برچسب: راک

«رابرت پلنت» که بسیاری او را برترین خواننده تاریخ راک می‌دانند در سال ۱۹۴۸ در وست‌برمویچ انگلستان متولد شد. پلنت تمامی ویژگی‌های لازم یک خواننده بزرگ موسیقی راک را دارد؛ صدایی پرقدرت که به خوبی می‌تواند محدوده‌ی آن را کنترل کند و بار احساسی شعرها را با استفاده از آن به تماشاگر انتقال بدهد.
به گزارش مجله‌ی موسیقی ملودی علاقه‌ی رابرت پلنت به خوانندگی از کودکی در او نمایان بود. او درباره‌ی آن دوران می‌گوید: «زمانی‌که کودک بودم، به هنگام کریسمس در پشت پرده‌ی خانه مخفی می‌شدم و سعی می‌کردم ادای «الویس پریسلی» را در بیاورم. آن پرده و پنجره فرانسوی تصاویری است که من از ده سالگی خود به یاد دارم. و من همیشه می‌خواستم دقیقن همان نقش را بازی کنم.»
هنرمندان بسیاری از خوانندگی رابرت پلنت الهام می‌گرفتند از جمله خوانندگانی نظیر «سامی هاگار» از «ون هالن»، «جف باکلی»، «فردی مرکوری» از «کویین»، «ان ویلسون» از «هارت» و «گدی لی» از گروه «راش» را می‌توان اشاره کرد که به‌طور کامل تحت‌تاثیر وی بوده‌اند. «هیت پارادر» مجله‌ی معتبر موسیقی متال، رابرت پلنت را در صدر ۱۰۰ برترین خواننده متال تاریخ قرار داده است.
و اما «جیمی پیج» به معنای تاریخ زنده‌ی موسیقی راک و هوی متال است. صدای گیتار پیج به گونه‌ای است که گویی چند گیتار در حال نواختن هستند، سنگینی دست راستش کلیدی است برای شناسایی فوری موسیقی لد زپلین.
ریف‌های یکپارچه‌ی او موجب به وجود آمدن طرح اولیه سبکی شد که بعدها به هارد راک و سپس به هوی متال تبدیل شد. او نخستین بار در سیزده سالگی گیتار به دست گرفت، گیتار را در جریان اسباب‌کشی به خانه جدیدشان در گوشه‌ای از خانه‌ی جدید یافت، خود جیمی پیج گفته که هیچ وقت نفهمیده است که چه کسی گیتار را جا گذاشته بود.
این بزرگ‌ترین گیتاریست تاریخ بندهای راک، چنان نابغه بود که به جز چند مورد محدود، هرگز آموزش گیتار ندید و کاملن خودآموخته بار آمد. اما نخستین بار با شنیدن آهنگی از الویس پریسلی بود که جیمی پیج مشتاقانه به فکر نوازندگی گیتار افتاد.

