برچسب: موسیقی کلاسیک

«ولفگانگ آمادئوس موتزارت» نابغه دنیای موسیقی کلاسیک است که تنها ۳۴ سال عمر کرد اما در این مدت زمان کوتاه، تاثیری شگرف را بر موسیقی جهان در زمان خود و قرن‌ها پس از خود گذاشته است. او تعدادی از کم‌نظیرترین قطعات موسیقی کلاسیک را خلق کرده و هم‌اکنون ۱۰ نکته جالب از زندگی این نابغه را گرد هم آورده‌ایم که به شما تقدیم می‌کنیم.

۱-  اوّلین قطعه موسیقی ساخته شده توسط موتزارت: تنها ۳۰ دقیقه طور کشید تا موتزارت توانست اوّلین قطعه موسیقی را یاد گرفته و بنوازد. این رویداد در ۲۴ ژانویه سال ۱۷۶۱ اتفاق افتاد در حالی‌که او هنوز به سن پنج سالگی نرسیده بود.

۲- افسون گری موتزارت: موتزارت هنگامی‌که بسیار جوان بود، برای آنکه خانواده بتواند مسیر سفر و عبور از گذرگاه ها را راحت تر طی کنند، برای نگهبانان ویولون می‌نواخت.

۳-  موسیقی، نویسندگی، و علم حساب: موتزارت در واقع پیش از آنکه نوشتن کلمات را آغاز کند، نت های موسیقی را یاد گرفت. او همچنین بعدها بسیار به ریاضیات علاقه مند شد.

۴- زندگی خسته کننده در جادّه ها: مشکلات سلامتی موتزارت، هنگامی‌که بسیار کوچک بود آغاز گشت. هنگامی‌که برای اجرای برنامه همراه با خانواده خود به دیگر کشورها سفر می‌کرد، علائم اوّلیه ابتلا به سل را نشان داد. پدر موتزارت، لئونارد، دارویی موقّتی برای او تهیه کرد- ترکیبی از شیر با دانه های خربزه زمینی و دانه های خشخاش. دارویی که دکتری محلّی پیشنهاد کرده بود.

۵- ذهن سیّال موتزارت: موتزارت بزرگسال، قطعات موسیقی را در ذهن خود و هنگام سوارهای طولانی و سوار بر کلاسکه های ناراحت کننده و خسته کننده می‌ساخت. و این قطعات را در ذهن خود ذخیره می‌کرد تا هنگام یافتن فرصت آنها را بر روی کاغذ بنویسد.

۶-  برای لویی پانزدهم موسیقی اجرا کرد: موتزارت هنگامی‌که در پاریس بود، از او خواستند تا برای لویی پانزدهم و ملکه ماریا لیسزیناسکا قطعه ای را اجرا کرده و بنوازد. او و خانواده اش توانستند تا همراه با پادشاه و ملکه و در کنار یک میز شام بخورند. 

۷- پیانو موتزارت: موتزارت اوّلین سیمفونی چهارگانه خود را در دسامبر سال ۱۷۳۶ ساخت.

۸- دوران آکادمیک موتزارت: در نهم اکتبر سال ۱۷۷۰، ولفگانگ آمادوس موتزارت، او امتحانی را پشت سر گذاشت که برای ورود به آکادمی‌ موسیقی بولونیا مورد نیاز بود.

۹- پیوند زناشویی موتزارت: موتزارت در تاریخ چهار آگوست سال ۱۷۸۲، در کلیسای جامع سنت استفان شهر وین، با کنستاین وِبِر ازدواج کرد.

۱۰- موتزارت و بتهوون: در چهارم آوریل سال ۱۷۸۷، لودینگ فان بتهوون ۱۶ ساله برای یادگیری درس های موسیقی ارزشمند نزد موتزارت، به وین آمد.

• سیمرغ

شوپن آن بزرگ مردی‌ست که به نسبت بی انتها و شگرف بودن آثارش، زندگی طولانی ای نداشت. ما از دهلیزهای پرپیچ و خم زندگی او تصویر شفافی -به عنوان سند و دست نوشته- در دست نداریم.

