موسیقی در نیمه اول قرن بیستم دارای تنوع زیادی در مکاتب مختلف نبود و هیچ نظام یکتایی در قرن بیستم بر موسیقی حاکم نبود. شاید دلیل آن این باشد که تغییر جدی در مبنای هنر پیدا شد که به تبع آن مبنای فرهنگی و جمعی به مبنای شخصی و فردی تبدیل شد؛ بنابراین تنوع آثار موسیقی در قرن بیستم بیشتر بر اساس ذوق فردی است تا سبک های گروهی.
- توجه به موسیقی محلی در غرب
در این قرن عده‌ای از آهنگسازان به بررسی دقیق‌تری از موسیقی محلی و فولکلور پرداختند. موسیقی محلی در تمام فرهنگ ها و اقلیم‌ها به طور سینه به سینه به افراد منتقل می‌شده است و در این قرن فرصتی پیش می‌آید تا آهنگسازان علاقه‌مند از نظر علمی به موسیقی محلی نگاه کنند و تکنیک‌ها و زیبایی‌های بدیع آن را کشف کنند و در قالب مدرن از آن ها استفاده کنند و در آثار خود از آن ها الهام بگیرند مانند؛ استراوینسکی، بارتوک و … .
قرن بیستم دورانی است که غرب به بحرانی در زمینه ایده‌های جدید در رشته های مختلف هنری دچار می‌شود، در نتیجه عده ای دیگر از آهنگسازان غربی به موسیقی شرق و غیر اروپایی روی می آورند به این ترتیب که ملودی اصلی را از شرق و کشورهای غیر اروپایی می‌گرفتند و در قالب‌های غربی گسترش می‌دادند. آهنگسازانی مانند؛ دبوسی و مسیان از اين سبك پيروي كردند.
- موسیقی جز؛ موسیقی سیاهپوستان آمریکایی
گروه دیگری از آهنگسازان غربی هم از موسیقی جز آمریکایی که برخاسته از موسیقی سیاهپوستان آمریکاست، تاثیر پذیرفتند مانند دبوسی، جورج گرشوین، استراوینسکی و …
جز سبکی است که ریشه در بداهه‌پردازی دارد و ویژگی آن ریتم سنکپ دار و ضرباهنگ مداوم است و با سازها و رنگ آمیزی خاصی اجرا می‌شود. این سبک در آمریکا و بیشتر به وسیله سیاهپوستان تکامل یافت و در اوایل قرن بیستم به سبکی محبوب بدل شد.
قرن بیستم زمانی است که زنان بیشتر از قبل به فعالیت در زمینه موسیقی می‌پردازند مانند؛ امی بیچ، باربارا کالب و … .
- مکاتب نیمه اول قرن بیستم
- امپرسیونیسم؛ تأکید بر فضاسازی در هنر
در این مکتب بیشتر بر رنگ آمیزی، فضاسازی و سیلان تاکید می‌شد و موسیقی و نقاشی آن از آثار ادبی سمبولیسم تاثیر می‌گرفتند و آهنگسازان این مکتب عبارتند از؛ دبوسی، موریس راول و گابریل فوره.
- نئوکلاسیسم
این مکتب واکنشی نسبت به رمانتیسم و امپرسیونیسم بوده و به موسیقی باخ رجوع کرده است و هنرمندان این مکتب؛ تی. اس. الیوت در شعر، پابلو پیکاسو در نقاشی و استراوینسکی و پل هیندمیت در موسیقی بودند.
- اکسپرسیونیسم؛ ناشی از نارضایتی اجتماعی
تاکید بر حس شدید درونی این جنبش ریشه در نارضایتی اجتماعی دارد و مرکز آن آلمان و اتریش است و آهنگسازان آرنولد شوئنبرگ، آلبان برگ، آنتوان وبرن بودند.
- فاطمه قائلی