«جانی کَش» (Johnny Cash) هنرمند بزرگ موسیقی فولک و کانتری و یکی از چهره‌های پرآوازه موسیقی آمریکاست، وی که به مرد سیاه‌پوش شهرت داشت، به‌خاطر جنس صدا، نحوه‌ی خواندن و همین‌طور تسلط قابل توجهی که بر موسیقی فولک و کانتری داشت، تحسین و توجه علاقمندان بسیاری را در سراسر جهان به موسیقی‌اش جلب کرد.
عده‌ای از منتقدین موسیقی، ترانه‌هایی که در دهه‌های پنجاه تا هفتاد میلادی توسط جانی کش نوشته شده است را آغازگر ادبیاتی نوین در ترانه‌سرایی موسیقی کانتری می‌دانند.
برای آشنایی بیشتر با موسیقی گوش‌نواز و صدای گرم و دلنشین جانی کش، این برنامه رادیویی را بشنوید. در این برنامه شما می‌توانید به‌طور نسبتاً کامل به تعدادی از معروف‌ترین و زیباترین آثار فولک و کانتریِ جانی کش گوش کنید. طول فایل، ۱۷/۵ دقیقه و حجم آن ۸ مگابایت است. گویندگی و نوشتار متن این فایل را سرکار خانم آوا پرهام برعهده داشته‌اند و تیم پادکست مجله موسیقی ملودی آن‌را تهیه کرده است.
«مایلز دیویس» موسیقیدان برجسته سبک جَز (Jazz) یکی از چهره‌های تاثیرگذار در موسیقی قرن بیستم است.
این نوازنده ترومپت آمریکایی تاثیر بسیار زیادی را در موسیقی جز بعد از جنگ جهانی دوم گذاشته و در به وجود آوردن تعدادی از زیرشاخه‌های جز نقش داشته است. او هم‌چنین چند نسل از نوازندگان را پرورانده و درباره توانایی‌های خود در زمینه موسیقی جز گفته است: «شنیدن موسیقی به شکلی که من می‌شنوم موهبتی است که همیشه با من بوده‌است. من نمی‌دانم از کجا می‌آید. من تنها می‌شنومش و در آن تردید و تفحص نمی‌کنم».
در این برنامه رادیو ملودی، شما می‌توانید در مورد این موسیقیدان مشهور اطلاعات زیادی را به دست آورید و هم‌چنین به گزیده‌ای از برخی کارهای وی گوش کنید.
این فایل رادیویی با صدای «کیهان حکمت شعار» و توسط تیم رادیو ملودی تهیه شده است. حجم این فایل ۷ مگابایت و مدت زمان آن ۷ دقیقه و ۴۲ ثانیه است.
«جان لنون» موزیسین و فعال صلح‌طلب اجتماعی در سال ۱۹۸۰ توسط یکی از هواداران افراطی‌اش به نام «مارک چپمن» در نیویورک با شلیک ۵ گلوله به قتل رسید.
این آدمکش، هنوز در زندان است و پس از گذشت سال‌ها هواداران جان لنون وی را تهدید می‌کنند که اگر آزاد شود وی را خواهند کشت. در فایل رادیویی شما می‌توانید در مورد قتل جان لنون اطلاعات بیشتری را بشنوید. این فایل ۴ دقیقه و ۲۳ ثانیه طول دارد و حجم آن ۳/۵ مگابایت است.
گویندگی این پادکست را «کیهان حکمت شعار» برعهده داشته و از قطعه «تصور کن» (Imagine) به آهنگ‌سازی و خوانندگی «جان لنون» در تهیه آن استفاده شده است.
پژوهشگران پس از انجام آزمایش‌های متعدد به این نتیجه رسیده‌اند که موسیقی، تاثیری شگرف در کاهش درد داشته و می‌توان از آن به عنوان تسکین دهنده درد استفاده کرد.
با گوش دادن به این برنامه رادیویی می‌توانید در این خصوص، بیشتر بدانید.
