مجله فرهنگی، هنری
کنسرت موسیقی گروه فراز ۱۱ تا ۱۲ اردیبهشت در یزد برگزار می‌شود.
به گزارش خبرگزاری فارس از یزد، کنسرت موسیقی گروه فراز به سرپرستی و تنظیم محمود جعفری و با همکاری هنرمندان یزد و تهران در محل فرهنگسرای هلال احمر یزد برگزار می‌شود.
این کنسرت با حضور پیشکسوت موسیقی ایران، استاد رضا شفیعیان و نوجوان نوازنده برتر سنتور کشور، نجمه جعفری برگزار می‌شود.
برگزاری کنسرت‌های بزرگداشت استاد فرامرز پایور در سال ۸۹ و بزرگداشت پرویز مشکاتیان در سال ۹۰ از دیگر فعالیت‌های این گروه موسیقی است.
گروه موسیقی«اهورا ماهشهر» قطعاتی از عطاالله جنگوک و پرویز مشکاتیان را با عنوان یادمان این دو هنرمند در جشنواره موسیقی فجر اجرا می‌کند.
به گزارش مجله موسیقی ملودی محمدرضا نیاکان در گفت‌وگو با ستاد خبری بیست و هشتمین جشنواره بین‌المللی موسیقی فجر گفت: گروه «اهورا» قصد دارد، کنسرتی را به این دو هنرمند درگذشته تقدیم کند و در واقع این اجرا یادمانی برای استاد جنگوک و استاد مشکاتیان است.
سرپرست گروه«اهورا ماهشهر» در ادامه افزود: «رویا»، «چهارمضراب نوا»، «دود و عود» و «جام جهانی» آثاری از این دو هنرمند هستند که در اجرای گروه «اهورا ماهشهر» شنیده خواهند شد. در سازبندی گروه نیز از سازهایی چون تار، سنتور، کمانچه، بم تار و سازهای کوبه‌ای استفاده شده است.
وی با بیان اینکه مبنای تاسیس «اهورا» بزرگداشت اساتید موسیقی معاصر است، تصریح کرد: علاوه بر این ها قطعات دیگری را هم برای اجرا آماده کرده ایم که در صورت درخواست جشنواره ارائه خواهیم داد. در واقع تصانیف«نفس باد صبا» و «الا یا ایهاالساقی» به همراه ساز و آواز نیز برای اجرا آماده اند.
سرپرست این گروه ماهشهری که در شاخه کلاسیک ایرانی بخش رقابتی جشنواره شرکت کرده است، در بخش دیگری از سخنانش بیان کرد: گروه های موسیقی شهرستانی با مسائل متعددی دست به گریبان هستند که کمبود امکانات و نوازنده به حد کفایت و نبودن محل تمرین از جمله آنها هاست. مشکل دیگر هم این است که دسترسی به اساتید طراز اول موسیقی برای ما ممکن نیست.
او با بیان کمبود امکانات شهرستان ها در زمینه موسیقی اضافه کرد: جشنواره موسیقی فجر برای ما بهترین فرصت است که با یک گروه جوان کاری تخصصی ارائه دهیم، نواقص کار را تصحیح کرده و به مراحل بالاتر برسیم.
نیاکان با اظهار امیدواری از حمایت مسئولان جشنواره از جوانان گفت: گروه ما دارای نوازندگانی است که قدرت نوازندگی شان می تواند باعث شگفتی هیئت داوران شود و این را بسیاری از اساتید تایید کرده‌اند. بنابراین امیدروارم در این موقعیت طلایی توانایی مان را در عمل نیز ثابت کنیم.
بیست و هشتمین جشنواره بین المللی موسیقی فجر به دبیری حسن ریاحی از ۲۵ بهمن تا ۱ اسفند در تهران و چهار استان دیگر ایران برگزار خواهد شد.
نیشابور، فیروزه ای است در دل خراسان که بزرگانی همچون خیام، عطار، شیخ جامی و … از آن برخاسته اند.
