هوشنگ کامکار گفت: «آهنگسازان معاصر ایرانی کمترین سهم را از اجرای آثار خود در ارکستر سفونیک تهران دارند.»
وی ضمن بیان این مطلب در انتقاد به عملکرد مسئولان برنامه ریز ارکستر سمفونیک تهران گفت: «برگزاری کنسرت‌های متعدد توسط ارکستر سمفونیک تهران با رهبر مختلف تجربه خوبی است اما نکته قابل توجه این است که ارکستر سمفونیک تهران نمادی از موسیقی کلاسیک در ایران است و باید آثار آهنگسازان معاصر ایرانی توسط رهبران مهمان اجرا شود؛ ولی متاسفانه چنین نیست.»
کامکار افزود: «من به عنوان یک آهنگساز در شان خود نمی‌بینم آثارم را دست بگیرم و به مسئولان برنامه‌ریز اثرم را نشان دهم چراکه معتقدم من یک آهنگسازم و مدیر و یا برنامه‌ریز یک مرکز موسیقی باید به فکر اجرای آثار ارزنده در ارکستر سمفونیک باشد؛ به عنوان مثال چندی پیش پوئم سمفونی با عنوان «حلبچه» برای ارکستر سمفونیک ساخته‌ام و در هیچ محفلی ارائه نداده بودم تا اینکه این پوئم سمفونی را در اجرای اخیری که در سلیمانیه عراق داشتیم به روی صحنه بردم که مورد استقبال بسیاری قرار گرفت و همانجا از من قول گرفتند که با ارکستر سمفونیک بغداد این اثر را اجرا کنیم؛ زمانی که این همه شوق برای اجرای مجدد این اثر را دیدم بسیار افسوس خوردم که چرا این قطعه توسط ارکستر سمفونیک تهران اجرا نمی‌شود.»
این آهنگساز در ادامه صحبت‌های خود به قسمت‌های مختلف این سمفونی اشاره کرد و گفت: «این سمفونی بیان توصیفی دارد که در چهار قسمت نوشته شده است. بخش نخست این پوئم سمفونی «توطئه» نام دارد این بخش توصیف فضای جنگ و قبل از حمله است. بخش دوم «باران شیمیایی» است که به حمله و فجایع آن اختصاص دارد، بخش بعدی «مرثیه» نام دارد که عزاداری را در برمی‌گیرد در این قسمت از ریتم و آوازهای هوره و موره که ویژه مراسم سوگواری در کردستان عراق است و هنگام مرگ جوان می‌خوانند استفاده کرده‌ام؛ بخش پایانی این سمفونی «به سوی آزادی» نام دارد که نوید شادی و شعف رهایی از مصیبت را می‌دهد.
مدیرهنری گروه موسیقی کامکار در ادامه به تازه‌ترین کنسرت این گروه موسیقی در سلیمانیه عراق اشاره کرد و گفت: «اجرای این کنسرت با آواز عدنان کریم تجربه بسیار خوبی بود و خوشبختانه با استقبال بسیاری مواجه شد. بخش نخست کنسرت به اجرای آثاری از عدنان اختصاص داشت و قسمت دوم از آثار گروه موسیقی کامکار اجرا شد.»
وی در پایان افزود: «برگزاری این کنسرت از جهات مختلفی اهمیت داشت به این معنا که با استقبال بی‌نظیر مخاطب مواجه شد و نکته دیگر اینکه سطح فرهنگ و توجه مردم نسبت به مقوله کنسرت دیدن نسبت به گذشته بسیار بالا رفته بود و درست مانند هنردوستان و تماشاگران ایرانی به تماشای اجرا نشستند؛ نکته قابل‌توجه سالن برگزاری کنسرت نسبت به گذشته تجهیز شده بود به لحاظ آکوستیک، صداهای سیستم‌ها به شکلی بود که به جرات می‌گویم نمونه این سالن را در اروپا کمتر دیده بودم.»
- مهر
