نخستین جشنواره سایت ها و وبلاگ های موسیقی در حالی از سوی خانه موسیقی برگزار شد که تبلیغات گسترده‌ای در رسانههای آنلاین برای این جشنواره صورت گرفته بود.
به گزارش مجله‌ی موسیقی ملودی این جشنواره پس از وقفه‌های چندباره سرانجام در تابستان سال ۹۰ برگزار شد. این در حالی بود که فراخوان رسمی آن در تاریخ ۲۰ اردیبهشت امسال در رسانه‌ها منتشر شده بود و اهدافی هم‌چون شناسایی وبلاگ‌ها و سایت‌های موسیقی، ارتقای سطح کیفی آنها و ایجاد انگیزه در وب‌نویسان حوزه‌ی موسیقی برای این جشنواره تعریف شده بود، رقابت نیز در ۸ بخش گفتگو، گزارش، مقاله، یادداشت، نقد، سایت برگزیده، وبلاگ برگزیده و عکس برگزار می‌شد.
در زمان اعلان فراخوان بین هیات داوران که از سوی سایت رسمی جشنواره معرفی شده بودند دو روزنامه‌نگار وجود داشت ولی داوری برای بخش عکس معرفی نشده بود.
پس از تمدید دریافت آثار در ۲ نوبت، سرانجام در تاریخ ۱۰ تیرماه کلیه‌ی آثار دریافت شدند و بررسی‌های داوران آغاز شد تا در هفدهم تیرماه برگزیدگان نخستین جشنواره وبلاگ‌ها و سایت‌های موسیقی معرفی شوند.
مراسم اختتامیه در ساعت ۱۴ روز هفدهم تیرماه در تالار بتهوون خانه‌ی هنرمندان تهران برگزار شد. در این برنامه عده‌ای از پیشکسوتان پژوهش در موسیقی حضور داشتند و اجرای زنده‌ی گروه موسیقی «مهتاب‌رو» از نقاط قوت مراسم بود.
با توجه به این‌که نفس برگزار کردن چنین جشنواره‌ای برای شناساندن، ایجاد انگیزه و خلق فضای رقابتی در میان وب‌نویسان حوزه‌ی موسیقی، جای تقدیر و سپاس فراوان دارد جلب توجه نهادهایی مانند خانه موسیقی، شهرداری تهران و خانه هنرمندان نیز برای برپایی هر چه بهتر مراسم اختتامیه شایسته‌ی قدردانی‌ست.
این جشنواره مهلت مناسبی برای دریافت آثار در اختیار شرکت‌کنندگان قرار داده بود اما متاسفانه مشخص نشده بود که کدام ژانر و گونه از هنر موسیقی، مخاطب اصلی جشنواره خواهد بود. از آن‌جا که فعالین در حوزه‌ی نوشتار برای موسیقی کلاسیک، اصیل و ایرانی، پاپ و موسیقی جهان در اینترنت حضور دارند اندکی غیرمنصفانه به نظر می‌رسید که برگزیدگان، تنها نویسندگان در حوزه موسیقی سنتی بودند و بنا به گفته‌ی «سجاد پورقناد» دبیر جشنواره که در مراسم اختتامیه سخنانی را ایراد کرد، تعدادی از آثار به دلیل این‌که واجد شرایط محسوب نشدند از دور رقابت‌ها حذف شدند.
این در حالی بود که در زمان اعلان فراخوان، روابط عمومی جشنواره در پاسخ به تلفن‌ها و ایمیل‌های متقاضیان، خاطرنشان کرده بود که سایر ژانرهای موسیقی نیز قادر خواهند بود در جشنواره شرکت کنند. با این‌حال جایی برای موسیقی پاپ ایرانی و موسیقی جهان در نظر گرفته نشده بود که نه تنها به‌وضوح اعلام نشد، که آثار دریافت شده در این حوزه‌ها بنا به گفته آقای پورقناد از بخش رقابتی کنار گذاشته شدند.
