برچسب: آلبوم ایرانی

آلبوم موسیقی مذهبی با نام «خلوت دل» کاری از «محسن مرعشی» در بازار موسیقی کشور منتشر شد.

به گزارش مجله موسیقی ملودی محسن مرعشی در گفتگو با خبرنگار «آرتنا» درباره ی جدیدترین اثر خود اظهار داشت: دومین آلبوم موسیقی ام به نام «خلوت دل» با هشت قطعه، تلفیقی است از ساز تنبور با سایر سازهای کلاسیک که دو سال پس از انتشار آلبوم «حسرت دیدار» توسط شرکت «آوای مهر میهن» در آذر ۱۳۹۲ وارد بازار شد.

وی با تاکید بر همکاری برخی از هنرمندان اشاره کرد: هزینه ضبط و انتشار آلبوم توسط شرکت بهینه پویای طبرستان به مدیریت جناب امیرحسین قریشی، انجام پذیرفت.

آهنگساز آلبوم «خلوت دل» ادامه داد: تنظیم آهنگ ها به عهده حامد محمدی و صدابردار ابراهیم اکبری بود. میکس و مستر در استودیو کرال توسط ابراهیم اکبری و استودیو بل توسط امید نیک بین انجام شد. عکس و طراحی آلبوم نیز توسط کوروش صوفی انجام شد.

وی گفت: این آلبوم همانند کار قبلی مضمونی عرفانی دارد و دو ترانه آن از دکلمه استاد میرشکاک استفاده شده است. دیگر اشعار هم از حافظ ، مولانا و ایرج قنبری می باشند.

این هنرمند در خصوص انگیزه تولید این آلبوم موسیقی تصریح کرد: ترانه (خواب) عرض ارادتی است نسبت به نماد عشق و آزادگی؛ حضرت حسین بن علی (ع)، که امید است به وسعت فضل و کرامتش، نقصان کار را بر ما ببخشاید.

ترانه (قلعه زخم) که راجع به جنگ هشت ساله ایران است، تقدیم شد به همه دلاورانی که بی ادعا جنگیدند، خصوصا شهید محمد آزمون _ برادر خوانده همسرم_ که امیدوارم به عظمت و بزرگی روحشان، بضاعت اندکم را در این قطعه، پذیرا باشند. همچنین ترانه (وطن) را تقدیم کردم به همه هموطنانم خصوصا _پدر عزیزم_ که عاشقانه ایران و اسطوره هایش را دوست میدارد.

وی افزود: هفت قطعه از هشت ترانه خلوت دل در شبکه های مختلف تلویزیون، مجوز پخش گرفته و بارها به صورت زنده و یا ساخت نمآهنگ و کلیپ، پخش شده است.

نوازندگانی که در ضبط این اثر حضور داشتند عبارتند از: محسن مرعشی؛ تنبور، حامد محمدی پیانو و سازهای الکترونیک، داوود ترزبان دف و سازهای کوبه ای، حسین رودگر آملی گیتار اسپانیش- گیتار الکتریک، مهبد نبوی تهرانی کمانچه، علی اسدی ویولن، سینا شکری نی، عرفان پرقوه فلوت، مهدیه ابراهیمی همخوان و آوا و یوسفعلی میرشکاک دکلمه.

آلبوم‌ موسیقی «اینک از امید» به خوانندگی صادق شیخ زاده توسط موسسه «راوی آذرکیمیا» منتشر و با پخش «رهگذر هفت اقلیم» راهی بازار موسیقی کشور شد.

