بی‌پروا، تغییر سبک چاووشی از پاپ محض به راک نسبتا محض را نقطه ضعف کارهای او برشمرد (به عنوان یک مخاطب عام که حرفش شنیده می‌شود!) و از آن‌طرف مخاطبان خاص م.چاووشی بیش‌تر به تراک‌هایی با رنگ و بوی راک مثل “هر روز پاییزه” روی خوش نشان می‌دهند و این به مرور زمان اثرات خودش را می‌گذارد تا این‌که م.چاووشی با روحیه‌ی خودبیانگری و به عقیده مارشال ریو (Marshal Reeve) روان‌شناس انگیزش درونی، با یک منبع علیت درونی، پس از دوره‌ی ۵ ساله مجاز بودنش تصمیم قطع به ترک برخی سبک‌ها من جمله هاوس می‌گیرد (تراک‌هایی شبیه حریص و چمدون). این موضوع که تا چه اندازه تحت یک انگیزه درونی بوده و یا یک منبع کنترل از جانب هواداران و به تبع آن واکنش‌پذیری شخص چاووشی نسبت به آن‌ها، بیش‌تر به یک سوبژه می‌ماند تا اوبژه! بررسی آن اجتناب‌ناپذیر لیکن تفسیر آن آسان نیست. تنها چیزی که مسلم است، م.چاووشی برخلاف دیگر خواننده‌های هم‌ردیف و طراز خودش قدری بیش از اندازه از هواداران نزدیک خودش سیگنال می‌گیرد! و این موجب می‌شود که منبع علیت درونی وی جای‌گاهش را به کنترلی بیرونی بخشد که نتیجه‌اش می‌شود آلبوم‌هایی نظیر پرچم هفت‌صد رنگ سفید(!) و یا حریص که بیش‌تر میدان به رخ کشیدن تنظیم‌ها و البته تغییر لحن و خوانش خود شخص اوست. در پایان می‌توان این انتظار را داشت که طبق آخرین گفته‌های او در باب گرایش به سبک سافت راک، دریچه‌ای گشوده می‌شود به سمت همان علیت‌های درونی که منشا آن را شاید بتوان به طرف سال‌ها قبل و تجربه‌های پیشین او سوق داد.

محسن چاووشی دهه ۹۰ همان آسمانی است که کلاغ‌ها حتا قادر به سیاه‌نمودن گوشه‌ای از آن نخواهند بود.

• امیر ضرابی/مجله موسیقی ملودی