برنامه رادیویی: کشتن جان لنون برای مشهور شدن

john-lennon

«جان لنون» موزیسین و فعال صلح‌طلب اجتماعی در سال ۱۹۸۰ توسط یکی از هواداران افراطی‌اش به نام «مارک چپمن» در نیویورک با شلیک ۵ گلوله به قتل رسید.

این آدمکش، هنوز در زندان است و پس از گذشت سال‌ها هواداران جان لنون وی را تهدید می‌کنند که اگر آزاد شود وی را خواهند کشت. در فایل رادیویی شما می‌توانید در مورد قتل جان لنون اطلاعات بیشتری را بشنوید. این فایل ۴ دقیقه و ۲۳ ثانیه طول دارد و حجم آن ۳/۵ مگابایت است.

گویندگی این پادکست را «کیهان حکمت شعار» برعهده داشته و از قطعه «تصور کن» (Imagine) به آهنگ‌سازی و خوانندگی «جان لنون» در تهیه آن استفاده شده است.

«فایل رادیویی را بشنوید»

دانلود فایل رادیویی (۳/۵ مگابایت)

مردی که جان لنون را به قتل رساند تا به شهرت برسد

melodymag

از اتمام دوران حبس «مارک دیوید چپمن» قاتل «جان لنون» ۱۱ سال می‌گذرد اما او هنوز مایل به باقی ماندن در زندان است.
به گزارش مجله موسیقی ملودی مارک دیوید چپمن متولد ۱۹۵۵ آدمکش آمریکایی است که در ۸ دسامبر ۱۹۸۰ خواننده و موسیقی دان انگلیسی جان لنون را با اسلحه گرم، بیرون خانه اش در نیویورک به قتل رساند. او به تحمل ۲۰ سال زندان تا حبس ابد محکوم شد.
چپمن که یکی از مشهورترین چهره‌های موسیقی قرن بیستم را کشت سه ساعت پیش از این جنایت، از جان لنون امضا گرفته بود.
او در یک مصاحبه تلویزیویی در اوایل دهه هشتاد گفته بود: «من در تاریکی انتظار کشیدم. لیموزین توقف کرد. جان لنون پیاده شد. صدایی در کله‌ام شنیدم که به من گفت شلیک کن و من این‌کار را کردم.»
هواداران جان لنون می‌گویند اگر مارک چپمن از زندان بیرون بیاید ما او را زنده نخواهیم گذاشت. یکی از طرفداران لنون که پسری‌ست بسیار جوان رو به دوربین تلویزیونی می‌گوید: «آخر چطور می‌شد جان لنون را کشت؟ ۳۰ سال برای این قاتل کم است و اگر او بیرون بیاید خودم او را می‌کشم.»
دیگری می‌گوید: «افرادی مثل چپمن که نمادهای آزادی و صلح را از بین می‌برند نباید آزاد شوند و در جامعه حضور پیدا کنند.»
در لابه‌لای فیلم‌های آرشیوی که از این اتفاق مهم تاریخ موسیقی در اوایل دهه هشتاد موجود است، تصاویری از جان لنون، هنرمند بزرگ صلح‌طلب و فعال ضدجنگ به چشم می‌خورد و دادستان می‌گوید: «این شخص – مارک چپمن – در زمان ارتکاب قتل تنها بود. او جان را صدا می‌کند و جان برنمی‌گردد. او یک اسلحه ریوولور داشت و در یک لحظه ۵ گلوله شلیک می‌کند که ۴ تای آن‌ها به جان اصابت می‌کند و او را می‌کشد. همسر ژاپنی جان، یوکو اونو شاهد صحنه بود. گلوله‌ها درست از پشت شلیک شد و چپمن تا زمان دستگیری توسط پلیس در صحنه باقی ماند.
به گزارش مجله موسیقی ملودی قاتل تاکنون ۶ بار تقاضای عفو کرده که یوکو اونو آن‌را رد کرده است.
چپمن در جواب این پرسش که چرا جان لنون را کشتی می‌گوید: می‌خواستم با این کار، شهرت او با من تقسیم شود.

  • مونا مهربان/ مجله موسیقی ملودی

«یوکو اونو» همسر «جان لنون» ویدیوی تخت‌صلح را منتشر کرد

lennon

«يوکو اونو» همسر «جان لنون» خواننده معروف بريتانيايی و از اعضای سابق گروه «بيتل ها» يک فيلم مستند تازه در مورد کارزار تبليغاتی وی و همسر فقيدش که تحت عنوان « تخت صلح» معروف شده بود روی شبکه های اجتماعی منتشر کرده است.

به گزارش مجله‌ی موسیقی ملودی «يوکو اونو» در يادداشت خود همراه با انتشار اين ويدئوی ۷۰ دقيقه ای که در سال ۱۹۶۹ توسط وی و « جان لنون » تهيه شده بود می نويسد«اين اقدام با هدف تشويق و الهام بخشيدن به نسل جديدی از فعالان صلح صورت می گيرد.»

اين فيلم نمادی از يک نوع حرکت اعتراضی به تداوم جنگ ويتنام بود و طی آن اين زوج با هدف نشان دادن اهميت صلح يک هفته را در تخت خواب سپری کردند تا نشان دهند که زندگی می تواند بدون جنگ و خونريزی و د رنهايت آرامش و حتی بی عملی به پيش برود.

در طول اين هفته که روزهای ماه عسل اين زوج بود، « جان لنون» و « يوکو اونو» در هتلی در شهر نيويورک هر روز با نمايندگان رسانه ها و خبرنگاران گفتگو کرده و مواضع خود در اعتراض به جنگ همراه با ديدگاه های خود برای ضرورت پرهيز از خشونت را تشريح می کردند. پس از آنها همين روش مبارزه غير خشونت آميز را در شهر مونترال آمريکا نيز تکرار کردند.