به گزارش مجله موسیقی ملودی شیخ زاده ضمن اعلام این خبر به شبکه ایران گفت: «آلبوم «اینک از امید» آفریده ای در جهت اجرای موضوعی موسیقی ایرانی است، که نه تنها انتخاب اشعار روایت کننده بهره جویی از آنٍ حال و امید است، بلکه این مهم در تمام لحظه های اثر مدد ردیف‌های دستگاهی موسیقی ایرانی را نیز به خود واداشته است تا اشعار و ملودی‌ها به کمال، راویان در خوری برای موضوع امید باشند. این فرآیند که بعد از هنرهای اصیل ما نظیر تعزیه و شاهنامه خوانی به ندرت صورت پذیرفته است، می‌کوشد تا از این پس با پشتوانه ای که «اینک از امید» به آن اموخته، درتمامی آثار پس از این نیز به بیان ترمولوژی هنرمند از یک موضوع در زمینه های مختلف اجتماعی بپردازد.»

وی در ادامه درباره جزییات آلبوم «اینک از امید» افزود: «این اثر از قطعاتی چون «مقدمه»، «تصنیف مجلس انس»، «تصنیف شور اشتیاق»، «تصنیف آغازی دیگر» و دو قطعه ساز و آواز تشکیل شده که آهنگسازی آلبوم «اینک از امید» را شاهین شهبازی برعهده داشته و قطعات نیز در فضای ماهور و اصفهان با پیش فرض امید ساخته شده و توسط ایشان هم تنظیم گردیده است، همچنین در این اثر از اشعار امیدبخش حافظ، خیام، مولانا و علی اکبر شیدا استفاده کرده‌ایم.»
این اثر از ملودی گرفته تا اشعار با مضمونی از امید ساخته و اجرا شده و شاهین شهبازی (سرپرست گروه، تار و سه تار)، مرتضی صنایعی (نی)، علی درویش نوری (عود)، فرشاد صارمی (کمانچه)، کوروش بزرگ پور (تمبک)، محسن پوربخت (سنتور) و مهدی نقشینه پور (دف، دایره و کوزه) به عنوان نوازنده در این اثر به هنرنمایی پرداخته‌اند.
علاقه مندان برای تهیه آلبوم موسیقی «اینک از امید» به صورت نسخه اصلی می‌توانند به مراکز معتبر فروش محصولات فرهنگی و هنری در سراسر کشور مراجعه نمایند.
هم‌چنین آلبوم موسیقی «سایه‌ها» با صدای امیراشکان غلامی به بازار موسیقی رسید.

به گزارش مجله موسیقی ملودی از ایسنا آلبوم «سایه‌ها» اثری است که با محوریت کلام تولید شده و علیرضا ثنایی و امیراشکان غلامی آهنگسازی آن را بر عهده داشته‌اند.

در مقدمه این آلبوم نوشته شده است: «کلام ،محور موسیقی ایرانی است… توجه به کلام در فرهنگ ایرانی ما را بر آن داشت، برای احترام به درک مخاطب، این مجموعه با محوریت کلام تولید شود. در تمامی قطعات، موسیقی بر اساس فضای شعر و ترانه ساخته شده‌اند و تولید آهنگ بر مبنای حس برآمده از کلمات و جاری شدن آن بر نت‌ها بوده است و تنظیم، آنگونه که گوش شنونده از توجه به کلام غافل نشود.»

«اسب چوبی»، «عشق شاید»، «گره»، «غزل تازه» و…از قطعات این آلبوم محسوب می‌شوند؛ «سایه‌ها» توسط شرکت «گلچین آوای شرق» منتشر شده است.

هم‌چنین آلبوم موسیقی «حکایت» با آهنگسازی و تنظیم برزو امیری، آواز حسین علیشاپور و همراهی گروه موسیقی ترنگ، راهی بازار موسیقی کشور ‌شده است.

امیری سرپرست گروه موسیقی ترنگ درباره جزئیات این اثر گفت: آلبوم «حکایت» ۷ حکایت دارد و در آواز بیات اصفهانی ارائه شده است.

