سامیار فرد اسدی: صحبت از موسیقی زیرزمینی که می‌شود اولین چیزی که به ذهن ما می‌رسد چیست؟ عده‌ای جوان هنجارشکن با گیتارهایی دردست در یک زیرزمین نمور که در و دیوار آن با شانه‌های تخم مرغ پوشیده شده و بیشتر به فراموش‌خانه شبیه است تا محل تمرین یک گروه موسیقی.
به نظر می‌رسد تعریف اصلی موسیقی زیرزمینی با آن‌چیزی که در ایران به این نام می‌شناسیم تفاوت عمده‌ای دارد. به‌طور معمول موسیقی زیرزمینی فرار از کلیشه‌های رایج و دنبال نکردن جریان غالب بازارهای تجاری موسیقی‌ست. اما در کشور ما موسیقی زیرزمینی تبدیل به یک پدیده‌ی فرهنگی و اجتماعی شده و برای مثال در بین جوانان اهل موسیقی، به صورت یک خرده فرهنگ درآمده است. چرا که وقتی یک آلبوم مجوز نگیرد به‌طور حتم به‌صورت زیرزمینی وارد بازار می‌شود و یا دچار بلایایی مانند بارگزاری غیرقانونی از طریق سایت‌های اینترنتی می‌شود.
به همین ترتیب سبک‌هایی از موسیقی که اغلب به‌هیچ عنوان امیدی برای کسب مجوز ندارند به‌صورت بالقوه در ایران موسیقی زیرزمینی قلمداد می‌شود. مانند راک و متال و انشعابات آن‌ها و همین‌طور موسیقی رپ. هرچند سبک‌هایی از موسیقی مانند جز، بلوز و راک‌های هنری، پیشرو و توهمی (سایکدلیک) نیز در ایران وجود دارند و به‌صورت زیرزمینی فعال هستند.
اما سامان‌مند نبودن فعالیت گروه‌های زیرزمینی در حوزه‌ی موسیقی کشور موجب سردرگمی آن‌دسته از فعالین موسیقی که بالاجبار به زیرزمین کشانده شده‌اند می‌شود. چرا که اغلب، ایده‌ها، فعالیت‌ها و محصولات تولیدی آن‌ها در هیاهوی آشفته بازار زیرزمین‌ها رنگ می‌بازد.
مجله‌ی موسیقی ملودی در آستانه‌ی سال‌گرد فعالیت خود در تلاش است از موسیقی زیرزمینی حمایت کند و با مطرح کردن گروه‌های مهجور مانده‌ی موسیقی زیرزمین، به رشد و بالندگی این هنرمندان کمتر شناخته شده، یاری برساند. به‌زودی مجموعه مطالب و گزارش‌هایی را با موضوع موسیقی زیرزمینی، از طریق این مجله‌ی چندرسانه‌ای، به سمع و نظر مخاطبین خواهیم رساند.