برچسب: ویولن

آلبوم موسیقی «همچون گذشته‌ها» جدیدترین اثر استاد «همایون خرم» بدون حضور این هنرمند و با حضور خواننده و تنظیم کننده این اثر رونمایی شد.

به گزارش مجله موسیقی ملودی در ابتدای این نشست مسیح مریمی – خواننده – در سخنانی گفت:‌ «این آلبوم شامل قطعاتی است که ساخت آنها به دهه ۴۰ بازمی‌گردد. بعضی از این قطعه‌ها توسط خواننده‌های قدیمی اجرا شده و بعضی برای اولین بار توسط بنده خوانده می‌شود.»

وی افزود: «قطعاتی همچون «شعر من» و «کودکی» در سه سال اخیر توسط همایون خرم ساخته شده و بنده نیز آنها را خوانده‌ام.» مریمی دستگاه‌های این آلبوم را بیات اصفهان‌، ابوعطا‌، سه‌گاه‌، بیات ترک‌ و مایه شور برشمرد.

وی درباره نام این آلبوم نیز توضیح داد: «یکی از دلایلی که نام «همچون گذشته‌ها» را برای این اثر انتخاب کردیم این بود که این قطعه اولین قطعه آلبوم است و دیگر اینکه خواستیم به گذشته‌ای رجعت داشته باشیم که برای همه شیرین است.»

شهرزاد شاه‌کرمی: هجدهم مرداد ماه ۱۳۷۲ خورشیدی ساعت ۸:۱۵ شب: دوربین فیلمبرداری روشن می شود و تصویری از «پرویز یاحقی» که مقابل دوربین ایستاده است را می‌بینیم. او قصد دارد تصاویری را از خود و صدای سازش به یادگار بگذارد و می‌خواهد با این کار چهره‌ای واقعی از خودش به عنوان یک نوازنده و هنرمند صاحب سبک در ویلن و موسیقی ایرانی برجای بگذارد تا راه سواستفاده از این قبیل آثار هنرمندان، پس از فوت صاحب اثر، از بین برود.

• پرویز یاحقی به روایت پرویز یاحقی :

پرویز یاحقی متولد ۳۱ شهریور ماه ۱۳۱۵ است. در ۱۶ سالگی به ریاست برنامه کنسرت شماره ی ۳ رادیو درآمد و به دلیل دوستی با بیژن ترقی (ترانه سرا) از او خواست که برایش ترانه بسراید و به این ترتیب اولین ترانه برای آهنگ یا حقی در دستگاه ماهور به خوانندگی مرحوم مرضیه ساخته و از رادیو پخش شد.
یاحقی پایه ی ثابت برنامه گلهای رادیو قبل از انقلاب بود و بسیاری از خواننده های آن دوران با آهنگهای او معروف شدند، و با صدای ویلن اش خیلی ها دل به موسیقی ایرانی بستند.
از سال ۱۳۵۸ به بعد وسایل صوتی و میکروفن های حرفه ای توسط یاحقی و جمعی از دوستان وی خریداری و جمع آوری شد و خانه وی تبدیل به محلی برای ضبط های خصوصی گردید.که در آن استاد جلیل شهناز (نوازنده تار) و استاد جهانگیر ملک (نوازنده تمبک) در ضبط سری B,A و استاد امیرناصر افتتاح (استاد تمبک) در ضبط سری c، شرکت داشتند.
پرویز یاحقی بسیار شیفته ی موسیقی بود آن چنان که خود وی در این باره می گوید:”تمرینات روزانه ی من و یا بهتر بگویم، تمرینات شبانه روزی ام یکی از عجیب ترین دوران زندگانیم بود. حال که به آن سالهای گذشته نگاه می کنم، می بینم چه دوران پرمشقت و عجیبی را پشت سر گذاشته ام؛ مشقت نه از آن جهت که تمرین برایم سخت بود، چرا که من عاشق موسیقی هستم تنها از آن جهت که برایم عجیب بود.”

پرویز در دوران مدرسه ساعت ۵ صبح قبل از سایر اهل خانه از خواب بیدار می شد و در اتاق کوچکی که خود آن را به زیرزمین تشبیه می کند و در کنج خلوتی که مادرش برای او مهیا کرده بود و به دور از خواب اهل خانه، مشق ساز می کرد. تمرین او تا ساعت ۳۰ : ۷ دقیقه صبح به طول می انجامید و پس از آن با عجله به سمت مدرسه که فاصله چندانی با خانه نداشت، می رفت و ظهر پس از مدرسه به خانه بازگشته و از ساعت ۲ بعدازظهر به تمرین ادامه می داد تا ساعت ۴ که دوباره به مدرسه می رفت و پس از بازگشت از مدرسه به تمرین می پرداخت تا شب که در کلاس درس استادش حضور یابد.
این شیوه ی زندگی پس از ۶ یا ۷ سال به قول یاحقی: “سه دردسر بزرگ “برای او رقم زد؛ ضعف بدن و بیماری ریوی، نگرانی اهل خانه و سرانجام شکایت و اعتراض همسایه ها که گاه و بی گاه صدای ویلن یاحقی را می شنیدند.