وی در ادامه افزود: این اثر در سال ۱۳۸۸ ضبط و سعی شده که تنظیم پولیفونی قطعه‌ها توسط گروه کر اجرا شود که می‌توان گفت اولین اثر منتشر شده با این فرم از موسیقی است و تمامی اشعار از خواجه حافظ شیرازی است.خوانندگی این آلبوم موسیقی را حسین علیشاپور برعهده داشته و علی قمصری تکنوازی تار و من تکنوازی کمانچه را در این آلبوم برعهده داشته‌ایم.

آلبوم موسیقی «بوم» اثر حمید رضا دیبازر با اجرای ارکستر «فوژان» و با مضمون «صلح جهانی»، توسط موسسه «آوا خورشید» منتشر شد.

به گزارش مجله موسیقی ملودی از شبکه ایران این آلبوم شامل ۱۴ قطعه آثار سازی با عنوان های کوبان (به تمام نوازندگان و رقصندگان موسیقی محلی ایران)، سوربانگ، جنون، پس از واقعه (به زخمه بر دل داران)، توهمِ جاده – مقدمه، توهمِ جاده، یادگار – مقدمه، یادگار (به مادر [م])، پل (به خاک و باد و پرنده)، فوژان (به آنان) که!، کُنترپوانِ صنعتی (به!)، ویروس، کودکانه (به کودکان جهان) و بوم (به یاد آنان که دوستشان داریم و از آنان آموخته ایم) براساس موسیقی تلفیقی و یک قطعه آوازی با عنوان «به سپیدی صلح» با صدای سالار عقیلی (که با اشعاری از حافظ و مولانا) است که توسط حمید رضا دیبازر آهنگسازی شده است.
آلبوم «بوم» با مضمون «صلح جهانی» حاصل کنجکاوی حمیدرضا دیبازر آهنگساز این اثر نسبت به فرهنگ ها و عقاید ملل مختلف و میل به ترکیب کردن ویژگی های متنوع موسیقی سازی و آوازی آنها است. از این رو در این اثر، موسیقی سازی و با کلام در کنار هم قرار گرفته و از یک سبک ثابت موسیقی تبعیت نشده است، همچنین آهنگساز در هر قطعه از آلبوم «بوم» به ارتباط انسان با هستی (عشق، تکنولوژی و…) یا انسان با انسان (خود، دیگری) پرداخته است.
گفتنی است سهراب برهمندی (آلتو)، داوود جعفری (آکاردئون)، علی جعفری پویان (ویلون)، فراز خنافری (پیانو و کی‌بورد)، پریچهر خواجه (قانون)، حمید خوانساری (عود)، عیسی غفاری (تار و سه تار)، بهنود فدوی (گیتار الکتریک)، آرش فلاح (نی)، میرمهدی قاسمی (گیتار باس)، کریم قربانی (ویلنسل)، شروین مهاجر (کمانچه و کمانچه آلتو)، هومن نامداری (ساکسوفون)، ارشاد واعظ تهرانی (کنترباس)، فرید یداللهی (تنبک، دلنواز و اودو)، حامی حقیقی (کلارینت، تنبورین و مثلث؛ آماده سازی درامز و پرکاشن الکترونیک؛ صدا بردار، میکس و مسترینگ)، نوید نقره زاد (آماده سازی درامز و پرکاشن الکترونیک قطعات کوبان، سوربانگ و ویروس)، گروه کر شهر تهران (به رهبری مهدی قاسمی)، گروه کر کودک و نوجوان نامیرا (به رهبری فرهاد هراتی)، کاوه رمضانزاده (تکخوان قطعه ی جنون) و سالار عقیلی (خواننده ی قطعه ی به سپیدی صلح) در تولید و انتشار این اثر با حمیدرضا دیبازر (نوازنده فرنچ هورن و سینتی سایزر و تک خوان قطعه ی فوژان و صدای پس زمینه کمانچه در قطعه جنون) همکاری کرده اند.
علاقه مندان برای تهیه آلبوم موسیقی «بوم» به صورت نسخه اصلی می توانند به مراکز معتبر فروش محصولات فرهنگی و هنری در سراسر کشور مراجعه کنند.