این فایل رادیویی با طول ۴ دقیقه و حجم ۳/۲ مگابایت برای پخش توسط اینترنت‌های با سرعت کمتر نیز مناسب است.
گویندگی این پادکست را «کیهان حکمت شعار» برعهده داشته و از قطعات موسیقی «چت اتکینز» موسیقیدان فولک آمریکایی در تهیه آن استفاده شده است.
گروه سه نفره سوئدی «بازار بلو» در تالار ایوان شمس تهران به اجرای برنامه می‌پردازد.
به گزارش مجله موسیقی ملودی این گروه که در سبک‌های فولک و ملل فعالیت می‌کند پیش از این نیز در سال ۱۳۸۳ در سالن نیاوران برنامه اجرا کرده بود. با شنیدن فایل رادیویی شما می‌توانید در مورد این گروه بیشتر بدانید و قطعاتی از آهنگ‌های زیبای آن‌ها را گوش کنید. طول فایل ۴ دقیقه و حجم آن مناسب برای اینترنت‌های کم سرعت است.
۴۶ سال قبل در چنین روزی (۱۴ جون ۱۹۶۵) آهنگ «دیروز» (Yesterday) برای اولین بار ضبط شد. ترانه‌ای که در تمام این سال‌ها از رادیوهای سراسر جهان، پخش می‌شود و هرگز تازگی‌اش را از دست نمی‌دهد.
به گزارش مجله‌ی موسیقی ملودی آهنگ «Yesterday» ترانه‌ای‌ست از حسرت‌های دیروز که به درازای غربت تمام انسان‌های روی زمین، جریان دارد. هر یک از ما حسرت‌هایی را در زندگی خود داریم و گاهی در زندگی، به دیروز فکر می‌کنیم و آن‌چه را که از دست داده‌ایم در ذهن می‌آوریم. این آهنگ به طرز خیره‌کننده‌ای کوتاه و غم‌ناک است.
آهنگ Yesterday برای نخستین بار از سوی گروه بیتلز در اواسط دهه‌ی شصت میلادی ضبط و عرضه شد. این آهنگ اگرچه با نام بیتل‌ها شناخته می‌شود اما خالق اصلی آن یکی از اعضای گروه بیتلز است. «پل مکارتنی» در ابتدا ملودی این آهنگ را خلق کرد و بعد شعری را برایش سرود.
این قطعه، به عقیده‌ی بسیاری از منتقدین موسیقی بهترین و موفق‌ترین کار موسیقی مکارتنی‌ست.
او در باره این آهنگ می‌گوید: «ملودی، هنگام شب به ذهنم خطور کرد، از تختخواب بلند شدم و پای پیانو رفتم و بعد از یکی دو ساعت کل قطعه را پرورش دادم. در ابتدا فکر می‌کردم این آهنگ ممکن است شبیه یکی دیگر از کارهای خودمان یا حتی دیگران بشود که به‌طور ناخودآگاه به ذهنم خطور کرده، اما خوشبختانه این‌چنین نشد.»
پل مکارتنی در ابتدا تصمیم گرفت نام قطعه را Scrambled Eggs (تخم مرغ های املت شده) بگذارد. او بر اساس همین نام، شعری نیز تهیه کرد. اما پس از آن‌که حدود یک‌ماه این قطعه را برای دوستان و آشنایان اجرا کرد، به دو نتیجه‌ی مهم رسید. نخست آن‌که این قطعه را هیچ‌کس پیش از این نشنیده است و دوم آن‌که شعر، مناسب موسیقی نبود. از این‌رو وی نام قطعه را به Yesterday تغییر داد و متن ترانه را نیز به همین‌صورت عوض کرد.