محیا حسنلو/ مجله موسیقی ملودی: فردریک شوپن پیانیست لهستانی مانند بتهوون بزرگ، زندگی به نسبت طولانی و پر سندی نداشت که بتوانیم با مدرک درمود وقایع روی داده سخن بگوییم اما .. بروید به سالهایی از تاریخ بشر که زندگی در سطح اولیه خود بود و مردمان افسانه ها را شکل می دادند. سحر و جادو بین مردم رواج داشت و هرکس خدایی داشت برای پرستیدن. مردی را در نظر بیاورید که در این هیاهوی کر کننده ، هنوز صدای درونی اش را می شنود ، متفکر است و ساعت ها در خود غرق می شود . او در این سفرهای درونی به مرزهایی می رسد و دیدنی ها را آنطور که شایسته ی خلقت یک انسان است ، می بیند. از این حس رهایی خدامانند به وجد می آید و میخواهد آسمان و زمین را با فریاد خود به وحدت و یکپارچگی دعوت کند . میخواهد سیر پرواز را بدون ترس و تردید تا آخرین قدم طی کند و بعد خداوند را در ورای تمام اشیاء ببیند. عاشق شود و با عشق خود دنیا را سیراب کند .. او میخواهد همه ی این کار ها را انجام دهد اما .. امان از انسان ها که محدودند. امان از زمان و مکانی که در آن متولد شده است . امان از مردمی که صدای حقیقت را به گور سکوت و خاک و خون میفرستند. چاره چیست .. او باید در آن زمانی که مردم را به جرم بازگو کردن حقایق می کشند ، زنده بماند نه برای زندگی کردن. بلکه برای پایان رسالت آفرینش خود و زنده نگه داشتن آن حس خدامانند که به اش نائل شده بود. و آن مرد هیچ چاره ای ندارد مگر اینکه تن به جبر جغرافیا و فرهنگ و زمان دهد چون تن از خاک است و محدود. اما این پایان رسالت اش نیست . روح بلند او در هیچ قالبی محدود نمیشود ؛ هر شب ، پس از رفت و آمد از سلوک و مکاشفه ، مرد یافته هایش را با یک زبان رمز دار در جایی می نویسد. او نمیداند آیا مردمان قادر خواهند بود روزی این رمز ها را به درستی دریافت و درک کنند یا نه. با اندک امیدی که قلبش را زنده نگه داشته است هر شب می نویسد و می نویسد..

ما از شوپن دست نوشته و طرح چهارچوب بندی شده ای نداریم. ما اسناد شگرف تری داریم ؛ قطعه های او! شوپن همان مردیست که در دیاری زندگی میکند که حرف هایش را به طرز ناراحت کننده ای نمیفهمند. بتین در نامه ای به بتهوون زیبا سخنی می گوید : « نابغه همیشه تنهاست و ناشناخته. خود او راهش را پیدا می کند، و این راه نه در روشنایی، بلکه در ناخودآگاهی و بی خبری جلوی پای او گذاشته می شود، راهی که حتی در جستجوی آن هم نبوده است.»

و شوپن هم تنهاست. با وجود اینکه در سده ی ۱۸۰۰ و بخصوص در دوره ای که شوپن زندگی میکرد ، نگرش به موسیقی جنبه مثبت تری پیدا کرده بود و اشرافیان احترام و ارزش بسیاری برای موسیقی دان ها قائل بودند، او مرد تنهایی بود و شگرف تر آنکه تنهایی برای او هدیه ای بود از طرف خداوند. زندگی در اقیانوس وجودی آن بهشت موعود است .. شاید اگر او حرف هایش را روی کاغذ می آورد یکی از بزرگترین و بهترین نویسندگان قرن میشد .

برای همین است که همیشه گفته ام موسیقی شوپن روایتگر داستان و حکایت های معمول نیست. شوپن همان مردیست که هر شب می نویسد. زبان رمز دار او موسیقی ست.

و او این‌چنین گنج های پنهانی را برای ما فرستاده است. دستیابی به این گنج ها بسیار دشوار است چون حقیقتِ آن، درحالی که تجلی ظاهر -آوای موسیقی- رو به روی ماست و می‌شنویم‌اش، در اعماق پنهان است. و هنر دقیقا همین جاست که آنچنان آوای زیبایی از پیانو بیرون بیاوری که مردم عامی هم از شنیدن آن به وجد بیایند ولی در عملِ نواختن، سخت ترین تکنیک ها را داشته باشد!

موسیقی شوپن سهل الممتنع است همچون شعر های سعدی . آنقدر روان و گویا در بستر زندگی جاری ات میکند که دیگر هیچ نمیفهمی . شوپن در موسیقی اش طرحی از یک نقاشی مجلل و پرشکوه را مجسم نمی‌کند. او از قوی ترین سلاح انسانی استفاده میکند؛ حرف زدن! به آرامی، از اولین نت نواخته شده در یک قطعه، حرف هایش را آغاز می‌کند.