تازه ترین آلبوم سهیل تهرانی خواننده موسیقی پاپ با نام «حرف های نگفته» اوایل خرداد ماه سال جاری وارد بازار موسیقی کشور می شود.

به گزارش مجله موسیقی ملودی تهرانی با اعلام این خبر درباره اثری که قرار بر این است از وی منتشر شود به بانی‌فیلم گفت: آلبوم دارای ۹ قطعه به نام های «به کی عادت می کنی؟»، «برزخ»، «خاطره ها»، «بی تو»، «تنهایی»، «وسوسه»، «بن بست»، «لحظه ها» و «برزخ ۲» است که آهنگسازی همگی آنها توسط خودم و تنظیم قطعات نیز به وسیله مسعود افجه ای انجام شده، ترانه های آلبوم هم توسط عبدالجبار کاکایی و مرجان زنگنه سروده شده اند.

بهزاد رئیسی/ مجله موسیقی ملودی: هیچ فکر کردید که چرا آثار موفق موسیقی پاپ جهان، بارها و بارها “بازخوانی”، “بازاجرایی” و “بازتنظیم” میشوند؟!
اما آثار موفق در ایران، یا فقط یک اجرا دارند، و یا معمولا تنها توسط خواننده اصلی ِ اثر، “بازخوانی” میشوند؟

• چرا “بازخوانی”، در موسیقی پاپ ایران کمتر انجام می شود؟

آهنگ besame mucho (به معنی “مرا ببوس”)، برای مثال بیش از ۱۲۰ بار، به شکل با کلام (به زبان های مختلف و توسط اشخاص بسیار) و بی کلام (اجراهای متعدد ارکسترال، تکنوازی) و… بازاجرایی و بازخوانی و ارائه مجدد شده است.

ولی در موسیقی پاپ ما، تنها تعداد اندکی از آهنگ های پاپ، “بازخوانی” شده اند….! (آنهم با تکیه بر اعتماد بنفس کاذب و پررویی اشخاص اجرا کننده، و بدون اجازه ی پدیدآورندگان اثر!) و صد البته بازخوانی آثار یونانی و ترکی و عربی هم بازار گَرمی دارد. من اسمش را میگذرام؛ “باز-دزدی”! (حالا اگر ملودی یا ترانه را به اسم شخص پدیدآورنده میزدند، کمتر دلمان می سوخت!)

علت اینجاست که در ایران این تصور اشتباه وجود دارد که وقتی (مثلا) ملودی و یا ترانه ای، جهت اجرا، به یک خواننده ارائه میشود، در واقع (به اصطلاح ِ غلط!) “واگذار” میشود! (یعنی “فروخته” می شود!)
یعنی چیزی شبیه به خریدن شلغم! کیلویی ۲ تومان. که وقتی کسی آن را می خرد، حق دارد همه اش را تا ته، و تنهایی بخورد. اگر هم کسی دست درازی کرد، با چنگال می زند روی دستش! و یا اینکه اصلا میتواند بریزدش توی جوب! (چون “مااال” خودش است!)

در حالی که (همانطور که در بخش اول اشاره شد)، اثر هنری، قابل “واگذاری”، خرید و فروش، و یا حتی “اهداء” نیست! مثلا ترانه سرا و یا ملودی ساز (که طبق همین قانون دست و پا شکسته موجود در ایران، صاحب انحصاری و ازلی و ابدی اثرش دانسته می شود)، صرفا میتواند برای اجرای اثرش توسط خواننده، در مقابل مبلغ توافق شده، یک “اجازه نامه” امضاء کند.
“اجازه نامه” به معنی اینست که خواننده، صرفا اجازه ی “اجرا”ی آن اثر را دارد (که تازه آن هم می تواند، فقط به “ارائه آلبومی” اثر، محدود باشد، و در قرارداد، اجرای هر کنسرت را منوط به “اجازه نامه” جدید کرد!). و این قرارداد، به هیچ وجه “تملک”ی نسبت به اثر، برای خواننده ایجاد نمیکند. پس اثرتان را به هرچند نفر که خواستید بسپارید، تا با اجراهای مختلف و (اگر “ترانه سرا”اید) با ملودی های چند ملودی-ساز، اثرتان بیشتر و بهتر شنیده شود.

