برچسب: محسن چاوشی

«محسن چاووشی» خواننده پرطرفدار کشور، چند روز پیش به مناسبت تولد خود آهنگ جدیدش با نام «مترو» را منتشر و آن‌را به هوادارانِ خود تقدیم کرد. نقد «امیر ضرابی» یکی از هواداران این خواننده در مورد آهنگ جدید وی را در مجله موسیقی ملودی با هم می‌خوانیم.

محسن چاووشی که این‌روزها یکی از برجسته‌ترین خوانندگان راک، رسته از پاپ محسوب می‌گردد این‌بار با اجرای قطعه مترو آن‌هم به مناسبت روز تولدش و تقدیم به تمام مخاطبانش بیش از پیش قدم در راه موسیقی راک گذاشته و بی‌وقفه در این سبک کاری به پیش می‌رود.

قطعه مترو این‌بار با سبکی جدید با شعری از خود خواننده (محسن چاووشی) و تنظیم اشتراکی محسن چاووشی و اشکان دباغ و با نوازندگی گیتار الکتریک مسعود همایونی و گیتار آکوستیک کیان ایرجی و میکس‌ و مسترینگ امیر جمال‌فرد برای دانلود روی صفحه‌های مجازی قرار گرفت.

این تراک کوتاه (۲:۴۰) با شعری نسبتا قافیه‌دار و با رنگ و لعابی از پست‌مدرنیسم، جلوه‌گر عشقی رنگین در پس صداهای نخراشیده گیتارالکتریک است که البته اقتضای اشعار این‌چنینی (در سبک پست‌مدرنیسم) نیز به همین‌گونه است. البته نباید ناگفته بماند که تکرار عبارت «به تو فکر می‌کنم و به تو فکر می‌کنم» قدری از قدرت و گیرایی ترانه کاسته و باعث واپس‌زنی شنونده می‌شود. اما صدای نخراشیده ساز را شاید بتوان به پای ناپختگی نوازنده در این حیطه گذاشت و قدری به آن نقد وارد کرد.

اگر در زمینه نوازندگی آن‌هم گیتارالکتریک از «شاهرخ پورمیامی» یا «سیامک شکوری» در این تراک بهره برده می‌شد سبب قوت هرچه بیشتر و انسجامی با شدت و حدت افزون‌تری می‌گردید.

امیر جمال‌فرد با میکس و مستر نسبتا خوب و گیرا توانست در این‌زمینه گوش‌ها را از ناملایمات پاک‌سازی و نمره قبولی را کسب کند. و اما اشکان دباغ که عضو جدیدالورود به تیم کاری محسن چاووشی‌ست با تنظیمی اشتراکی که با خود چاووشی رقم زد توانست پایه‌های کاری خود را مستحکم‌تر کند. البته نباید ناگفته بماند که به احتمال قوی اشکال دباغ در تنظیم قطعه فولک‌لری که محسن چاووشی گنجانده شدنش را در آلبوم «پرچم سفید» مقرر کرده بود و به دلایلی حذف شد نیز دخیل بوده و به احتمال زیاد، میکس و مستر آن را نیز دامون دهقانی عهده‌دار بوده است.

• امیر ضرابی/ مجله موسیقی ملودی

صدای موزیک خیلی بلند است و بعضی حرف هایش را متوجه نمی‌شوم. معلوم است که برای انرژی گرفتن همیشه سراغ موسیقی می‌رود و انصافا هم همیشه نتیجه گرفته است. برایش لقب های جور واجوری از طرف هوادارانش انتخاب شده است. «سلطان» و «آقای خاص» تنها نمونه هایی از این القاب است ولی او نه رفتارهای خاصی دارد و نه مثل اغلب سلاطین خودش را می‌گیرد. خیلی «راحت تر» از آن چیزی است که همه فکر می‌کنند. موقع حرف زدن شمرده و آرام حرف می‌زند و لزومی‌ ندارد برای گرفتن جوابی «سروصدادار» اصرار داشته باشی. سکوت می‌کند و نگاهش را از چشم هایت می‌گیرد و لبخند محوی می‌زند. دو سال پیش هم که برای اولین بار رو به رویش نشسته بودم، همین رفتارها را داشت ولی آن روزها هنوز تا این حد از دسترس خارج نشده بود. هنوز تا این حد از رسانه ها ناامید نبود و بعضی اوقات روی جلد مجله ها آفتابی می‌شد.