شهرزاد شاه‌کرمی: سرزمینی که دیار بزرگان دانش و هنر است و میراث دار معاصرش؛ استاد پرویز مشکاتیان، نوازنده ی بی بدلیل در رشته ی سنتور نوازی و آهنگسازی بود.
در ۲۴ اردیبهشت ماه در نیشابور خراسان دیده به جهان گشود. پدرش شادروان حسن مشکاتیان از اهالی فرهنگ بود، تار و سنتور را نیکو می نواخت. او نیز موسیقی را از پدرش فرا گرفته بود و حال فرزند ۶ ساله ی خود (پرویز) را به آموختن موسیقی ترغیب می کرد. گویی موسیقی در خاندان مشکاتیان موروثی بود. و در حقیقت اولین استاد پرویز پدرش بود. هشت ساله بود که اولین کنسرت خود را در گردهمایی دانش آموزان مدرسه «امیر معزی» نیشابور اجرا کرد.
در سال ۵۳ به دانشکده هنرهای زیبای تهران راه یافت و در رشته ی موسیقی به تحصیل پرداخت. وی ردیف های عالی موسیقی ایران و ردیف میرزا عبدالله را نزد استادان فقید نور علی برومند و دکتر داریوش صفوت آموخت هم زمان با این آموزشها نزد استادانی چون شادروان عبدالله خان دوامی، شادروان سعید هرمزی و شادروان یوسف فروتن کسب فیص نمود.
در آن زمان مشکاتیان در مرکز حفظ و اشاعه موسیقی سنتی ایران به عنوان سرپرست گروه و استاد سنتور فعالیت داشت. و همچنین به همراه جمعی از دوستانش موسسه فرهنگی – هنری چاووش را بنیان نهاد و سرپرستی گروه موسیقی عارف را نیز بر عهده گرفت.
پرویز مشکاتیان در نخستین آزمون باربه با داریوش طلایی به طور مشترک موفق به کسب جایزه ممتاز گردیدند.
اهالی خطه موسیقی مشکاتیان را دارای قدرتی خارق العاده در تصویر سازی و تبحر فراوان در انواع ریتم می دانند.
قطعات: «مرا عاشق: با آواز شهرام ناظری» ، «شور انگیز : با آواز شهرام ناظری» ، «شیدایی : با آواز محمد رضا شجریان» ، «آستان جانان : با آواز محمد رضا شجریان » ، «بیداد : با آواز محمد رضا شجریان » و …
آثاری که تا زندگی بر دوام است بر جریده ی بسیاری دل ها ثبت خواهند بود چرا که مرد نکونام همواره زنده است.
روحش شاد، یادش گرامی و راهش مستدام باد!
اطلاعات هنرمند از کتاب چهره های موسیقی ایران (نوشته: شاپور بهروزی)
«آوا مشکاتیان» نوه دختری «محمدرضا شجریان» و فرزند استاد فقید «پرویز مشکاتیان» نامه‌ای را خطاب به «محمدرضا لطفی» نگاشته که اصل آن در سایت آواز منتشر شده است. این نامه را با هم می‌خوانیم:
استاد لطفی! اگر شما حرمت بزرگوار پدرم ندانستی، من دختِ خاندانی‌ام که حرمت می‌شناسند، پس هنوز می‌خوانمت استاد! قضاوتِ بودن یا نبودنش یا بهتر بگویم استادماندنِ شما بماند برای تاریخ.
هنوز به یاد دارم شوقی را کز آمدن شما در چشمان مهربان پدرم دیدم. به یاد دارم ظهری را که به دیدارتان آمد به رسم رفاقتِ دیرین.پدرِ من هیچ‌گاه «رفیق» را «سیاسی» نکرد!! چیزی که شما بودید. و اکنون از معنای هر دو بازماندید. که دگر نه پیرو آن فکرید کز برایش از این سرزمین گریختید و نه معنای حقیقی رفیق می‌دانید. و خوش به روزگار من و آئین که تا هستیم، سرمی‌افرازیم به غرور از حرمت مردمی که پرویز می‌دانست.