در همه کشورهای آدم حسابی دنیا، وقتی کسی بخواهد یک اثر را (تفاوتی نمی کند که مجری اصلی و نخستین آن، چه کسی باشد)، “بازخوانی” کند، باید از صاحبان اثر (که همان “پدیدآورندگان” اثر باشند،)، یا وراث آنها، “اجازه نامه” بگیرد (و نه از خواننده و یا تهیه کننده و یا شرکت یا…!) و “حق اجرا” پرداخت کند.

پس خیلی واضحه که مثلا یک “ترانه سرا” یا “ملودی ساز” (melodist)، دوست دارد که اثرش، توسط تعداد هر چه بیشتر ِ هنرمندان، ارائه بشود تا از همه ظرفیت و قابلیت اثرش، بوسیله استعدادهای مختلف استفاده شود، و هم اینکه “حق اجرا”ی بیشتری دریافت کند.

در حالی با فرهنگ اشتباهی که در ایران وجود دارد؛ هر کسی که بابت اثر پول پرداخت کرده است، صاحب اثر شناخته می شود! که هم فرهنگ اشتباهی است، و هم اصولا این تملک و تصاحب، فاقد وجه قانونی است.
و مسلما هر خواننده ای، دوست دارد مجری اول و آخر هر اثری خودش باشد، تا مبادا دیگران اجرای بهتری انجام بدهند…. پس اجازه ی اجرای مجدد اثری که خوانده است را به هیچکس نمی دهد.

متاسفانه همین مسئله در رابطه مالی بین شرکت و خواننده هم وجود دارد. یعنی شرکت فکر میکند چون دوزار چک (معمولا هم بی محل!) کشیده، آلبوم را عین یک دیگ حلیم تصاحب کرده، و همه اش را میخواهد تنهایی بخورد و به کسی هم نمیدهد…! چیزی هم بگویید، میگوید (بلانسبت!) : “دست خر کوتاه! پولشو دادم دادا…!؟”

کمک کنید تا این مساله را همه به هم بگوییم. انقدر برای هم تکرار کنیم که بصورت یک فرهنگ و یک چیز طبیعی دربیاید. همانطور که صورت اشتباهش، بر اثر تکرار، جا افتاده، صورت درستش هم با تکرار، جا خواهد افتاد.

• بهزاد رئیسی/ مجله موسیقی ملودی

بهزاد رئیسی/ مجله موسیقی ملودی: اگر از غر زدن درباره تصویب نشدن قانون “کپی رایت” بگذریم، بیاید در چهارچوب قانون موجود و وضعیت حاضر، ببینیم که چه حق و حقوقی داریم.
بخشی از قانون حمایت حقوق مؤلفان و مصنفان و هنرمندان:

• فصل دوم – حقوق پدیدآورنده

‌ماده ۳ – حقوق پدیدآورنده شامل حق انحصاری نشر و پخش و عرضه و اجرای اثر و حق بهره‌برداری مادی و معنوی از نام و اثر او است.
‌ماده ۴ – حقوق معنوی پدیدآورنده محدود به زمان و مکان نیست و غیر قابل انتقال است.

مطمئنم که از هر ده هزار هنرمند، حتی یک نفر هم کل این قانون را حتی یک بار نخوانده اند!
بنابراین می‌توان گفت که “همه” قراردادهایی که طبق عرف موجود نوشته می شوند، نه تنها فاقد اعتبار قانونی اند، بلکه جرم اند. بله، جرم! یعنی،چنین قراردادهایی، نه تنها در دادگاه قابل استناد نیست (و اگر هم هست، نباید باشد!)، بلکه دادگاه باید هر دو طرف قرارداد را بابت عقد یک قرارداد غیرقانونی، مجرم شناخته و مجازات کند!