یادش بود و می‌گفت: «آن سال ها هنوز به نظرم رسانه ها تا این حد گستردگی نداشتند». ظاهرا دل خوشی از آنها ندارد و زیاد وارد بحث های رسانه ای اش نمی‌شود. ولی همین که قانعش می‌کنم که هنوز هم هستند کسانی که برای طرف مصاحبه شونده احترام قائل اند و آن لبخند محو دیگر در صورتش دیده نمی‌شود، برای من کافی است.

این مصاحبه محتاج یک مقدمه بلندبالا و طولانی است که در آن همه مراحل عملی شدنش از لحظه شروع رایزنی ها برای گفت و گو تا اتمام پروژه، مو به‌مو عنوان شود. هفت خوانی که شاید خیلی ها نتوانند حتی فکرش را بکنند. ولی حالا همه آن ماجراها تمام شده و شما در حال خواندن این سطرها هستید. به همین چند خط بسنده می‌کنم. ناهمگونی بخشی از سوالات این گفت و گو را بگذارید به حساب اینکه یکی از شروط محسن چاوشی ضبط نشدن صدایش در این گفت و گو بود و هیچ فایل صوتی ای از این گفت و گو وجود ندارد. پس طبیعی است که بخش هایی از صحبت های استاد از دستم خارج شود و همین باعث بالا پایین شدن موضوعی و مفهومی‌ بخش هایی از آن شده است. صدای بلند موسیقی هم دلیل دیگری بود که مزید بر علت شد و محصول، همینی شد که می‌بینید. همه این کاستی ها را بگذارید به حساب آن روز بارانی لعنتی که ماشین تازه از کارواش برگشته چاوشی را به گند کشیده بود و حالش گرفته بود!

• همیشه پر حرف و حدیث ترین ماجرا درمورد تو این است که گفته می‌شود روحیات خاصی داری و معمولا نمی‌شود واکنشت را در قبال مسائل مختلف پیش بینی کرد. ولی در یک مورد تقریبا این قانون نقض شده و آن هم زمانی که صحبت جنگ و خرمشهر می‌شود. آن وقت است که لحن تو عوض می‌شود و بهم می‌ریزی. دلیل این حساسیتت به خرمشهر و جنگ چیست؟

هرکسی شهرش را دوست دارد و عرق خاصی به زادگاهش دارد. من همان حسی را دارم که همه مردم ایران به خرمشهر و جنگ دارند. اینکه چیز عجیبی نیست.

• نوایی بوده که با شنیدن آن همیشه یاد خرمشهر و جنگ بیفتی و آن تصویرها اذیتت کنند؟

صدای سنج و دمام را که می‌شنوم، به حال و هوای آن زمان می‌روم.

• بدترین و تلخ ترین خاطره تو از آن زمان و جنگ که همیشه از آن فراری بوده ای چیست؟

من یک قطعه ساخته ام به نام «پرچم سفید» که تمام اتفاقات و احساساتم را در آن قطعه درمورد جنگ بیان کرده ام. با انتشار آن خود به خود این سوال پاسخ داده خواهد شد. بگذار موضوعش همین طور سکرت باقی بماند.

• پیشنهاد حضور در آلبوم «دلصدا» چطور و از طریق چه کسی مطرح شد؟

از موسسه «بشارت» با من تماس گرفتند و موضوع آلبوم را با من مطرح کردند و من هم پذیرفتم. به همین راحتی!

• ده سال بعد وقتی دلصدا را گوش می‌کنی چه حسی به تو دست می‌دهد؟ دوست دارم آن حس لحظه تولد این اثر را بدانم.
  مطمئنا این حس، حس پشیمانی نخواهد بود.