باری، او رفت با دستان هنرمندش و ماند نغمات زیبایش. و شما؛ همان دوست که پرویز آن همه دوستش می‌داشت، نه تنها کلامی به مهر برای خاندان من ننگاشتید در آن هنگام سوگ، که آن کذب‌های خنده‌آور گفتید. تا اینجا نیز در قاموس من به جز سکوت نبود، اما این بار آتش‌بیار معرکه‌ای شدید که نباید. پس برای‌تان مرور می‌کنم چیزهایی را که نمی‌دانید یا نمی‌خواهید که بدانید.
خاطره‌ی به چالش کشیدن «بیداد» در مجلس وقت و آن همه اذیّت را به یاد دارید؟ به یاد دارید که پدرم و همراهانش ساز را به سان سلاح باید با مجوز حمل می‌کردند؟ می‌دانید چند ساز هنرمندان این سرزمین در آن سال‌ها شکست؟ چند ساعت موسیقی ضبط شده به خونِ دل، پاک شد؟ به یاد دارید کنسرت‌هایی را که در میان اجرا، هنرمندان‌مان را از روی سن پایین می‌کشیدند؟ آن سال‌ها شما در گوشه‌ای از دنیا آرام گرفته بودید!
استاد لطفی، اگر شما یادتان نیست به خاطرتان می‌آورم که در اوایل انقلاب آن‌قدر بعضی تندرو بودند که باید سِلفون روی کاست‌های سونی را می‌سوزاندی! بیداد در این هنگام منتشر شد. در همین محیطی که شما خیلی راحت از آن سخن می‌گویید. بعد از سه دهه، در هنگامی که هنرمندان این سرزمین خون دل‌ها خوردند تا بخشی، تنها بخشی از حقوق‌شان را باز پس گیرند، آمدید گفتید که هیچ کس هیچ کاری نکرده است. اگر از خاطرات رنجش‌های گونه‌گون در این سال‌ها بگویم، می‌شود کتاب نوشت. از خاطراتی که اگر بگویی، می‌شود جار زدن و جلب توجه! پس بماند برای دلم.
آن‌قدر ضد و نقیض میان گفته‌های شما هست که نمی‌دانم کدام را باید به چالش کشید. گویی خود نیز نمی‌دانید چه می‌خواهید! بر محمدرضای شجریان خرده گرفته‌اید که دردش موسیقی نیست و نمی‌خواهد یک جریان فرهنگی باشد. مرور کنید مصاحبه‌های‌تان را. شما به همه و جزییات زندگی همه کار داشتید و از همه سخن گفتید و به راستی آن‌قدر که سنگ خودتان را به سینه زدید که من چنین و چنان، چه‌قدر سنگ موسیقی را به سینه زدید؟ شاید نمی‌دانید اما بسیاری را می‌شناسم که عاشقانه دوست‌تان داشتند و اکنون از گفته‌های شما خجل اند.
استاد لطفی، آوا موسیقی شما را به چالش نمی‌کشد، اما می‌تواند راوی خاطره‌ای از مردی باشد که هنوز مردمانش اشک‌ـ‌به‌ـ‌گونه و گاهی هم سماع‌کنان به نغماتش گوش می‌کنند.
شبی که پدرم به کنسرت شما آمد و از نیمه‌ی کنسرت به خانه بازگشت. تا صبح غمگین در خانه قدم زد. گاهی بغض داشت. هنگامی که رسید از راه، نشست. طبق عادت و به هنگام تاٌثر زیاد، دو دست بر پیشانی گذاشت و سر به زیر افکند. پرسیدم چرا این‌قدر زود آمدید؟ خوب اید؟ با نگاهی همه غم و صدایی گرفته گفت: «آوا، امشب احساس می‌کردم لطفی دارد روی سِن، خودش را پیش چشم همگان دار می‌زند…»
استاد نصرالله ناصح پور، ردیفدان و خواننده ی پیشکسوت موسیقی دستگاهی ایران، در آستانه ی سالروز درگذشت استاد پرویز مشکاتیان، یاد و خاطره ی آن استاد مسلم سنتور را زنده نگاه داشت.