مثلا؛ در عرف موجود وقتی که یک ترانه سرا، می‌خواهد ترانه اش را برای اجرای با موسیقی، در اختیار یک خواننده قرار دهد، بابت دریافت مبلغ دستمزدش، نوعی “رسید”، به خواننده (یا تهیه کننده) تحویل می‌دهد. متن این “رسید”، معمولا چنین چیزی است: “کلیه حقوق مادی و معنوی ترانه ی….، با مطلع ….، به آقا/خانم/شرکت ….، واگذار شد.//امضاء….” و به این “رسید”، اصطلاحا می گویند “واگذاری”.

یک بار دیگر متن قانون را بخوانید و با شرایط چنین “رسید”ی مقایسه کنید.

بزرگترین ایراد چنین “رسید”هایی اینجاست؛ که طبق قانون (همانطور که در بالا آمد)، حقوق معنوی اثر، “غیرقابل انتقال” است. یعنی حتی اگر چنین “رسید”ی نوشته شده باشد و ترانه سرا راضی هم باشد، حقوق معنوی، همچنان متعلق به ترانه سرا (پدیدآورنده اثر) خواهد بود.
ایراد دیگر اینست که هم حقوق مادی، و هم حقوق معنوی، هر دو، بصورت “انحصاری”، تنها و تنها در اختیار “پدیدآورنده” است. یعنی “حق نشر و پخش و عرضه و اجرا و بهره برداری از اثر”، تماما در اختیار “پدیدآورنده” است. و چون این حقوق، انحصاری است، هیچ کس نمیتواند آنها را (حتی بخشی از آنها را)، در اختیار بگیرد! (هرچقدر هم که پول پرداخت کرده باشد!)

و نتیجتا چنین تصور می شود که وقتی اثری، به شخصی “واگذار” میشود، شخص خریدار، مالک و صاحب آن اثر خواهد بود! و اگر هنرمند، اثرش را دوباره به کسی “واگذار” کند، “اخلاق حرفه ای موجود” را زیر پا گذاشته است! که کاملا تصورات غلطی است.
بنابر قانون موجود، اصولا “خرید و فروش آثار هنری، ممنوع است”! بله، ممنوع!
حق یک هنرمند، نسبت به اثرش، چیزی شبیه به حق ابوت (پدری) است. یعنی همانطور که یک پدر، نمیتواند فرزندش را بفروشد، و اگر هم بصورت غیرقانونی فرزندش را فروخته باشد، باز هم نمیتوان قبول کرد: “چون فرزندش را فروخته است، پس دیگر، او پدر این فرزند نیست” هم چنین چیزی قابل پذیرش نیست، و هم اینکه، قانون برای چنین “خرید و فروشی”، مجازات قائل می‌شود. ولی میبینیم که هنرمندان، بدون اینکه به حقوق خود آگاه باشند، تن به عقد چنین قراردادهای ظالمانه و احمقانه ای میدهند.
در واقع شخص یا شرکتی که قصد هرگونه بهره برداری مادی از اثر هنرمندی را دارد، تنها می‌تواند در مقابل مبلغی توافقی، از هنرمند “اجازه نامه” (یک اسم پیشنهادی) بگیرد. پر واضح است که این “اجازه نامه”، برای کسی که پول پرداخت می‌کند، به هیچ وجه، هیچگونه “حق مالکیت”ی ایجاد نمی‌کند. و تنها به این معنی است که او میتواند بابت مبلغ پرداختی، به صورتی که در قرارداد ذکر می‌شود، اثر را اجرا یا منتشر کند. همین! (بگذریم که در قانون کپی رایت، غیر از پرداخت آن مبلغ، بابت هر “فروش”، درصدی به “پدیدآورنده” تعلق می‌گیرد. در حالی که متاسفانه در ایران، اگر یک اثر یک میلیون نسخه هم بفروشد، هیچ چیزی عید عوامل پدیدآورنده نمی‌شود!)
به عنوان مثال، “اجازه نامه” میتواند (مثلا در مورد ترانه) چیزی شبیه به این باشد:
“بدین‌وسیله “اجازه”ی اجرای ترانه ی ….، با مطلع ….، برای اجرا در قالب آلبوم، به آقا/خانم/شرکت …. داده می شود.// امضاء….”
طبق چنین قراردادی؛ ترانه سرا، “حق دارد”، اجازه اجرای همان اثر را، به هر چند نفر که بخواهد، بدهد.
خواننده یا شرکت، حق هرگونه اجرای صحنه ای را، تنها با اجازه مجدد از صاحب اثر، دارد. مگر اینکه در قرارداد ذکر شده باشد. که پیشنهاد من به هنرمندان اینست که زیربار چنین تبصره هایی نروند، و از “حداقل” حقوق خود، نگذرند.
مساله  تاسف آور و به غایت مسخره ای که در این مورد دیده می شود این‌ است که شرکت ها، در کمال وقاحت، “اجازه اجرای کنسرت توسط خواننده” را، در قالب تبصره ای در قرارداد، منوط به اجازه خودشان می‌کنند و هر موقع که با کسی لج می‌کنند، کنسرت های او را تعلیق می‌کنند!

