برچسب: آلبوم سنتی

آلبوم موسیقی «قول و غزل» اثری از «پدرام خاورزمینی» و «حمید قنبری» توسط موسسه فرهنگی هنری ماهور منتشر شد.

به گزارش مجله موسیقی ملودی این اثر در یک سی‌دی با نام «قول و غزل» و یک دی‌وی‌دیِ تصویری شامل کنسرت او در فرهنگسرای نیاوران (شهریور ۱۳۹۰) با همراهی تمبک پدرام خاورزمینی و حمید قنبری است.
در دفترچه‌ی اثر به قلم سعید نایب‌محمدی می‌خوانیم: «شايد مهم‌ترين تفاوت بين موسيقي‌دانِ ايراني و موسيقي‌دانِ حوزه‌ي عربی ـ تركی رويكرد آن‌ها به سيستم مُدال ــ به‌ويژه در مترِ آزاد ــ است. موسيقی ايرانی حداقل از دوره‌ی قاجار به بعد از نظام دستگاهی تبعيت كرده است، درحالی‌كه موسيقی معاصرِ عربی ـ تركی همچنان از نظام مقامی بهره می‌گيرد. از ويژگی‌هاي اين نظام برخورد كاملاً آزاد و بازِ موسيقی‌دان با يك بسترِ نغمگی‌فارغ از قانون الزام‌آورِ تأكيدِ منظم بر درجاتِ مختلف آن مُد در جمله‌پردازی‌هاست. مثلاً در دستگاه چهارگاه گوشه‌ها با ترتيبی مشخص (تقريباً از پيش‌ساخته‌شده) بر روی درجاتی مشخص از مُد بنا می‌شوند و اين در حالی است كه برای موسيقی‌دانِ عرب يا ترك هيچ جمله‌ای در اشلِ صوتی‌ ازپيش‌تعيين‌شده نيست. چنين رويكردی، به‌ويژه در مترِ آزاد، به‌شدت بر خلاقيت‌های فردی مبتنی است. استفاده از عناصری چون مُدگردی‌های‌ ناگهانی ــ مُدگردی‌های گذر (به‌ويژه در ميان اعراب) ــ يا تعويض موقعيت به درجاتِ ازپيش‌تعيين‌نشده در همان مُدِ اصلی هر آن می‌تواند براي شنونده لحظه‌ای غيرقابل‌پيش‌بينی پديد آورد.
آثار موجود در اين مجموعه نيز با چنين رويكردی ساخته و اجرا شده‌اند. وقتی غزل همايون در فضای درآمدِ همايون آغاز می‌شود شايد براي شنونده‌ی‌موسيقی ايرانی توقع شنيدنِ بلافاصله‌ی ماهور كمی نامأنوس يا حداقل غيرمنتظره باشد. اين ويژگی در غزل چهارگاه (مُدگردی به شور و ابوعطا) و فرح‌فزا (مُدگردی به سه‌گاه) نيز مشهود است.»
قطعات سی‌دی عبارتند از: «غزل در همایون»، «قول در چهارگاه»، «غزل در چهارگاه»، «قول و غزل (براساس مقام بیاتی‌حسینی» و «فرح‌فضا».

آلبوم «موسیقی مازندرانی» که تنظیم آن برای ارکستر را «محمدرضا درویشی» پژوهشگر موسیقی ایرانی انجام داده است از سوی موسسه فرهنگی هنری ماهور منتشر شد.
به گزارش مجله موسیقی ملودی این آلبوم با خوانندگی «نورالله علیزاده» و «ابوالحسن خوشرو»و  تنظیم برای ارکستر «محمدرضا درویشی» هم‌اکنون در بازارهای محصولات فرهنگی برای علاقمندان در دسترس است.