« يوکو اونو» در بخشی از يادداشت خود همراه با انتشار اين فيلم مستند می نويسد:« دوستان عزيز در سال ۱۹۶۹ من و جان آنقدر ساده و خوش باور بوديم که فکر می کرديم با بسط نشستن در خانه و يا سپری کردن يک هفته توی تختخواب می توان جهان را تغيير داد. شايد تاثيری داشته است ولی در آن زمان ما راه ديگری را نمی شناختيم.

ولی خوب شد که ما اين ماجرا را فيلمبرداری کرديم چون خيلی از حرف هايی که آن زمان زده می شد هنوز هم جای گفتن دارند. در حقيقت برخی از صحبت هايی که در آن زمان مطرح شد هنوز هم می تواند مايه تشويق و الهام کسانی باشد که برای صلح دل می سوزانند.

فراموش نکنيم که جنگ فقط زمانی به پايان می رسد که ما واقعن خواهان پايان آن باشيم. همه چيز به ما بستگی دارد و نه کسی ديگر.

بيوه ۷۸ ساله « جان لنون» اين فيلم را چند روز پيش روی اينترنت منتشر کرد و قصد داشت پس از دو روز آن را بردارد ولی به دنبال درخواست های مکرر علاقمندان اين فيلم قرار است تا روز بيست و يکم اگوست در دسترس باشد

  • رادیوفردا

جان لنون، پدیده‌ی اجتماعی

john-lennon00

یادداشت «علیرضا میراسداله» برای مجله‌ی موسیقی ملودی، به‌مناسبت هفتادمین زادروز جان لنون، موزیسینی که به یک پدیده‌ی اجتماعی تبدیل شد:

وقتی صحبت از جان لنون می‌شه بلافاصله نام «بیتلز» به ذهن خطور می‌کنه، گروهی که شهرتشون از هیچ‌کدوم از روسای جمهور امریکا کمتر نیست.

دهه‌ی شصت میلادی زمانی بود که دنیا با سرعتی شگفت انگیز تغییر می‌کرد و هر کس ‌که می‌تونست در این دریای پر تلاطم، بهتر موج‌سواری کنه موندگار‌تر بود و خیلی زود به نماد و سمبل تغییرات بدل می‌شد.
در چنین شرایطی گروه بیتلز با اندک سواد موسیقایی و کمترین تلاش برای بهره‌برداری از هنر ناب موسیقی به صرف ساختن چند قطعه‌ی زیبا که کاملن موافق جریانات اجتماعی بود به بزرگ‌ترین آیکن تبلیغاتی انگلستان تبدیل شدند و خواسته یا ناخواسته به شهرتی ورای باور، در کل دنیا رسیدند.
در همون ایام گروه «رولینگ استونز» کارهایی به مراتب جدی‌تر تولید می‌کرد که کمتر مورد توجه قرار می‌گرفت و کمی دیرتر کسانی مثل «فرانک زاپا» و «کاپیتان بیف‌هارت» در امریکا موسیقی «راک» و «راک اند رول» رو وارد قالب‌های کاملن جدی موسیقایی کردند، که اصلن مورد توجه قرار نگرفت و فقط زمان بود که ارزش اون آثار رو آشکار کرد.

lennon

ولی برای «بیتلز» همه چیز محیا بود، مصداقِ بارزِ زمان درست و مکان درست.

جان لنون شاید تنها عضو گروه بود که می‌دونست شهرت بیتلز به واسطه‌ی کیفیت موسیقی این گروه نیست و در دهه‌ی هفتاد میلادی و بعد از فروپاشی گروه تلاش خودش‌ رو برای تولید آلبوم‌هایی با نگرش هنری، بیشتر کرد. اما از اون‌جا که لنون به عنوان مغز متفکر گروه مرکز توجه اقلیت و اکثریت به‌طور هم‌زمان بود، مرتب در دست اندازهای سیاسی، راه گم می‌کرد و دهه‌ی هفتاد هم برای لنون بیش از اینکه بار هنری داشته باشه، پر شده از کارهای نمادین سیاسی از آب در اومد.

شاید بشه گفت مهم‌ترین اتفاق دهه‌ی هفتاد در زندگی لنون، مبارزاتش بر علیه جنگ ویتنام و «نیکسون» رییس جمهور وقت امریکا بود و ماجرای پر سر و صدای اخراج شدنش از ایالات متحده. اما دهه‌ی هشتاد می‌تونست برای لنون زمان مناسبی باشه که بلاخره به کار اصلی خودش یعنی تولید موسیقی در استانداردهای بالاتر بپردازه که متاسفانه در همون سال آغازین دهه‌ی هشتاد، به قتل رسید و بیش از پیش تبدیل به یک نماد شد.
جان لنون از دوران نوجوانی علاقه به قصه‌نویسی و طراحی و نقاشی هم داشت و بر خلاف همتای بی‌استعدادش یعنی «پل مک‌کارتی»، آثار زیبا و منحصر به‌فردی خلق کرد که در چند مجموعه‌ی کوچیک قابل دسترسیه.
شاید غیر منصفانه به نظر برسه اما گذر ایام از جان لنون چهره‌ایی ساخته که با عینک گرد رنگی روی تی‌شرت‌ها خودنمایی می‌کنه و هنوز هم به هر بهانه‌ایی چهره‌اش از اکثر شبکه‌های موسیقی دنیا پخش می‌شه، در حالی‌که کمتر کسی در خلوت خودش هوس می‌کنه که آلبومی از این هنرمند گوش کنه.

  • علیرضا میراسداله