غلامعلی پورعطایی یکی از اساتید موسیقی نواحی کشور است. وی با برگزاری کنسرت‌های متنوع در سراسر ایران، سعی در معرفی فرهنگ و موسیقی خطه‌ی خراسان دارد. در روزهای سوم تا پنجم فروردین ماه کنسرت غلامعلی پورعطایی و گروه کوبه‌ای رادها در شهر مرودشت استان فارس (در نزدیکی تخت جمشید) برگزار شد. به‌همین مناسبت، خبرنگار مجله‌ی موسیقی ملودی گفت‌وگویی را با این هنرمند موسیقی نواحی انجام داده که در ادامه می‌خوانیم.
- شما در تمام کنسرت‌ها بر سنت و لباس‌های محلی و موسیقی سنتی، تاکید ویژه‌ای دارید، این نوع موسیقی چه پیامی را به مردم می‌دهد ؟
از دیرباز تاکنون، موسیقی شرق و جنوب خراسان ریشه در ادب، عرفان وسنت‌های اجتماعی مردمان این خطه دارد و این آداب و سنت‌ها به‌صورتی بکر و دست نخورده باقی مانده اند.
اکنون زمان، زمان ِ تکنولوژی و صنعت است و اطراف ما را نیز فلز و پلاستیک پر کرده، مردمان خراسان هم با زمان حرکت می‌کنند و وظیفه‌ی آنهاست که موسیقی را با زمان حاضر جلو ببرند و باید ادب و فرهنگ موسیقی نیز با زمان حرکت کند. در این نوع موسیقی، اصالت و ریشه ماست. مانند درختی که تنه‌ی خوب و میوه‌ی خوب و آبدار دارد و این ثمره‌ی یک ریشه خوب است و باید ریشه‌ی ما نیز به آب برسد.
- بین ما و گذشته یک دره‌ی خیلی عمیق وجود دارد، شما چه تلاشی کرده‌اید که این سنت و فرهنگ موسیقی به آینده انتقال پیدا کند ؟
خداوند لطف کرده که یک ماموریت، یک سبق و سیاق را به من داده و این دین را به گردن من گذاشته دینی که امانت است و باید به صاحبان امانت بازگردانده شود.
- آیا کسی که این امانت را دریافت می‌کند به این سنت و فرهنگ موسیقی اهمیت می‌دهد و آن را به خوبی به آینده انتقال می‌دهد ؟
هدف ما و گروه، احیا و گسترش این نوع موسیقی است و بدون تعارف بگویم اگر توانایی این کار را نداشتم این کار را کنار می‌گذاشتم. بنده یک زمانی ۲۵ ساله بودم و هنوز هم ۲۵ ساله هستم و ساز می‌زنم.
- آیا نسل جوان این موسیقی را قبول دارد، نوع برخورد مردم در کنسرت‌هایی که تا به حال داشتید چطور است ؟
عده‌ای خواهان این هنر هستند به طوری که بنده در تهران، اراک، اصفهان و… شاگردان زیادی دارم و می‌توانم بگویم که زمانی در خراسان دوتار نوازها انگشت‌شمار بودند ولی حال می‌توان در هر خانه یک دو تار دید. چرا که حداقل یک نفر از اعضای هر خانواده خواهان حفظ اصالت این نوع موسیقی هستند. عده ای اصالت گرا هستند ولی عده ای هم نوازندگی می‌کنند اما آن اصالت را ندارند ( چون ندیدند حقیقت ره افسانه شدند ) اما اگر بخواهیم ازدید موسیقیایی نگاه کنیم همه نوع موسیقی محترم است و آلات موسیقی، وسیله هستند و مهم این است که چه کسی ساز می‌زند. چه می‌زند و کجا می‌زند
- وضعیت موسیقی مقامی ( خراسان و کردستان ) را در آینده چگونه می‌بینید ؟
این نوع موسیقی مقامی و سنتی به هیچ عنوان ریشه کن نخواهد شد و هر چه که علم و آگاهی مردم بالاتر رود باعث پیشرفت این موسیقی می‌شود. کسی که آن‌را می‌فهمد خیلی راحت می‌تواند این نوع موسیقی را انتقال دهد.
- در حال حاضر که موسیقی‌های جوان‌پسند با اشعار نازل محبوبیت بیشتری پیدا کرده‌اند چگونه می‌توان نسل آینده را به موسیقی اصیل علاقمند کرد ؟
اگر این نوع موسیقی‌ها محبوبیت پیدا کرده‌اند برای این است که در آن زمان از ماهواره و اینترنت خبری نبود و حالا دوره تکنولوژی و صنعت است. اما خود مردم می فهمند که کدام موسیقی تاریخ مصرف دارد، کدام گذراست و کدام‌یک جاودان خواهد بود.
ما در موسیقی با سه دسته از افراد سرو کار داریم: عده‌ای می‌آیند موسیقی بشنوند، عده‌ای می‌آیند تا موسیقی ببینند و عده‌ای نیز می‌آیند تا موسیقی بفهمند. اگر فقط ۵ نفر موسیقی را بفهمند و این تعداد نیز بتوانند ۵ نفر دیگر را جذب کنند می‌توان امیدوار بود که نسل آینده بتوانند از اصالت موسیقی نواحی بهره‌مند شوند.
- گفت‌وگو از: وحید اسماعیل‌زاده/ با سپاس از حسن اسماعیل‌زاده – مجله‌ی موسیقی ملودی