اما برخلاف Scrambled Eggs که سروده‌ای ساده و شوخ‌طبعانه بود، ترانه‌ی Yesterday جزو پخته‌ترین و با معنی‌ترین سروده‌های مکارتنی است که به‌نوعی نمایان‌گر وجود مشکلات در زندگی، حالت‌های افسردگی و ناراحتی‌ها مربوط به گذشته است. در واقع اگر به معنی و مفهوم کارهای بیتلز بعد از این ترانه‌ی زیبا دقت کنیم خواهیم دید که این آِهنگ، هم از دیدگاه سازبندی و تنظیم موسیقی و هم از دیدگاه نگرش به متن ترانه، نقطه‌ی عطفی در موسیقی بیتلز به شمار می‌رود.
این ترانه نخستین کاری بود که پل مکارتنی به‌تنهایی و فقط با یک گیتار آن‌را اجرا کرد و تنها از یک کوارتت سازهای زهی برای همراهی خود استفاده کرد.
هم‌چنین این نخستین باری بود که سازهای زهی در گروه محبوب بیتلز استفاده می‌شد و به همین‌دلیل به نوعی از المان‌های موسیقی کلاسیک چه از لحاظ ساز و چه از لحاظ فرم و تنظیم موسیقی، در آن استفاده شد.
این قطعه بسیار زیبا پس از انتشار، نخستین قطعه ای بود که در زمان خود – در حالی‌که طرف‌داران بیتلز اغلب جوانان بودند – مورد توجه افراد بزرگ‌سال نیز قرار گرفت و نیز نسخه‌های متعدد بی‌کلام آن از سوی بسیاری از کمپانی‌های ضبط موسیقی منتشر شد.
این آهنگ را بزرگانی چون الویس پریسلی، فرانک سیناترا، اندی ویلیامز، تام جونز و ری چارلز دوباره‌خوانی کرده‌اند و پیش از انقلاب، فرهاد هنرمند گران‌قدر موسیقی کشور آن‌را به زبان اصلی و با زیبایی بسیار اجرا کرده است.
جالب است که در زمان انتشار این ترانه بسیاری از طرف‌داران دو آتشه‌ی بیتلز، پل مکارتنی را به باد انتقاد گرفتند که چرا آن‌را به‌تنهایی اجرا کرده و عده‌ای از هواداران نیز بیم‌ناک شدند که ممکن است زمان فروپاشی گروه بیتل‌ها فرا رسیده باشد. البته این اتفاق تا ۵-۶ سال آینده رخ نداد.
ثمر سعیدی / مجله‌ی موسیقی ملودی تهیه و تنظیم فایل رادیویی از تیم رادیو ملودی
«دایدو» از جمله خوانندگانی‌ست که می‌توان کارهای او را بارها گوش کرد و خسته نشد. صدای گوش‌نواز و ریتم ملایم اغلب آهنگ‌های دایدو، موجب جذب شدن شنونده‌ای می‌شود که حتا برای نخستین بار به صدای وی گوش می‌کند.
دایدو در سال ۱۹۷۱ در خانواده‌ای بریتانیایی که اهل موسیقی، شعر و هنر بودند زاده شد. مادرش اسم دایدو را از روی یک شخصیت اساطیری برای او انتخاب کرد و برادر بزرگ‌تر وی، بعدها گروه موسیقی Faithless را تاسیس کرد.
دایدو از سنین کودکی، نواختن ساز را فراگرفت و در ابتدای جوانی، با خواندن در گروه موسیقی الکترونیک برادرش، خوانندگی را به‌طور جدی آغاز کرد.
او در واپسین سال‌های دهه‌ی نود با تک‌آهنگ Thank you به شهرت جهانی رسید و تاکنون نیز آلبوم‌های زیادی را به بازارهای موسیقی عرضه کرده است.
در این برنامه‌ی رادیو ملودی از دایدو صحبت می‌کنیم و باهم به تعدادی از آهنگ‌های زیبای این خواننده‌ی انگلیسی گوش می‌دهیم.
مجله‌ی موسیقی ملودی: گری مور، نوازنده‌ی ایرلندیِ گیتار در سن ۵۸ سالگی از دنیا رفت و صدای گیتار او برای همیشه خاموش شد. او یکی از چهره‌های سرشناس موسیقی در سبک‌های راک، هارد راک و بلوز راک بود.