• ۲۰ شهریور ماه ۱۳۷۲:
  

یاحقی با دوربین تصاویری از ویلن خود ضبط می کند و می گوید: این ویلن توسط استاد ابراهیم قنبری ساخته شده که پس از ۳۰ سال اجرای برنامه در رادیو وکنسرت های متعدد در نقاط مختلف کشور و سفرهای فراوان قرار است ماه آینده (مهرماه) توسط استاد قنبری باز شود.

• نوروز سال ۱۳۷۷:

یاحقی هم چنان دوربین در دست مشغول ضبط تصاویری از سفره هفت سین است که به گفته خودش به دلیل تب و بیماری اخیر نتوانسته آنطور که می خواهد آن را بچیند. یاحقی در حالی که تصویری از سبزه هفت سین می گیرد، می گوید:
“همه چیز شکل جدیدی یافته حتی سبزه هفت سین که با سبزه ی دوران کودکی ام متفاوت است.”
یاحقی سرانجام در ۱۳ بهمن ماه ۱۳۸۵ دار فانی را وداع می گوید و پیکرش در حالی در منزل شخصی اش یافت می شود که ۴۸ ساعت از فوت او گذشته بوده است.

سوز و گداز نه برای رفتن که برای فرصتهای از دست رفته است. (احمد شاملو)
این متن با الهام از مستند “کنسرتی که هرگز اجرا نشد” ساخته بهمن فرمان آرا، نوشته شده است.

• شهرزاد شاه‌کرمی/مجله‌ی موسیقی ملودی

هنر بداهه نوازی نمایش معرفت موسیقی با حفظ اصالت های موسیقی ایرانی است از همین رو یک نوازنده جوان باید به این معرفت رسیده باشد و آنگاه ساز خود را برای اجرای یک اثر بداهه نوازی کوک کند.

به گزارش مجله‌ی موسیقی ملودی، همایون خرم استاد موسیقی ایرانی ضمن بیان این مطلب در خصوص کم و کیف مراحل بداهه نوازی به خبرنگار مهر، گفت : یادگیری هنر موسیقی و اجرای قطعات در دستگاه های موسیقی ایرانی دشوار است و کسی که این مراحل را می آموزد باید با تمرین های بسیار این نوع موسیقی را مدام بازآموزی کند تا به یک هنرمند و موسیقی شناس تبدیل شود ؛ در واقع آموختن این هنر زمان می برد و صبوری بسیاری می طلبد از همین رو یک جوان تازه کار نمی تواند ساز خود را برای بداهه نوازی بردارد و به گمان خود هنر بداهه نوازی را به نمایش بگذارد.

وی در ادامه افزود : هنر بداهه نوازی با ارزش است و به نوعی درس پس دادن است درواقع هنرمندی که بداهه نوازی می کند نسبت به آنچه آموخته، شناخت و معرفت پیدا کرده است و با بداهه نوازی دین خود را به این نوع موسیقی ادا می کند از همین رو یک جوان تازه کار باید پیچ و خم ها و فراز و فرودهای موسیقی ایرانی را با تمام وجود درک کند و بعد وارد حیطه بداهه نوازی شود.

این آهنگساز در ادامه با اشاره به شناخت در هنر موسیقی گفت : زمانی که یک فرد جویای علم موسیقی ایرانی نسبت به این هنر شناخت پیدا کرد عشق را هم تجربه می کند و در سایه این دو عنصر یعنی شناخت و عشق است که بارقه هایی از بداهه نوازی برمبنای اصالت شکل می گیرد.

خرم در ادامه صحبت های خود انتشار کتاب دوم نوای مهر را در راستای پرورش هنر بداهه نوازی دانست و گفت : یکی از دغدغه های من پرورش هنر بداهه نوازی در جوانانی است که با شور و حرارت موسیقی ایرانی را آموخته اند از همین رو کتاب نوای یک به چاپ رسیده و کتاب نوای دو را نوشته ام و تا یک ماه آینده منتشر می شود؛ این کتاب سه رساله شور ، آواز ابوعطا و آواز دشتی را دربرمی گیرد که در هریک از آنها مقام های مربوط به همراه قطعاتی از ساخته های خودم منتشر شده است و در آخر هم یکی از نت های آهنگ‌های خودم را برای پرورش بداهه نواز گذاشته‌ام.

وی در پایان در خصوص چگونگی واگذاری سازهای خود به موزه صبا گفت : در این مورد با من صحبتی نشده است و اطلاعی ندارم اما استاد صبا حق بزرگی به گردن من دارد و هرآنچه که مربوط به این استاد بزرگوار باشد با جان و دل انجام می دهم.