نخستین سکوی پرش جیمی پیج کار در گروه افسانه ای «یاردبردز» بود. «اریک کلپتون» عضو این گروه بود و برای همین جیمی پیج همیشه هم‌کاری‌هایی با این گروه داشت. برای همین پس از این‌که کلپتون گروه را ترک کرد نخستین گزینه برای جایگزینی او جیمی پیج بود، اما پیج به دلیل بیماری‌اش از عضویت در گروه سرباز زد و دوستش «جف بک» را معرفی کرد. البته این پایان کار نبود. در کنسرت گروه «یاردبردز» در آکسفورد، بیسیست گروه، «پل اسمیت» به‌طور ناگهانی گروه را ترک کرد و چون کس دیگری آنجا نبود و برای این‌که اجرا به هم نخورد، پیج به عنوان بیسیست روی صحنه رفت و در کنار جف بک، سازی را که هرگز ننواخته بود در دست گرفت و نواخت. و این‌گونه بود که او هم وارد یاردبردز شد.
همکاری پیج با یاردبردز طولانی نشد و او این گروه را ترک کرد و به فکر تاسیس گروهی جدید افتاد. خود وی در این مورد بعدها گفت: «از زمانی‌که در یاردبردز بودم کلی ایده در ذهنم بود، یاردبردز به من اجازه می‌داد تا در اجراهای زنده زیادی شرکت کنم و همین موقع بود که من دفترچه‌ای از ایده‌هایی که سرانجام در گروه بعدی‌ام استفاده کردم تشکیل دادم. علاوه بر این ایده‌ها من می‌خواستم به موسیقی، تاروپودی آکوستیک بدهم. درنهایت من می‌خواستم موسیقی مورد نظرم تلفیقی از بلوز، هارد راک و موزیک آکوستیک باشد که با یک خوانندگی سنگین (هوی) همراه باشد. (تلفیقی که پیش از آن هرگز انجام نشده بود.) کلی سایه روشن در موسیقی. گروه مورد نظر جیمی پیج، لدزپلین نام گرفت. در این سطور از مرد بزرگی حرف می‌زنیم. اصلن تاریخ نوازندگی راک، یعنی جیمی پیج، اریک کلپتون، جف بک و البته، جیمی هندریکس.
آهنگی «پلکانی به بهشت» اثر لد زپلین با هنرنمایی جیمی پیج، در سال ۲۰۰۵ از طرف مجله بسیار معتبر «گیتار ورلد» به‌عنوان بهترین سولوی گیتار تاریخ انتخاب شده است و این در حالی‌ست که کنسرت آلبوم «خانه‌های مقدس» (۱۹۷۳) در فلوریدا با نزدیک شصت هزار تماشاگر، رکورد گروه بیتلز در جذب تعداد تماشاچی شکسته است.
در نظرسنجی  یکی از معتبرترین کانال‌های رادیویی پخش موسیقی راک، یعنی «پلانت راک» در بریتانیا، آهنگ «پلکانی به بهشت» از لد زپلین به‌عنوان برترین آهنگ تاریخ موسیقی راک انتخاب شده است. این انتخاب از سوی طرف‌داران پروپاقرص موسیقی راک از سراسر دنیا صورت گرفت. آهنگ «پلکانی به بهشت» در ۱۹۷۱ ساخته شده و موفق شده ۷۰ درصد از مجموع آرای شنوندگان این رادیو را به‌دست آورد.
«پلانت راک» که یکی از مشهورترین ایستگاه‌های رادیویی موسیقی راک است آهنگ‌های راک دهه‌های ۶۰، ۷۰ و ۸۰ میلادی را برای علاقمندان موسیقی به‌صورت دیجیتال و بر روی اینترنت در طول شبانه روز پخش می‌کند .در میان ده آهنگ نخست، دو آهنگ دیگر از لد زپلین در مکان ششم و هشتم این نظرسنجی قرار دارند.

گروه راک انگلیسی «لد زپلین» با معیار موفقیت تمام آثار به شکل آلبوم، نه تنها برترین گروه تاریخ راک بلکه برترین گروه تاریخ موسیقی به شمار می‌رود و این در حالی‌ست که آنها برای چند آلبوم اول خود حتا نامی هم انتخاب نمی کردند.
به گزارش مجله‌ی موسیقی ملودی گروه «لد زپلین» در سال ۱۹۶۸ با حضور چهار نابغه یعنی خواننده: «رابرت پلنت»، گیتاریست: «جیمی پیج»، بیسیست: «جان پاول جونز» که اهمیت این ساز را در گروه‌های راک به شکلی بی سابقه بالا برد و «جان بونهام» درامری که کوبنده و پیچیده، طبل زدن را در راک شکل داد به وجود آمد.
تمامی آلبوم‌های لد زپلین به شکلی بی‌سابقه در تاریخ موسیقی در صدر جدول فروش قرار گرفته‌اند و این بند تنها گروهی در تاریخ موسیقی شد که تمامی آلبوم‌های آنها در صدر جدول پرفروش‌ها وارد بیلبورد تاپ تن شده و بیش از سیصد میلیون نسخه فروش داشته است. این گروه به‌تازگی در «وی‌اچ‌وان» در لیست ۱۰۰ گروه برتر تاریخ هارد راک در صدر جدول قرار گرفته است. لد زپلین از نظر تاریخی و فنی یکی از پدر خوانده های موسیقی هوی متال نیز محسوب می‌شود.