گری مور در ۴ آوریل ۱۹۵۲ در شهر بلفاست ایرلند زاده شد و از دوران کودکی به فراگیری موسیقی علاقه نشان داد. او از ۸ سالگی نواختن گیتار اکوستیک را شروع کرد، در ۱۱ سالگی به‌طور جدی نواختن گیتار را دنبال کرد و زمانی‌که ۱۴ ساله بود اولین ساز جدی خود را خریداری کرد و با وجود این‌که چپ‌دست بود، نواختن گیتار را با دست راست فراگرفت.
در سال ۱۹۶۸ گری مور در سن ۱۶ سالگی به پایتخت ایرلند رفت و در این دوره از نظر موسیقایی از هنرمندان و نوازندگانی مانند «آلبرت کینگ»، «الویس پریسلی» و «گروه بیتلز» تاثیر پذیرفت. وی سپس نوازندگی «جیمی هنریکس» و «جان مایال» را در دوبلین مشاهده کرد و نواختن به سبک بلوز راک را در پی تاثیر گرفتن از آن‌ها آغاز کرد.
در سال ۱۹۷۰ گری مور با همراهی گروه ایرلندی «اسکیدرو» اولین آلبوم خود را ضبط و به بازار موسیقی عرضه کرد. مدتی بعد یکی از اعضای «اسکیدرو» از این گروه جدا شد و گروه پرآوازه‌ی ایرلندی به‌نام «تین لیزی» را پایه‌گذاری کرد. گری نیز در سال ۱۹۷۴ به «تین لیزی» پیوست و به‌مدت یک‌سال با آن‌ها همکاری داشت.
نخستین آلبوم انفرادی گری مور در سال ۱۹۷۸ منتشر شد. این آلبوم، «بازگشت به خیابان» نام داشت و یکی از قطعات آن با نام «کوره‌راه‌های پاریس» در جدول آهنگ‌های پرفروش، خوش درخشید.
در طول دهه‌ی هشتاد میلادی، گری مور به‌طور مرتب آلبوم‌های انفرادی خود را منتشر می‌کرد و در سبک‌های مختلف به فعالیت می‌پرداخت. این دهه برای مور به‌صورتی آرام سپری شد و موسیقی راک و هارد راک از جمله اصلی‌ترین سبک‌هایی بود که گری در این دوران از فعالیت حرفهای خود آن‌را آزمود.
در سال ۱۹۹۰ پس از انتشار یک آلبوم در سبک بلوز راک با نام Stil Got The Blues موفقیت و شهرت، باردیگر به گری مور روی خوش نشان داد.
از اواسط دهه‌ی ۹۰ تا سال‌های ابتدایی قرن جدید گری مور به شیوه‌ی گذشته، با انتشار آلبوم‌های انفرادی که در برخی از آن‌ها با نوازندگان دیگر همکاری داشت سبک‌های متفاوتی را آزمود، تا زمانی‌که در سال ۲۰۰۲ به‌طور رسمی اعلام کرد که قصد دارد به ریشه‌های گذشته‌ی موسیقی خود بازگردد و نواختن در سبک هارد راک را تجربه کند.
این هنرمند تاکنون موفق به انتشار ۲۰ آلبوم استودیویی و ۷ آلبوم اجرای زنده شده است. او هم‌چنین ۱۱ آلبوم موسیقی دیگر را با همکاری افراد و گروه‌های مختلف وارد بازارهای موسیقی جهان کرد.
گری مور در طول دوران حرفهای موسیقی خود با افرادی مانند «پیتر گرین»، «بی‌بی‌کینگ»، «جرج هریسون»، «آزی آزبورن»، «ون‌هالن» و گروه AC/DC همکاری کرد و در تعدادی از گروه‌های موسیقی نیز به نوازندگی پرداخت.