در دفترچه‌ی سی‌دی به قلم محمدرضا درویشی می‌خوانیم: «پایه و اساس این موسیقی ملودی‌هایی است که موسیقی‌دانِ سرشناسِ مازنداران احمد محسن‌پور در یک شب سرد زمستانی در کوهستان آمل و در روستای چِلاب در کنار آتش با ویُلن نواخت و من آن‌ها را به نت نوشتم و برای ارکستر تنظیم کردم. شاید آن شبِ به‌یادماندنی شبِ عاشورا بود و این شب حکمتی در خود داشت برای سرنوشت پُرپیچ و خم این مجموعه!
ریشه‌های ملودیک این مجموعه حاصل آن چیزی است که در ذهن دقیق و پژوهشگرانه‌ی احمد محسن‌پور بوده است. در آن سال‌ها ترجیح داده شد به جای استفاده از اشعار قدیمی، شاعران تَبَری‌گوی معاصرِ مازنداران مانند علی هاشمی چِلابی، اصغر مهجوریان نَماری و دیگر دوستانِ شاعر برای موسیقیِ آن شعر بسرایند. و چنین شد که این ترانه‌ها ضمن داشتن ریشه‌های محکم در موسیقی مناطق مرکزی و شرقی مازندران با روحیات واقعیِ آن‌زمانِ مردم نیز گره خورد و این پیوند همچنان تداوم یافته است».
بعضی از نوازندگان این اثر عبارت‌اند از: همایون رحیمیان، منوچهر انصاری، رضا عالمی، علی رئیس‌فرشید (ویُلُن)، نوروز یزدانی، بهروز کافی (ویُلُن‌آلتو)، کریم قربانی، همایون خسروی (ویُلُنسل)، علیرضا خورشید‌فر (کنترباس)، فرهاد شمس (پیکولو و فلوت)، بهروز تورانی (اُبوا)، محمود تقدسی (کلارینت و کلارینت‌باس)، رضا مجلسی (فاگوت)، مسعود غریب‌نواز (هورن)، علیرضا شمس‌آبادی (ترومپت)، عباس دبیردانش (ترومبون)، محمدرضا لطفی (سه‌تار)، حمید متبسم (تار)، علی‌اکبر شکارچی (کمانچه)، جمشید عندلیبی (نی)، بیژن کامکار (دایره و دف)، منیژه علی‌پور و پشنگ کامکار (سنتور).
قطعات این مجموعه عبارت‌اند از: «هرایی»، «دست نَیرِمه گوره»، «پلنگ سر کوه»، «پِغوم» و «دوش بِرار».

آلبوم موسیقی «ترانه‌های بنان» به آهنگسازی «نصرالله زرین‌پنجه» شامل ۶ سی‌دی از سوی موسسه فرهنگی هنری ماهور منتشر شد.
به گزارش مجله موسیقی ملودی قطعاتی همچون گلشن دل، رقص مستانه، گریه شمع، جویبار، پرتو عشق، افسون سخن در این مجموعه گنجانده شده‌اند.

