آلبوم موسیقی «کرد افشاری» در برگیرنده موسیقی های آذربایجان است که از سوی موسسه آوا خورشید در بازارهای موسیقی کشور انتشار یافته است.
به گزارش مجلهی موسیقی ملودی در این آلبوم که کاری از تقی نیازی و فکر امیروف هنرمندان آذربایجان است، قطعاتی چون راست از نیازی و کرد افشاری و نظامی از فکرت امیروف به چشم میخورد که هنرمندانی چون جهانگیر جهانگیر اف، توفیق قلی اف، آدررضایوف، سعید رستم اف،سلطان حاجی بیگ اف،کارا کارایوف، و تقی نیازی به اجرای آنها پرداختهاند.
روین صداقتکیش منتقد موسیقی در کارنامه این آلبوم نوشته است:«نیازی ذوالفقار اوغلو تقیزاده حاجی بیگف» (۱۹۸۴-۱۹۱۲) و «فکرت مشهدی جمیل اوغلو امیروف» (۱۹۸۴-۱۹۲۲) هر دو از شاگردان عزیز حاجی بیگف و پیرو مکتب موقام سمفونیک (نامی برگرفته از اصطلاح «اپرای موقام» حاجی بیگف) هستند. در آمیختن عناصری از موسیقی موقام آذری با موسیقی سمفونیک ویژگی اصلی این مکتب است. دامنه آمیختگی چنان که از آثار پیروان این مکتب برمیآید طیفی است که از استفاده مستقیم از سازهایی مانند تار تا حضور رنگ و بویی نهانی و برساخته روابط ملودیک و ساختار فواصل موسیقی آذربایجانی گسترده شده است.
وی آورده است: فکرت امیروف پیش از این در ایران با دو اثر سمفونیک «کردافشاری» و «شور» شناخته شده بود، اما نیازی،برادرزاده عزیز حاجی بیگف که برای بیرون رفتن از زیر سایه عموی مشهورش نام کوچک خود را به عنوان نام هنری برگزید، با وجود اینکه یک بار در سال ۱۳۵۶ به عنوان رهبر ارکستر به تهران سفر کرده، در ایران کمتر شناخته شده است.هر دوی این آهنگسازان چندان که در مورد دیگر همکارانشان هم میتوان گفت برنده مدالها و جایزههایی در اتحاد شوروی هستند. نیازی حتا عنوان «قهرمانی خلق» را که عالیترین نشان اتحاد شوروی بوده، در ۱۹۸۲ دریافت کرد.
به نقل از فارس صداقت کیش در ادامه نوشته است: نیازی مشهورترین رهبر ارکستر آذربایجانی قرن بیستم است. او به مدت ۴۶ سال رهبر ارکستر سمفونیک آذربایجان بود. اکثر قطعات آهنگسازان معروف موقام سمفونیک اولین بار توسط او اجرا شدهاند از همین رو بیشتر موسیقیشناسان او را به این عنوان میشناسند. به عنوان آهنگساز نیازی هم مانند امیروف سعی در آفریدن برداشتی سمفونیک از موقام آذربایجان دارد.
وی آورده است: در این مجموعه «راست» (۱۹۵۶) یکی از نمونههای مثالی موقام سمفونیک و معروفترین آثر او را میشنویم. همچنین دو قطعه از امیروف، کرد افشاری (۱۹۴۷) و باله «نظامی» (۱۹۴۹) که از همین دسته قطعات هستند، در این مجموعه جای دارند. از نیازی تعداد زیادی موسیقی متن فیلم (۲۵ عنوان)، باله و قطعه سمفونیک و از امیروف هم تعداد زیادی قطعه در فرمها و شکلهای گوناگون باقی مانده است.
از دیدگاه یک شنونده ایرانی شاید جالبترین نکته، علاوه بر دستیابی به بخشی از میراث انسانی باقی مانده از سیستمی که روزی اتحاد شوروی خوانده میشد، شنیدن موقام سمفونیک به عنوان تلاش آهنگسازانی که فرهنگ موسیقیشان نزدیکترین همسایه موسیقایی ماست برای بنیان نهادن زبان سمفونیک ویژه خودشان باشد، چیزی که ما هم در زمانی تقریبا مشابه مشغول انجام آن بودیم.