«سرگرم تا سرحد مرگ» (Amused to Death) نام آلبومی است از «راجر واترز» عضو سابق گروه پینک فلوید. این آلبوم مفهومی در سال ۱۹۹۲ توسط واترز به بازارهای موسیقی جهان عرضه شده است. در حقیقت سرگرم تا مرگ سومین آلبوم انفرادی راجر واترز و آخرین آن در قرن بیستم است.
راجر واترز بیسیست سابق گروه پرآوازه‌ی پینک فلوید در این آلبوم علاوه بر به رخ کشیدن مهارت موسیقایی قابل ستایش خود، از نظر مفاهیم به‌کار برده شده در شعر و متن آهنگ‌ها و حتی نام آلبوم، اثری ماندگار را خلق کرده است.
آلبوم سرگرم تا مرگ دارای ۱۴ قطعه‌ی موسیقی است که ۱۳ تِرَک آن‌را خود واترز خوانده و تعدادی خواننده‌ی میهمان در برخی از قطعات او را همراهی کرده‌اند. معروف‌ترین آن‌ها «دان هنلی» عضو گروه «ایگلز» و خواننده‌ی آهنگ «هتل کالیفرنیا»ست.
واترز هم‌چنین باس، سینتی سایزر و گیتار برخی از قطعات را نواخته و در نیمی از آهنگ‌ها نیز، «جف بک» گیتاریست مشهور برای این آلبوم گیتار زده است. درمجموع بیش از ۳۰ هنرمند دیگر، برای نوازندگی و هم‌آوایی قطعات آلبوم سرگرم تا مرگ، به‌کار گرفته شده‌اند.
راجر واترز موسیقی راک را در آلبوم سرگرم تا مرگ برای بیان دغدغه‌های خود از ناسازگاری و عدم تطابق با جریان سرسام آور مدرن شدن زندگی روزمره به‌کار گرفته است. او طنزی تلخ را در ترانه‌های خود نسبت به تلویزیون و رسانه‌های جمعی روا می‌دارد تا به مخاطب بفهماند که مدرنیته آن‌ها را مانند گردابی عمیق در خود غرق کرده است. مخاطب این اثر، تنها زمانی که به زبان انگلیسی تسلط کامل داشته باشد و متن آهنگ‌ها را درک کند ارتباط نسبتن کاملی با تفکرات هنرمند برقرار می‌کند با این وجود، برای مخاطب غیر انگلیسی زبان نیز زیبایی شنیداری آثار، قابل درک بوده و موجب علاقمندی به شنیدن چندین و چندباره‌ی آهنگ‌های آلبوم سرگرم تا مرگ است.
گرچه به نظر می‌رسد واترز با این آلبوم، پینک فلوید را دوباره زنده کرده اما برخی معتقدند فاصله‌ی زیادی بین این کار و آثار پینک فلوید وجود دارد. در هر صورت، سرگرم تا مرگ نشانه‌ای است از درک عمیق و نگاه نکته‌سنجانه‌ی یک هنرمند موسیقی به دغدغه‌های اجتماعی، سیاسی و انسانی. آن‌گونه که برای مثال آهنگ «تماشای تلویزیون» (Watching TV) تاثیر رسانه‌های جمعی را بر اعتراض مردم چین برای دموکراسی در «میدان تیانانمن» بررسی می‌کند.
عنوان آلبوم، برگرفته از کتاب پروفسور نیل پُستمن با همین عنوان (Amused to Death) است. در این کتاب چگونگی گذار از عصر چاپ به عصر تلویزیون و رسانه‌سالاری در جامعه‌ی آمریکا و ابعاد و تاثیرات آن بررسی می‌شود.
راجر واترز در مصاحبه‌ای اعلام کرده که تنها عنوان آلبوم را از کتاب نیل پُستمن برداشته و ایده‌ی آن، از تعدادی از آهنگ‌ها که پیش از انتشار آلبوم تهیه شده بودند بیرون آمده است. هم‌چنین ایده‌ی کاور آلبوم از فیلم ستودنی کارگردان بزرگ سینما، استنلی کوبریک به ذهن واترز زده است. «۲۰۰۱ یک ادیسه‌ی فضایی» و میمون‌هایی که از یک تکه استخوان به عنوان اسلحه استفاده می‌کنند تا در رقابت با هم‌نوعان خود پیروز شوند.