با این وجود پورقناد در سخنان خود اشاره کرد که این جشنواره ـ که بنا به تلاش‌ها و دوندگی‌های ایشان پس از چند سال برگزار می‌شد ـ در ابتدا قرار بود به موسیقی کلاسیک اختصاص داشته باشد و به پیشنهاد دکتر محمد سریر، پسوند کلاسیک حذف شد تا بازه‌ی بیشتری از نوشته‌های وب‌نگاران در خصوص موسیقی را در برگیرد و این جای تقدیر دارد.
از آن‌جا که نفس جشنواره به فضای رقابتی و ایجاد حس رقابت، وابسته است شرکت‌کنندگان در این جشنواره و دست‌اندرکاران رسانههای آنلاین و هم‌چنین دست‌اندرکاران موسیقی، منتظر بودند تا اسامی کاندیداها به روال سایر جشنواره‌ها اعلام شود اما متاسفانه چنین نشد و این باعث تعجب است که چرا تنها در روز اختتامیه، نام برگزیدگان اعلام شد و ردپایی از کاندیداهای هر یک از رشته‌ها وجود نداشت!
هم‌چنین فهرست داوران که در سایت رسمی جشنواره‌ی وبلاگ‌ها و سایت‌های موسیقی ایران اعلام شده بود از اعلام داور بخش عکس خودداری کرده بود.
این در حالی‌ست که بنا به روال جشنواره‌های این‌چنینی در بخش عکس، حداقل سه داور زبده باید وجود داشته باشند. نام داور بخش عکس (احمد مطلایی)، تنها پس از اعلام اسامی برگزیدگان در سایت نوشته شد.
اما مهم‌ترین نقدی که به برگزاری چنین جشنواره‌ای وارد است سردرگم بودن آن در مخاطب قرار دادن رسانه‌ی آنلاین یا وبلاگ نویسی در حوزه‌ی موسیقی بود.
رسانههای آنلاین با تعریف خاصی که دارند از همکاری روزنامه‌نگاران و خبرنگاران سود می‌برند و این افراد به دلیل آموزش‌ها و تجاربی که به‌دست آورده‌اند نوشتار را با چارچوب خاص یک رسانه در فضای اینترنت منتشر می‌کنند.
این در حالی‌ست که وبلاگ‌نویسان از نقطه‌نظر روزنامه‌نگاری، افرادی حرفه‌ای نیستند و در کنار هم قرار دادن این دو مقوله اندکی ناموزون به نظر می‌رسد.
خبر، پایه‌ی روزنامه‌نگاری است و برای برگزاری یک جشنواره در حوزه‌ی رسانههای آنلاین، باور این نکته که خبر در بین رشته‌های رقابتی وجود نداشته باشد دشوار است. هم‌چنین در اصول روزنامه‌نگاری برای «مقاله»، «یادداشت»، «گزارش» و… چارچوب‌های تعریف‌شده‌ای موجود است و بدون‌شک یک روزنامه‌نگار خود بهتر از هر شخص دیگری واقف است که در کدام چارچوب مطلب می‌نویسد و آن‌را منتشر می‌کند. انتقاد اساسی که به برگزاری جشنواره در ۸ رشته‌ی «گفتگو»، «مقاله»، «گزارش»، «یادداشت» و… وارد است عدم درک این مساله از سوی هیات داوران جشنواره است.
این در حالی‌ست که برگزیده‌ی بخش جنبی جشنواره در حوزه‌ی گزارش، انتقاد خود را پس از دریافت جایزه مطرح کرد که مطلبی که ایشان نوشته بودند «یادداشت» بوده و هم‌اکنون جایزه برای بخش «گزارش» به او اعطا شده است. یکی از داوران که عضو هیات مدیره انجمن صنفی روزنامه‌نگاران نیز هست در پاسخ به انتقاد این فرد برگزیده اعلام کرد: «مطلب شما در چارچوب گزارش قرار می‌گرفت» و البته اندکی بعید به نظر می‌رسد که یک خبرنگار حرفه‌ای، خود واقف نباشد که چه چیزی را نوشته و در چه چارچوبی آن‌را منتشر کرده است.