• این آلبوم را می‌شود نوعی ادای دین اهالی پاپ به جنگ و هشت سال دفاع مقدس دانست؟

جنگ یک موضوع اجتماعی است که همه مردم ایران با آن درگیر بوده اند. دوست داشتم هرچند تلخ ولی با انجام این کار و خواندنش خاطره ای از آن را برایشان تداعی کرده باشم و سهم کوچکی داشته باشم. حالا اسمش را اگر دوست داری بگذاری ادای دین، من مشکلی ندارم.

• می‌دانم که هیچ وقت درمورد بقیه همکارانت صحبت نکرده و نمی‌کنی ولی این پروژه چون محتوایی مفهومی‌ دارد می‌خواهم درمورد بقیه خواننده هایی که در این آلبوم حضور دارند، نظرت را بدانم.
  همه زحمت کشیدند و خوشحالم که دوستانی دارم که به ارزش ها اهمیت می‌دهند.

• برخلاف صحبت هایی که همیشه درمورد تو در رسانه ها شده، تو آدم انتقادپذیری هستی و به خاطر همین می‌خواهم از تو انتقادی کنم. علت اینکه معمولا در همه آلبوم های گروهی حضور داری ولی آلبوم شخصی خودت دیر به دیر در بازار منتشر می‌شود چیست؟

من کار گروهی را دوست دارم و همیشه از آن استقبال می‌کنم. معمولا کارهای گروهی تک تِرَک است و سفارشی. ولی آلبوم خودم نیاز به تمرکز و وقت بیشتری دارد. همین باعث قبول کردن این پیشنهادها می‌شود. تو مشکلی با این مسئله داری؟

• نه ولی به نظرم همین حضورهای مقطعی و کوتاه آلبوم هایت را به تاخیر می‌اندازد.

آلبوم در مراحل آخر ساخت و تولید است.

• درمورد آلبومت «پرچم سفید» اطلاعات کمی‌به بیرون درز کرده. ولی می‌خواهم از زبان خودت بشنوم که این آلبوم به جنگ و آن دوران و لحظات و تجربه های شخصی تو ربطی دارد؟ کمی‌ درمورد جزئیاتش صحبت می‌کنی؟

بله. به شدت مشغول تولید آلبوم جدیدم هستم و اسمش را هم «پرچم سفید» گذاشته ام. شعر پرچم سفید از حسین صفا است و تنظیم آن را نیز خودم انجام داده ام. جزئیات بیشتر هم به وقتش منتشر می‌شود.

• برسیم به یکی از اصلی ترین مباحثی که در مورد تو این روزها مطرح است. ماجرای کنسرت ندادن تو بحث روز خیلی از محافل خبری است. خواننده ای هم که کنسرت ندهد، هزاران حرف و حدیث پشت سرش گفته می‌شود. اعم از اینکه صدایش ساختگی است و افکت دارد و… قرار نیست بالاخره این طلسم شکسته شود؟

نمی‌دانم چرا برای دیگران مسائل خصوصی من مهم است. من هیچ وقت به حرف و حدیث ها و حتی حاشیه ها اهمیت نداده ام و سعی می‌کنم کار خودم را انجام دهم. این حرف را به خاطر هوادارانم می‌زنم نه به خاطر حرف و حدیث هایی که وجود دارد و تو درمورد آنها صحبت می‌کنی. هروقت شرایطی که در ذهن من است مهیا شود با قدرت تمام کنسرت هم خواهم گذاشت. آن وقت همه آنهایی که پشت سر من حرف می‌زنند، می‌فهمند که چه اشتباهی کرده اند.

• تک ترک های پرهیجان و قوی ای از قبیل «دیوار بی در» و «نخل های بی سر» را منتشر کرده ای که به شدت موردتوجه قرار گرفته اند. دوست دارم بدانم این روزها محسن چاوشی بیش از همه شبیه کدام یک از قطعاتش است؟

همه قطعات، حال و روز این روزهای من اند. من کار می‌سازم که مخاطبانم گوش کنند و موردتوجه شان قرار بگیرد. در ضمن من نباید نظر بدهم و این مردم هستند که باید هنرمند مورد علاقه شان را انتخاب کنند.