به نظر واترز آن صحنه‌ها از فیلم ادیسه، خلاصه‌ای از جنگ و رقابت بین انسان‌ها هستند و میمونی که در حال تماشای تلویزیون است ( کاور آلبوم ) پاسخی‌ست از جانب راجر واترز به انسان‌هایی که درحال جنگ و نزاع هستند و او آن‌ها را از طریق تلویزیون مشاهده کرده است.
آلبوم سرگرم تا مرگ رتبه‌ی هشتم را در بین ۱۰ آلبوم برتر انگلستان به‌دست آورده و در بین ۲۰۰ آلبوم برتر سال ۱۹۹۲ به انتخاب مجله‌ی بیلبورد رتبه‌ی ۲۱ را به خود اختصاص داده است. هم‌چنین آهنگ «آن‌چه خدا می‌خواهد-بخش ۱» از این آلبوم، چهارمین آهنگ برگزیده‌ی راک به انتخاب بیلبورد بوده است.
در پایان گفتنی است کار تولید و ضبط این اثر ۷۲ دقیقه‌ای از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۲ به طول انجامیده و سرگرم تا مرگ، با برچسب «کلمبیا رکوردز» به بازار عرضه شده است.
*این آلبوم «سرگرم به مرگ» نیز ترجمه شده است.
«بلایند ویلی مک‌تل» (Blind Willie McTell) هنرمند موسیقی بلوز و کانتری، در سال ۱۸۹۸ در جورجیای آمریکا به‌دنیا آمده است. او در دوران کودکی نابینا شد و با این حال از هوش و استعداد خوبی برخوردار بود. چرا که با یاری گرفتن از خط بریل به خواندن کتاب‌های مختلف می‌پرداخت و به موسیقی نیز علاقه نشان می‌داد.
از سال‌های کودکی و نوجوانی و آغاز دوره‌ی حرفهای موسیقی ویلی، اطلاعات کمی موجود است با این‌حال او زمانی که به سنین جوانی رسید از مهارت بسیار خوبی در نواختن گیتار برخوردار بود و با شعرهایی که خودش می‌سرود به یک خواننده‌ی بلوز تبدیل شده بود.
ساز ویلی یک گیتار ۱۲ سیم بود. او نخستین بار در سال ۱۹۲۷ به ضبط آثار خود پرداخت و سبک موسیقی‌اش تلفیقی از بلوز اوایل قرن بیستم، و کانتری بود. در موسیقی ویلی هم اصالت بلوز کلاسیک به چشم می‌خورد و هم موسیقی محلی کوه‌پایه‌نشین‌های ایالت آتلانتا. او یک شیوه‌ی منحصر به‌فرد داشت و در هر بار ضبط صفحه از اسمی جدید استفاده می‌کرد. هم‌چنین به‌ندرت پیش می‌آمد که اجرای مجدد یک آهنگ ویلی مک‌تل با نسخه‌ی قبلی آن منطبق باشد و این به‌خاطر دخالت دادن بداهه‌نوازی و در اثر هوش و خلاقیت این هنرمند نابینا بود.
بلایند ویلی مک‌تل طی سال‌های ۱۹۲۷ تا ۱۹۵۶ در حدود ۱۴۹ آهنگ را ضبط کرد که بسیاری از آن‌ها موفقیت تجاری داشتند و برخی نیز چندان موثر واقع نشدند. او همکار‌ی‌هایی را با برخی از هنرمندان دیگر داشت و تاثیر زیادی روی افرادی مانند «باب دیلن»، «کورت کوبین» و «جک وایت» گذاشت. مک‌تل در ۱۹ اگوست ۱۹۵۹ درگذشت.