نکته‌ی بعدی نفس تعریف رسانه‌ی آنلاین است. در دنیای امروز و با وجود لحظه‌ای شدن ارتباطات، تعاریف سنتی روزنامه‌نگاری اندکی دست‌مایه‌ی تغییر قرار گرفته و با اعلام حضور قدرتمند رسانه‌ی آنلاین، مرزبندی ها و تفاوت‌های کاملاً مشخصی بین قلم زدن برای آنلاین و رسانههای چاپی پدیدار شده است.
به نظر می‌رسد در چنین جشنواره‌ای کوچکترین وقعی به ماهیت رسانه‌ی آنلاین گذاشته نشده و هیچ امتیاز و پوئن مثبتی برای رسانه‌هایی که از ویژگی‌های «رسانه‌ی آنلاین» برخوردارند در نظر گرفته نشده است. ویژگی‌هایی که به تفصیل در حوزه‌ی «تفاوت در نگارش برای رسانههای آنلاین و چاپی» قرار می‌گیرند.
هم‌چنین زمانی‌که از وب صحبت می‌شود استفاده از امکانات جدیدی که وب در اختیار نویسندگان قرار می‌دهد باید یکی از عوامل کلیدی در انتخاب برگزیدگان باشد. محتوای چندرسانه‌ای و مخصوص وب به طور کامل از دید داوری پنهان مانده است.
شایسته بود برای هیات داوران چنین جشنواره‌ای که وب و اینترنت رکن اصلی آن است افرادی که فعالان حوزه‌ی رسانه در اینترنت هستند انتخاب می‌شدند و روزنامه‌نگاران خبره‌ای که به تفاوت ماهیتی و کارکردی نوشتار برای رسانه‌ی آنلاین و رسانه‌ی چاپی واقف هستند در فهرست داوران قرار می‌گرفتند.
هم‌چنین ذکر این نکته ضروری به نظر می‌رسد که بهتر بود داوری دو بخش سایت و وبلاگ به دلیل رسانه بودن اولی و شخصی بودن دومی به‌صورتی جداگانه صورت می‌گرفت.
اما در خصوص انتخاب سایت برگزیده از سوی هیات داوران، یکی از نکاتی که در بیانیه‌ی هیات داوران در حین برگزاری مراسم اختتامیه قرائت شد توجه به محتوا و نوشتار بود. اما پس از انتخاب سایت برگزیده ـ که از نظر محتوای حرفه‌ای یک رسانه‌ی آنلاین در حوزه‌ی موسیقی به وبلاگ‌نویسی نزدیک‌تر است ـ افرادی از هیات داوران در پاسخ به انتقادات وارد شده خاطرنشان کردند که ظاهر و طراحی وب از نظر آنها اهمیت ویژه‌ای داشته است. انتظار می‌رود در جایی که ظاهر و شمایل یک سایت موجب انتخاب آن به عنوان سایت برگزیده می‌شود توجه به محتوا نیز اهمیت داشته باشد که در نخستین جشنواره وب نویسان موسیقی ایران، این اتفاق رخ نداد.
صرف نگارش مطالب طولانی و صفحه پرکن بدون اهداف رسانه‌ای، نمی‌تواند دلیلی برای انتخاب یک سایت به عنوان برگزیده از نقطه نظر این جشنواره باشد.
در پایان ضمن قدردانی از تلاش‌های گروه برگزار کننده‌ی نخستین جشنواره‌ی سایت‌ها و وبلاگ‌های موسیقی ایران، امیدواریم انگیزه‌ی فراوانی برای اصلاح کاستی‌ها از سوی این گروه وجود داشته باشد تا در سال‌های آینده با توجه به تجاربی که بیشتر می‌شوند شاهد برگزاری این اتفاق مهم به گونه‌ای عاری از هرگونه کم و کاستی باشیم و به حق بتوانیم در ایجاد انگیزه و شور و رقابت بین نویسندگان حوزه‌ی موسیقی کشور قدم‌های بزرگ برداریم.
این نقد را خواندم متاسفانه در ایران کاری اگر به نحو احسن انجام بشود دیگر سنگ روی سنگ بند نمی شود!!! به بعضی از نکات مثل اعلام نکردن داور بخش عکس و اعلام نشدن اسامی نامزدها در روزهای قبل از اهدای جوایز انتقاد بسیاری وارد است