• جواب سوالم را ندادی و می‌دانم دلیل جواب ندادنت هم چیست. بگذریم! گفته می‌شود برای پروژه های کاری، محسن چاوشی قیمت های نجومی‌و کلان دریافت می‌کند. در قبال این صحبت ها چه جوابی داری؟

دلیلش را باید از تهیه کننده ها بپرسید نه از من!

• دلیلش احیانا این نیست که تو کنسرت نمی‌دهی و دیر به دیر هم آلبوم منتشر می‌کنی و برای گذران زندگی ات همیشه قیمت بالا می‌دهی؟

این سوال خیلی سوال شخصی ای است. مگر من از تو می‌پرسم که خرج زندگی ات را از کجا می‌آوری؟! اینکه خدا روزی رسان است، فقط یک حرف نیست…

• از سوالم ناراحت شدی؟

نه ولی کلا این قبیل سوالات، سوالات درستی نیستند.

• هیچ وقت از تجربه حضور در فیلم «سنتوری» صحبت نکردی. دلیلش همان روحیات خاص تو نیست که دوست نداری درمورد دیگران اظهارنظر کنی؟

قبل ترها درمورد سنتوری صحبت کرده ام. اما اگر مثل همیشه دنبال این هستی که آیا من با کسی مشکل دارم یا نه، باید بگویم مطمئن باش تا به حال با هیچ کدام از دوستان آن مجموعه هیچ مشکلی نداشته ام.

• سوال آخرم هم درمورد نظرسنجی شبکه ایرانیان است که تو در آن رتبه اول بهترین خواننده جوان ایران را کسب کردی. آن لحظه چه احساسی به تو دست داد؟

اولا که از همه تشکر می‌کنم و صد البته احساس مسئولیتم بیشتر و بیشتر می‌شود. رابطه ای که بین من و مخاطبانم وجود دارد رابطه بسیار عجیب و غریبی است. آنها همیشه مرا شگفت زده می‌کنند. هیچ کس نمی‌دانم که من چقدر آنها را دوست دارم و به آنها احترام می‌گذارم و خوشحالم از اینکه به تصمیمات من احترام می‌گذارند و خوشحالم از اینکه آنها را دارم.

• روزنامه تماشا

آلبوم «محسن چاوشی» با نام «حریص» در بهمن‌ماه ۱۳۸۹ انتشار یافت و علاقمندان او منتظر بودند تا فضای تازه‌ای را در این آلبوم احساس کنند.
مکنونه صافی: یکی از نخستین نکاتی که در مورد آلبوم حریص از محسن چاوشی توجه‌ را به خود جلب می‌کند کاور آن است. برخلاف آلبوم‌های «یه شاخه نیلوفر» و «ژاکت» که کاور و طرح روی جلد بسیار ساده بود و به نظر می‌رسید که با عجله و بدون برنامه‌ریزی خاصی تهیه شده، کاور آلبوم حریص تصویر خود خواننده را دارد و به نظر می‌رسد که با وسواس بیشتری روی آن کار شده است.  زمانی که نگاهی به داخل آلبوم بیندازیم متوجه می‌شویم که مانند آلبوم «یه شاخه نیلوفر» متن تمامی آهنگ‌ها در کتابچه‌ی معرفی موجود است و وسواس چاوشی  بر روی کارهایش به‌طور کامل در گوشه گوشه‌ی آلبوم به چشم می‌خورد.
آهنگ‌سازی تمام قطعات آلبوم حریص، کار خود محسن چاوشی است، اما در کل این آلبوم به آن زیبایی که همه انتظارش را داشتند نبود. شاید بزرگ‌ترین ضعف آلبوم چاوشی، یک‌نواخت نبودن آهنگ‌هاست که مخاطب را گیج می‌کرد. چیزی که با وجود نقاط قوت آلبوم، بدجوری توی ذوق مخاطبان می‌زند. نکته‌ی بعدی، تنظیم‌های تکراری «کوشان حداد» است که اگرچه در آهنگ اول به دلیل متفاوت بودن، حس جالبی را به وجود می‌آورد اما به دلیل نبودنِ خلاقیت، قطعات بعدی تکراری به‌نظر می‌رسند. عناصر ناامیدی، تنفر و انزجار از خیانت نیز هنوز در آهنگ‌های چاوشی به چشم می‌خورد و شاید کمی قدیمی و نخ نما شده است.