بعضی اوقات درحین گوش دادن به قطعه هایش، حس می‌کنم درحال خواندن دفتر یادداشت های او هستم. حرف هایی که در ژرفای وجودش باقی مانده و ترجیح داده با زبان بی زبانی آنها را کلمه کند.

• محیا حسنلو/ مجله موسیقی ملودی

«ریچارد گالیانو» آکاردئونیست مشهور ایتالیایی با فعالیت های هنری اش زندگی جدیدی به موسیقی کلاسیک داده است.

به گزارش مجله موسیقی ملودی او در آثار جدیدش به اجرای موسیقی های مشهور کلاسیک با آکاردئون پرداخته است و بر این اساس سال ۲۰۱۰ آلبومی از موسیقی باخ با اجرای آکاردئون، و اخیرا نیز آلبوم جدیدی از اجرای موسیقی ویوالدی با آکاردئون را وارد بازار کرده است.
او در گفت وگو با یورونیوز می گوید: من همیشه به اجرای موسیقی کلاسیک با آکاردئون می پرداختم، اما در ۲۰ سالگی دریافتم که چنین اجرایی روی سن بسیار سخت و پر استرس است. به همین دلیل پس از اولین اجرایم در بیست سالگی، حضور بر روی سن را ترک کردم.
ریچارد گالیانو ادامه می دهد: اجرای موسیقی باخ با آکاردئون آسان است. حتی من فکر می کنم این موسیقی برای آکاردئون نوشته شده است. من قسمت هایی از موسیقی باخ که برای فلوت، اوبوا و کلاوسن نوشته شده بود را با آکاردئون اجرا کردم. ایده دیگر من نیز اجرای قطعه ویوالدی با آکاردئون بود. البته اجرای ویوالدی با ویولون و یا آکاردئون بسیار سخت است،اما من متقاعد شده بودم که این کار شدنی است و می توان موسیقی های باخ و ویوالدی را با آکاردئون اجرا کرد. می خواستم که حس جدیدی به این موسیقی ها بدهم. این قطعات موسیقی کاملا شناخته شده هستند، بنابراین برای
اجرای جدیدشان کمی استرس داشتم و احساس راحتی نمی کردم.
او در گفت وگو، از دوست و مربی خود آستور پیتزولا، خالق موسیقی ترکیبی تانگو و چهارفصل ویوالدی که دارای ساختاری شبیه به آثار خود اوست نیز یاد می کند. وی در این باره می گوید: آستور پیاتزولا نوازنده معروف آرژانتینی نیز از موسیقی ویوالدی تاثیر پذیرفته بود و ما می توانیم ساختار مشابهی را در قطعه تانگو که توسط او اجرا شده است بیابیم. ما می توانیم همان ساختار و همان ملودی را بیابیم.
ویولونیست فرانسوی ژان مارک فیلیپ ورجابدیان درباره چگونگی آغاز فعالیت گروهشان و همکاری با ریچارد گالیانو می گوید: بیش از ۲۵ سال است که او را می شناسم. در گذشته من یک ارکستر مجلسی کلاسیک داشتم و از ریچارد دعوت کرده بودم که برای اجرا به ما ملحق شود. فکر کنم این یکی از اولین تجربه های ریچارد بوده است.
از آنجا که من از طرفداران پیاتزولا بودم، تصمیم گرفتیم به معرفی مشترک موسیقی تانگو بپردازیم. بنابراین ریچارد آهنگسازی برای تانگو را آغاز کرد و به این ترتیب ماجراجویی ما در این گروه آغاز شد.
همیشه در موسیقی کلاسیک برای آکاردئون جایی وجود دارد. زیرا آکاردئون را می توان تا حدودی جایگزین ارگ کرد و این به ویژه در موسیقی روسی کاملا طبیعی است. البته ما در غرب در این باره دیدگاهی مانند روس ها نداریم. بنابراین فکر می کنم بسیار خوب است که ستارگانی مانند ریچارد، اجرای قطعات باخ یا ویوالدی با آکاردئون را نشان دهند.
ریچارد گالیانو می گوید: من اعتقاد دارم که تا زمانی که موسیقی اجرا می کنیم همیشه مانند نوجوانی هستیم که در ابتدای راه قرار دارد. این خوب است زیرا باعث می شود که همواره احساس جوانی کنیم.