با وجود این‌که گروه لد زپلین یکی از پرآوازه‌ترین و موفق‌ترین بندهای موسیقی راک دنیا در سراسر طول دهه‌ی ۷۰ میلادی بود اما در سال ۱۹۸۰ با مرگ «جان بونهام» (درامر لد زپلین) این گروه دچار ضربه شدیدی شد و در حالی‌که افراد بزرگی چون «کازی پاول» قصد جانشینی او را داشتند لد زپلین اعلام کرد که دیگر به فعالیت خود ادامه نخواهد داد و به‌طور رسمی از هم پاشید.
آن‌ها میتوانستند آن‌قدر افتخار کسب کنند که رکورد بیتلز را در فروش بشکنند اما چنین نکردند. در حقیقت، آن‌ها ترجیح دادند بدون یکی از اعضای گروه، به خانه‌های‌شان بروند و از فعالیت دست بکشند. بعید است هیچ گروهی دیگر بتواند چنین موفقیتی را در موسیقی به دست بیاورد، موفقیتی که حتا بیتلز نیز نتواند به آن نزدیک شود.

موسیقی راکی که گروه لد زپلین ارایه می‌کرد به نوعی، یگانه بود. از طرفی آن‌ها که به‌خوبی با بلوز و جز آشنا بودند در جوی افسانه‌ای و فلسفی که بر موسیقی‌شان حاکم بود به فکر فرم‌هایی بسیار پیچیده و ذهنی بودند و از طرف دیگر لد زپلین از سر و صدای بسیار بلند دریغ نمی کرد. بسیاری از منتقدین و مخاطبان، آلبوم اول آنها را آغازی بر موسیقی هوی متال می‌دانند در حالی‌که آنها اصالت بلوزشان را چه با آواز پلنت و چه با نوازندگی‌شان حفظ می‌کردند.
جالب این‌که با وجود همه‌ی پیچیدگی‌های فرمی‌شان همیشه مورد اقبال مخاطبان هم بودند. این در حالی‌ست که برای کسی که با راک دهه‌ی ۶۰ و ۷۰ آشنا نیست درک آثار آنها اندکی دشوار است. علت اینکه لد زپلین در ایران که مثل هر کشور جهان سومی خانه‌ی راک و متال است زیاد محبوب نیست درست مثل «دیوید بووی» موسیقی و اشعار پیچیده و دشوارفهم آنهاست که البته برای جوانان هیپی چهل سال پیش یک موهبت بزرگ بود.
لد زپلین یک ابر گروه همه کاره به لحاظ سبکی نیز بود گذشته از هارد راک و هوی متال، گروه در سبک فولک، بلوز، رگی، سول، فانک، پاپ و حتا آهنگ‌هایی به سبک هندی، عربی، لاتین و کانتری را هم با قدرت اجرا می‌کرد. تا مدت‌ها مردم بر این عقیده بودند که لد زپلین تنها بر دوش دو عضو اول این گروه یعنی جیمی پیج و رابرت پلنت می‌چرخد اما با مرگ جان بونهام درامر این گروه در سال ۱۹۸۰ ، گروه اعلام کرد که دیگر نمی‌تواند به کار ادامه دهد و در حالی‌که که گروه در اوج کار خود بود به این عقیده پایان داد. البته لد زپلین در سال ۲۰۰۷ با برگزاری چندین شب کنسرت در لندن دوباره بازگشت خود را اعلام کردند. نکته جالب این کنسرت یکی درام‌نوازی «جیسون» پسر «جان بونهام» بود و دیگری استقبال فوق العاده پرشور مردم از این کنسرت‌ها که پس از ۲۵ سال از نابودی لد زپلین بسیار غیر منتظره به شمار می‌رفت.
ترانه‌ها و اشعار آنها هم به نوبه‌ی خود، آوانگارد و پیشرو بود و حضور عناصر اساطیری و زبان پیچیده‌ی آنها به مانند موسیقی پیچیده و سرگیجه آور آنها گاه در فهم ترانه مشکل ایجاد می‌‌کرد.
البته لد زپلین این پیچیدگی و نوآوری صدایی را در راک پایه‌گذاری کرد و اشعار هوی متال را می‌توان فرزند خلف آن دانست.