استاد «غلامحسین بنان» در سال ۱۲۹۰ شمسی در شهر تهران به دنیا آمد. او ابتدا نزد مادرش به نواختن اُرگ پرداخت و وقتی نی‌داوود به استعداد و علاقه‌اش پی‌برد اولین دروس آواز را در یازده‌سالگی با او كار كرد. حسینعلی ملّاح درباره‌ی ویژگی‌های آواز بنان می‌نویسد: «… صدای بنان طبق تقسیمات صوتیِ فرنگی‌ها باریتون [بود كه] موسیقیدان‌های ایرانی به آن راست‌كوك می‌گویند. جنس یا كیفیت و یا به قول فرنگی‌ها تَمبرِ (timbre) صدای بنان سخت زیبا و دلنشین بود. در استفاده از تحریرها و غلت‌ها پیرو سبْكِ ادیب خوانساری بود و مانند او اگر ضرورتِ ردیف‌خوانی ایجاب نمی‌كرد ترجیح می‌داد مثلاً مخالفِ سه‌گاه را در محدوده‌ی صوتی خود بخواند یعنی در ناحیه‌ای كه رژیستر (register) صدای او آن را مطبوع می‌دانست. بنان نخستین خواننده‌ای است كه در آواز ایرانی از صدای فوسه یا صوت ساختگی استفاده كرده و به پاره‌ای از هجاها ارتعاش خاص داده و برخی از سیلاب‌ها را با نوآنس و حالتی كه اهلِ موسیقی به آن كرشندو (crescendo) می‌گویند ادا كرده است (از نوآنسِ ضعیف به قوی رفتن را كرشندو می‌نامند). بهترین نمونه آوازِ دیلمان اوست كه این ویژگی در آن به روشنی احساس می‌شود. بنان برخلاف ادیب خوانساری برای شعری كه همراه آواز می‌خواند ارزشی معادل لحن قائل بود و به همین سبب می‌كوشید: ۱. شعری را برگزیند كه متناسبِ فضای لحنیِ دستگاه موسیقی باشد ۲. شعر دلنشین و فصیح و بلیغ و زیبا باشد و واژه‌های ثقیل و مهجور و نامأنوس در آن به كار نرفته باشند ۳. معنای شعر بر او پوشیده نباشد ۴. كلام فدای تحریرها و غلت‌های لحنی نشود… بر اینها باید ذوق و استعداد و گوشِ موسیقی و دقتِ نظر و آگاهی از ردیف و همچنین زنگ صدای بنان را نیز افزود…».
آثار روان و دلنشین زرّین‌پنجه حكایت از ذوق سرشار و هنرِ او در ملودی‌پردازی دارد. نصرالله زرّين‌پنجه به سال ۱۲۸۵ شمسی در تهران پا به عرصه‌‌ی وجود نهاد. از كودكی با صدای خوشش مناجات می‌خواند و با نی‌لبك آهنگ‌هایی را می‌نواخت. عشق به موسيقی او را به مدرسه‌ی نظام كشاند. ابتدا نوازندگیِ بوگْل (يك ساز بادی برنجی)، بعد ترومپت و پس از چندي آلتو برنجی را فرا گرفت و سپس در اركستر نوعی بالالايكا می‌نواخت. زرّين‌پنجه در مدرسه‌ی نظام به‌خوبی با نت آشنا شد و قطعات زيادی از موسيقی فرنگی را نواخت. به سبب علاقه اش به تار به كلاس ميرزاربيع (برادر درويش‌خان) رفت. او بعدها مدتی نزد مرتضی نی‌داوود، يحيي زرپنجه و علی‌اكبر شهنازی مشقِ تار كرد. زرّين‌پنجه از سال ۱۳۲۲ همكاري خود را با راديو آغاز، و علاوه بر نوازندگی تار در اركستر شماره‌ی يك، رهبر اركستر سازهای ايرانی راديو شد. او با تكنيك نوازندگی سه‌تار، عود و رُباب هم آشنایی كامل داشت و اولين كسی است كه ساز رُباب را وارد اركسترهای ايرانی كرد. زرّين‌پنجه با نوشتن هارمونی‌های ساده، با حداقل تركيب سازها، اركسترهای خوش‌صدایی را هدايت می‌كرد. زيبايی نغمه‌پردازیِ او در مقدمه‌ها و جوابِ فواصلِ ابيات موجب ماندنی شدنِ آثارش در ذهن و ضمير شنوندگان گرديد. آهنگ‌هايش، در عين تازگی، حكايت از پيوند عميق سازنده‌اش با سنت‌های موسيقایی نسل‌های گذشته دارد. بنان هم با صدای مخملين خود جلوه‌ای ديگر به آثار فاخر زرّين‌پنجه بخشيد.
در بخش های آوازی علی تجویدی، یوسف کاموسی، محمود تاج بخش، ابراهیم سرخوش، عباس زندی، جواد معروفی، نصرالله زرین پنجه، منصور صارمی و سیروس حدادی بنان را با ساز همراهی می کنند.

آلبوم موسيقي «پرسه» نخستين اثر مستقل حسين اينانلو از سوي موسسه فرهنگي-هنري آواخورشيد(موسسه نشرموسيقي مرکز موسيقي بتهوون) منتشر شد.
به گزارش مجله موسیقی ملودی اين آلبوم سه‌تارنوازي در دستگاه‌هاي اصفهان، بيات ترک و همايون است و سعيد جلاليان با ساز تنبک ، حسين اينانلو را در اين اثر همراهي کرده است.
در بخشي از برشور اين آلبوم آمده است:«الگوهاي نغمگي او ترکيبي از رديف و حافظه موسيقي اوست و محدود به تکنيک‌هاي سه‌تار نوازي نيست، بلکه از زبان خاص سازهاي ديگر نيز مي‌توان نشانه‌هايي جست.
قيد و بندهاي او در اوزان نسبت به نغمه‌ها کمتر است و او آزادي عمل خود را با توجه به چارچوب‌هاي کلاسيک در اوزان و ترکيب آنها جسته است.»
حسين اينانلو متولد ۱۳۶۳ است و نزد حميد خبازي، بهداد بابايي، مسعود شعاري و محمدرضا لطفي هنر آموخته است.
ضبط اين آلبوم به عهده آرمين کارباف و سهيل سعيدي بوده و طراحي اين مجموعه از فريد حامدي و عکس‌ها از جواد فضل‌الهي و امير ادهم است.
اين آلبوم هم‌اکنون در مرکز موسيقي بتهوون و  تمام فروشگاه‌هاي فرهنگي سراسر کشور قابل دسترسي‌ است.