به گزارش مجله موسیقی ملودی متن پیام استاد ناصح پور به شرح زیر است:
زنده یاد پرویز مشکاتیان، از دوستان قدیمی و همکار اینجانب در کانون چاووش بود که در عرصه ی موسیقی کارهای ماندگار و کم نظیری ساخت و با همکاری و همراهی دیگر عزیزان هنرمند اثرهای درخور توجه به یادگار گذاشت که بدون شک جان مایه ی موسیقی ایرانی است. روانشاد مشکاتیان علاوه بر ویژگی هایش هم در آهنگسازی و هم در نوازندگی که شهره ی خاص و عام است، انسانی وارسته و شریف بود. امید است که راه و روش هنرمندانه ی ایشان بوسیله ی جوانان از جمله شاگردانش مستدام باشد.
در موسیقی مان به ستاره های نو نیاز داریم یا نداریم؟ شخصیت های ملی و فراملی در هنر ایران؛ باز هم خواهیم داشت یا خیر؟
رضا زارعی: هرچند در طول سال‌های اخیر در خیلی از عرصه‌های فرهنگی، هنری و ورزشی موفقیت های خوبی به دست آمده است – که البته بیشتر حاصل تلاش های فردی یا خود گروه ها بوده است تا این که کس دیگری بخواهد به آنها کمک کند و از آنها حمایت!- و به خصوص در عرصه هنر، جوانان برازنده و شایسته ای خود را معرفی کرده اند، اما با مرور حوادث و اتفاقات هنری و شخصیت های معرفی شده به دنیای هنر، این نکته به ذهن می آید که چرا در این سال‌ها چهره ها به سمت تبدیل شدن به نماد و الگو پیش نرفته اند و جز طیف خاصی از اهل هنر – و دراینجا موسیقی- آن هم به صورت کجدار و مریز، طیف بیشتری را به سمت و سوی هنر و خود نتوانسته اند بکشانند؟ گاهی افراد ،خودشان به صورت انفرادی ستاره هستند، اما درخشندگی این ستاره، وقتی جامعیت و حقانیت خود را نتواند به اثبات برساند، طبیعی است که اثر تمام عیار خود را نیز از دست خواهد داد. با این حساب هم وقتی هنرمندی از درجه مقبولیت عام و خاص برخوردار نباشد، نمی توان از نظر دور داشت که نادانسته به پیکره هنر ضربه ای وارد کرده است؛ چرا که توسعه هنر نه تنها به واسطه کمک های دولتی و فعالیت نهادهای خصوصی، بلکه از طریق فعالیت های یک هنرمند و مجموعه هنرمندانی است که قابلیت تأثیرگذاری بر افراد جامعه از پیر و جوان و مرد و زن را دارند. حال سخن اینجا است که در سال های اخیر و با حضور نسل جدید هنرمندان حوزه موسیقی، آنان چقدر توانسته اند در مسیر حفظ اصل و ریشه و توسعه و جامعیت این هنر، به قدر توان قدم بردارند؟
ما در طول تاریخ موسیقی چه به لحاظ فنی و چه از نظر اجتماعی، هنرمندان و موسیقیدانان بسیار تاثیرگذاری داشته ایم. در قدیمی ترین برگ های کتاب تاریخ موسیقی ایران که از باربد و نکیسا یاد می شود و در دوران معاصر هم که افراد تأثیرگذار فنّی و عمومی، آثار نیکی از خود بر جای گذاشته اند. صبا، خالقی، وزیری و پایور و امثال این هنرمندان برجسته، مؤثرترین افراد از نظر توسعه مهارت‌ها و فن موسیقی و ساخت آثار جاویدان مورد نظر همگان بوده‌اند، این سوتر، حسین علیزاده بدون شک صبای موسیقی بعد