• قطعه‌ی چمدون، ترانه : امیر ارجینی – تنظیم : کوشان حداد

«چمدون» نخستین آهنگ آلبوم است و همان‌طور که از کوشان حداد انتظار می‌رفت «چمدون» را به‌صورتی جوان‌پسند و ریتمیک تنظیم کرده است. این  آهنگ شروعی خوب و حساب‌شده‌ است برای آلبومی که عمده‌ی مخاطبان آن‌را جوانان تشکیل می‌دهند. اما شاید ضعف بزرگ این قطعه، ترانه‌سرایی «امیر ارجینی» است که به نظر می‌رسد تا حدی باعث افت آهنگ شده است. گویا باید ارجینی را تمام شده دانست و از همان آهنگ «یه شاخه نیلوفر» می‌شد فهمید که او ترانه‌سرایی در حد و اندازه‌های چاوشی نیست. این در حالی‌ست که در تمام طول آهنگ، خواننده تلاش دارد ضعف شعر را با فراز و فرودهایش جبران کند.

• قطعه‌ی پروانه ها، ترانه : حسین صفا – تنظیم : محسن چاوشی

دومین آهنگ آلبوم حریص با تنظیم خود محسن چاوشی زیبایی خاصی پیدا کرده است. هر چند در آلبوم‌های قبلی که چاوشی کار تنظیم تمام قطعات را بر عهده داشت یک نکته به‌طور کامل مشخص بود: تکرار! و می‌شد آهنگ را حتا بدون گوش دادن به آن حدس زد. اما به نظر می‌رسد در این آلبوم، سپردن تنظیم به کوشان حداد فضای آلبوم را تا حدی عوض کرده است و در ۲ آهنگی که چاوشی در مقام تنظیم‌کننده قرار گرفته کاری بی نقص و بدیع را به معرض نمایش گذاشته ‌است.  این قطعه در ابتدا با نوختن سازهای بادی سنتی شروع میشود و چاوشی با ریتمی پایین و سنگین خواندن را آغاز می‌کند و درست در زمانی که شنونده حس می‌کند که ریتم تکراری و یک‌نواخت شده، با تغییری سریع، ریتم را تند می‌کند و همین زیبایی آهنگ را دوچندان کرده است . اما شاید نقص بزرگ این آهنگ هم شعر آن است. در شعر «حسین صفا» ترجیع‌بندها رعایت نشده است و هم‌چنان قافیه‌های شعر کمی بی‌ربط و ابتدایی نوشته شده‌است . برای مثال در مصراع «حال و هوای برگ‌ریزون چشمامو، هه پاییزم نمی‌دونه». به هر حال این آهنگ هم در سطح متوسط رو به بالاست.

• قطعه‌ی غیرمعمولی، ترانه : علی بحرینی – تنظیم : کوشان حداد

«غیرمعمولی» را می‌توان یکی از بهترین آهنگ‌های این آلبوم دانست چرا که «علی بحرینی» کار ترانه‌سرایی متفاوت خود را به خوبی بلد است و می‌داند که چه‌طور می‌شود از عامیانه‌ترین کلمات فرهنگ ایران ترانه‌ای به‌دردبخور درآورد. این را می‌توان از لا‌به‌لای مصرع‌های ترانه بیرون کشید مثل: «می‌دونستم خوبی ولی نه تا این حد» یا «این دیگه دست من نیست بستگی داره به تو…». یک آهنگ ۶/۸ به تمام عیار با تنظیم زیبای کوشان حداد. شاید بهتر بود این آلبوم به نام کوشان حداد نام‌گذاری می‌شد چون تنظیم‌های متفاوت و جوان پسند او این آلبوم را زیباتر کرده است. اگر قرار بود من نام‌گذاری این آلبوم را به عهده داشته باشم شاید نام آن را «غیرمعمولی» می‌گذاشتم چون به مراتب زیباتر و متفاوت‌تر از «حریص» است.