در حالی که این خواننده است که پدیدآورنده آلبوم محسوب می شود و کلیه حقوق مادی و معنوی نشر و پخش و اجرا و عرضه و… اثر را در هر قالبی و در هرجایی به او تعلق دارد. و خواننده است که باید چنین حقی را در دست بگیرد، نه شرکت! (حقوقی که حتی بدون ذکر در قرارداد هم معتبر است!) و همان‌طور که گفته شد، خواننده، تنها باید از عوامل آثاری که می‌خواهد در کنسرت اجرا کند (ترانه سرا، آهنگساز و…)، “اجازه نامه” داشته باشد.
در نهایت مساله بسیار مهمی که هنرمندان باید بدانند، این‌ است که اگر هم چنین قراردادهایی را امضاء کرده اند، نگران نباشند! چنین قراردادهایی فاقد وجاهت قانونی و ضمانت اجرایی هستند و در صورتی که طرف قرارداد به شما اعتراضی بکند (که فرضا چرا اثر را برای اجرا در اختیار کس دیگری قرار داده اید؟)، قانون این حقوق را در “انحصار” هنرمند قرار داده است و نهایت اتفاقی که میتواند بیافتد این‌ است که هر دو طرف قرارداد، برای عقد چنین قراردادی، مورد مجازات قرار گیرند. (که این چنین حکمی هم، آن حق را از هنرمند نمی‌گیرد) و حقوقی که اشاره شد، حتی با مرگ هنرمند هم از او ساقط نمیشود!!
این مقاله، اولین “نوشته” از یک “سری” است، که قصد دارم عواقب چنین وضعیتی را بصورت مثال های گوناگون و در مسائل مختلف و مصادیق متفاوت، عنوان کنم. چون حتی با آگاهی از وجود این قوانین، بخاطر “عرف و رسوم غلط”ی که وجود دارد، خیلی از هنرمندان مصادیق آن را نمی دانند! و متوجه نمی شوند که در چه مواردی باید با استناد به این قانون، از حقوق خود دفاع کنند.و خواهش من از شما هنرمند، اینست که به هر صورتی که میتوانید، دیگران را به این مهم، آگاه کنید، تا “قانون”، به صورت “عرف” دربیاید و بتوانیم “فرهنگ سازی” کنیم. به امید روزهای بهتر، برای هنرمندان ایرانی…

• بهزاد رئیسی/ مجله موسیقی ملودی