آهنگ ساز و استاد دانشكده موسيقي دانشگاه هنر گفت: نوآوری و خلاقیت لازمه هنراست و پژوهش در این زمینه کارگشاست.
مصطفي كمالِ پورتراب آهنگساز و استاد دانشكده موسيقي دانشگاه هنر درباره اهمیت مبحث پژوهش در موسیقی گفت: تحقیق موجب دست‌یابی به حقیقت می‌شود و به حقیقت رسیدن به این معنی است که با نیل به منشا هر چیز به اجزاء سازنده آن دست یابیم.
به گزارش مجله‌ی موسیقی ملودی از پایگاه اطلاع‌رسانی موسیقی، پورتراب افزود: دراین باره که چه اجزایی و چگونه باید ترکیب شوند که یک اثر موسیقایی تولید شود، کتاب ها و متدهای زیادی در کشورهای مختلف تالیف و ترجمه شده است. ولی از آنجا که هیچ گاه موسیقی در ایران جدی، تلقی نشده و همچنین موسیقی دانان ما نیز بیشتر سنتی و به طریق تقلید از استاد به فراگیری این هنر می پرداختند، آثار تحقیقی و تالیفی انگشت شمار و محدودی تهیه و تالیف شده است.
پورتراب با بیان اینکه آموزش موسیقی تقلیدی در کنار مزایایی که دارد، با معایبی نیز همراه است خاطرنشان کرد: تقلید در موسیقی سنتی ما از آن جهت که تمام اجزاء و جزئیات موسیقی از استاد به شاگرد منتقل می شود خوب است ولی از آنجا که تقلید نعل به نعل فاقد نوآوری است مشکلاتی را در زمینه ارتقاء و اعتلای موسیقی ما ایجاد می کند. چون نوآوری و خلاقیت لازمه هر هنری است.
وی ادامه داد: البته هر کار نویی، نوآوری محسوب نمی شود بلکه زمانی نوآوری صورت می گیرد که به روشی دست یابیم و به واسطه آن راه رسیدن به حقیقت را نزدیک کنیم. به عنوان مثال آهنگسازی که به خلق موسیقی می پردازد، ابتدا تکنیک های قدیمی اساتید این هنر را آموخته و به دنبال آن سعی در رفع نواقص و خلاء های آن اصول می کند تا بدین طریق بتواند اثری بدیع و خلاق به وجود آورد. در واقع جامعه هنری ما با پر کردن نواقص متدهای گذشتگان، به تکامل می رسند.
این استاد دانشگاه با بیان اینکه هنر باید با یک زبان صحیح آبیاری شود افزود: موسیقی متشکل از صدا، ملودی، هارمونی و اجزاء دیگری است که باید به نوبه خود و تک به تک مورد توجه قرار گرفته و درست استفاده شوند. در کشورهای اروپایی این مسایل از قرون اولیه مسیحیت تکامل پیدا کرده و کتاب هایی نیز در این زمینه نوشته شده است و به تدریج رشد کرده و به تکامل رسیده اند ولی در ایران در زمینه موسیقی، افراد متخصص یا نداشتیم و یا خیلی محدود بوده اند.
نویسنده کتاب «تئوری موسیقی» خاطرنشان کرد: در کشور ما هنر موسیقی بیشتر به عنوان یک امر تفریحی تلقی شده و بودجه و امکانات کمی برای رشد این هنر اختصاص یافته و این در حالی است که موسیقی دارای یک منشا علمی است و باید تئوری موسیقی به درستی شناخته و شناسانده شود. چون در غیر این صورت، به مثابه یک بازیچه در آمده و هر کس به نوعی با آن بازی می کند.
پورتراب به ضعف کتاب های تالیفی موسیقی در ایران اشاره کرد و افزود: در زمینه موسیقی و اصول آن کتاب های زیادی نوشته شده ولی به ندرت می توان از بین آنها اثر در خور توجهی پیدا کرد. برای نمونه کتاب های متعددی درباره موسیقی ایران از جمله سنتور نوشته شده ولی اکثرا نقص های زیادی دارند. در باره هارمونی نیز آثار زیادی تالیف شده ولی همه شبیه هم هستند و مطلب جدیدی را بیان نمی کنند.
وی در پایان به اهمیت نقد آثار موسیقی اشاره کرد و گفت: متاسفانه در کشور ما منتقد آثار هنری از جمله موسیقی نداریم و تعداد معدودی که در این زمینه فعالیت می کنند از سطح سواد بالایی برخوردار نیستند و اگر هم نقدی صورت گیرد حمل بر عیب جویی می شود. و این درحالی است که اگر شرایط نقد حرفه ای آثار هنری و تالیفی فراهم شود زمینه رشد کیفی آثار هنری از جمله موسیقی مهیا می شود.