• قطعه‌ی بوف‌ کور، ترانه : امیر ارجینی – تنظیم : امیرحسین سرگزی

به‌نظر می‌رسد شاعر تلاش کرده این قطعه را به مفهوم اصلی رمان مشهور «بوف‌ کور» نزدیک کند البته ترانه اشاره‌ی چندان مشخصی به رمان ندارد. امیر ارجینی در این قطعه به‌مراتب بهتر از قطعه‌ی اول عمل کرده و شعر آن حرفه‌ای‌تر و دارای مضامین بهتری نسبت به قطعه‌ی اول است. تنظیم امیر حسین سرگزی نیز خوب است و در کل این قطعه یکی از آهنگ‌های قوی آلبوم محسوب می‌شود. درضمن استفاده از ویلن و گام‌های پایین خواننده در شروع کار، به زیبایی آن افزوده است.

• قطعه‌ی غم و شادی، ترانه : امیر ارجینی – تنظیم : شهاب اکبری

غم و شادی شاید متفاوت‌ترین آهنگ چاوشی باشد. گیتار کلاسیک غمناک اول آهنگ، فکر انسان را به جای دیگری می‌برد و بعد آن صداهای عجیب و غریب که فقط از تنظیم‌کننده ای چون شهاب اکبری برمی‌آید. سپردن تنظیم به شهاب اکبری بهترین انتخاب برای این قطعه‌ی متفاوت است. به نظر می‌رسد تناقض بین قسمت‌های نخستین آهنگ، آن گیتار ملایم و آن صدای «له» برای سبک موسیقی چاوشی چیزی از یک انقلاب کم ندارد. البته برایم سخت است که عبارت بسیار ضعیف را برای شعر این آهنگ به کار ببرم. به نظر می‌رسد شاعر هیچ مفهوم خاصی را در شعر دنبال نمی‌کند و نتیجه‌ی خاصی نیز از شعر برداشت نمی‌شود. بهترین قسمت این آهنگ شاید همان تنظیم زیبای شهاب اکبری باشد.

• قطعه‌ی حریص، ترانه : امیر ارجینی – تنظیم : کوشان حداد

این قطعه یکی از ضعیف‌ترین آهنگ‌های آلبوم است. ترکیب تنظیم، ترانه و آهنگ‌سازی به‌معنای واقعی کلمه، تکراری‌ست و این از جذابیت آهنگ کاسته است. شعر آن به سبک کارهای قدیمی محسن چاوشی صحبت از خیانت، ناامیدی و سرخوردگی می‌کند و فضایی خسته‌کننده و قدیمی دارد. اما با وجود تمام این ضعف‌ها خواننده کار خوبی ارائه داده است. شروع از گام های پایین‌تر به آهنگ، جلوه‌ای زیبا داده است و ادای کلمه حریص با عصبانیتی طبیعی باعث می‌شود حس ترانه به شنونده القا شود. به نظرم این قطعه می‌توانست خیلی بهتر از این‌ها تنظیم شود و به عنوان اسم آلبوم، آهنگ ضعیفی است.

• قطعه‌ی پرنده غمگین، ترانه : حسین صفا – تنظیم : امید حجت

چاوشی در این آهنگ، خودش است. همانی که سال‌هاست از او می‌شنویم و دوست داریم. «حسین صفا» ترانه‌ای در همین راستا برای آهنگ سروده و «امید حجت» نیز به‌صورتی کم‌نقص آن‌را تنظیم کرده است. شروع آرام این قطعه بسیار مناسب است و خواننده در همین فضا شروع به خواندن می‌کند: «چه مرگته…»… این قطعه در سطح بالایی قرار دارد و چاوشی یک بار دیگر نشان داد که سبک منحصر به فرد خودش را بهتر از هر سبک دیگری می‌تواند اجرا کند.

• قطعه‌ی زیبایی، ترانه : امیر ارجینی – تنظیم : کوشان حداد

به نظر می‌رسد که ترکیب ارجینی و حداد همیشه باید لنگ بزند. در یک جا هم که ترانه‌ی به نسبت بهتری از امیر ارجینی دیدیم، تنظیم تکراری و ضعیف کوشان حداد کار را خراب کرده است. حداد سعی کرده ترانه را با شلوغ‌کاری جذاب کند اما شلوغی بیش از حد، صدای خواننده را گم کرده‌است و به‌سختی می‌شود با آرامش به این قطعه گوش سپرد. این طور به‌نظر می‌آید که وقتی خلاقیت حرف اول را بزند کوشان حداد جایی برای صحبت کردن ندارد. تنظیم حداد بزرگ‌ترین ضعف این آهنگ است، گویی خود او هم سبک کار از دستش در رفته و نتوانسته کاری در خور این آلبوم و بزرگی خواننده‌اش ارائه کند.

• قطعه‌ی بادبادکای رنگی، ترانه : امیر ارجینی – تنظیم : شهاب اکبری

باز هم شهاب اکبری و تنظیمی کم نظیر! این آهنگ بر خلاف بقیه آهنگ‌های آلبوم، هم ترانه و هم تنظیمی قوی دارد. صدای اول آهنگ دوران کودکی را تداعی می‌کند و ترانه زیبای امیر ارجینی این بار در سطحی قابل قبول ارائه شده است. گرچه پرداختن او به دوران کودکی و بعد از آن جوانی نشان می‌دهد که او از روی دوران نوجوانی پریده است اما روش اتصال این ۲ دوران به هم قابل قبول است . ملودی آرام و زیبای این آهنگ و تنظیم استادانه شهاب اکبری نقاط قوت «بادبادکای رنگی» است و زمانی‌که از صدای خنده و بازی بچه‌ها در پس‌زمینه‌ی آهنگ استفاده می‌شود حسی که مورد نظر خواننده‌ی این قطعه بوده به شنوندگان منتقل می‌شود.

• قطعه‌ی کافه‌های شلوغ، ترانه : حسین صفا – تنظیم : محسن چاوشی

شاید حرفه‌ای ترین قطعه‌ی آلبوم حریص، همین «کافه‌های شلوغ» باشد. شعر بسیار زیبای «حسین صفا» که بر خلاف ترانه‌های «امیر ارجینی» روایت مشخصی را پیش می‌برد و شنونده بعد از اتمام آهنگ قادر به نتیجه‌گیری است.‌ هم‌چنین تنظیم بسیار قوی محسن چاوشی که باعث دو چندان شدن زیبایی آهنگ می‌شود از نکات قابل توجه کافه‌های شلوغ هستند. نواخته شدن گیتار الکتریک در ملودی‌های بدون کلام نیز ریتم زیبایی به آهنگ داده است. این قطعه از آن دسته آهنگ‌هایی‌ست که دل هر شنونده‌ای را به لرزه در می‌آورد. دکلمه‌ی به‌جا، کوتاه و زیبای حسین صفا در پایان آهنگ نیز بسیار زیباست و نشان از آهنگی قوی و حرفه‌ای دارد.

• قطعه‌ی دلم تنهاس، ترانه : امیر ارجینی – تنظیم : شهاب اکبری

این آهنگ با صدای خود چاوشی شروع می‌شود و فقط چند ثانیه وقت لازم است که مخاطب متوجه‌ی این موضوع شود: باز هم امیر ارجینی و باز هم ترانه‌ای بدون مفهوم و بچه‌گانه… : «تو می‌دونی، تو خیلی وقته می‌دونی…»  قافیه‌های این شعر ضعیف و غیرقابل گوش دادن است. شهاب اکبری هر چه در توان داشته به اجرا گذاشته تا این قطعه اندکی حرفه‌ای به نظر برسد .شاید همین تنظیم باعث شده که در نهایت، آهنگ قابلیت گوش دادن پیدا کند! اما ضعف ترانه تا حدی مشهود است که کسی نمی‌تواند آن‌را انکار کند. البته سه‌تاری که در ملودی بی کلام آهنگ استفاده شده قابل تحسین است.

• مکنونه صافی/ مجله‌ی موسیقی ملودی