از انقلاب ایران می تواند لقب بگیرد که تاثیرات قابل لمسی بر موسیقی داشته است. برمی‌گردیم به عقب که کسانی چون تجویدی و خرم به عام‌تر شدن موسیقی ایران و ورود آن به بطن خانواده‌ها و گروه‌های بیشتری از مردم، کمک شایانی کردند و با گذشت زمان، هنرمند بزرگی چون زنده یاد پرویز مشکاتیان، آثار ماندگاری را به ایرانیان تقدیم کرد. در بحث آواز از بنان که بگذریم که به زعم خیلی ها در واقع انقلاب آوازی ایران به حساب می آید، هنرمندانی چون شجریان و ناظری از محبوبیت عام و خاص برخوردار بوده اند و هستند که این محبوبیت، از درجه جهانی هم برخوردار بوده است. حتا علیرضا افتخاری هم که خواسته یا ناخواسته در مسیر غیرهنری افتاد و خود را در واقع به سمت قهقهرا کشاند، به واسطه آن آثار دلنشینی که برای او ساختند و او خواند، از محبوبیت قابل توجهی در میان مردم شهر و روستا برخوردار بود.
اما هر چه به سمت سال های اخیر پیش رفته ایم، با وجود ظهور و حضور هنرمندان جوان و شایسته و بسیار توانا در عرصه موسیقی، گویی توان جامعیت بخشی و همگانی پسند بودن آثار به سرعت تحلیل رفته است و دیگر به این بخش از قضیه کسی نمی اندیشد و همان گونه که گفته شد، جز بخشی از اهالی هنر و موسیقی، اکثریت جامعه از پذیرش هنرمندان نو وآٍثارشان، سرباز می زنند! به‌طور قطع چرا و چگونگیش را بایستی فعالان موسیقی پاسخ دهند و این که آیا به ستاره سازی واقعی و حقیقی و ساختن چهره های ملی و فراملی در موسیقی نیاز داریم یا خیر. اگر این اتفاق نیافتد، چه موقعیت های احتمالی را برای توسعه بیشتر و مؤثرتر فرهنگ موسیقی از دست خواهیم داد. آیا فقط باید برای اهالی فن و تعریف و تمجید اهالی موسیقی کار ساخت یا لزوم توجه به آحاد جامعه در ساخت آثار هنری نیز بایستی حس شود؟ آیا ساخت آثاری که همه اقشار به آن توجه دهند، به معنی تنزل سطح موسیقی می تواند در نظر آید یا برعکس، اهل موسیقی با ساخت آثار عام با کیفیت، دیدگاه مردم را در زمینه موسیقی می تواند ارتقا بخشد؟ نگاهی به برخی از آثار گذشتگان و اثربخشی آن در درون جامعه، معنی واضح تری را از آن چیزی که گفته شد، تبیین می کند. هنرمندانی که نام بردیم، همگی در جوانی جزو محبوب ترین هنرمندان عصر خود بوده اند و هستند.
در ادامه بحثی که بیان شد، باید یادآوری نمایم که مهم ترین رکن موسیقی ایرانی، یعنی ردیف سازی و آوازی هم بعد از انقلاب و به خصوص در دو دهه اخیر، ناتوان از معرفی هرگونه پدیده تازه ای در این عرصه بوده است که حامل مهلک ترین ضربه به موسیقی کشورمان می تواند باشد. آیا در این سال ها فرد جدیدی خود را به عنوان ردیفدان به من و شما معرفی کرده است؟ آیا ردیف‌دانان آوازی ما باید به همان استادان بزرگ گذشته همچون نصرالله ناصح پور و دوامی و رضوی سروستانی ختم شوند و دیگر نیازی به ردیفدان از نسل‌های تازه نداریم؟ پدیده تازه ردیفدان در حوزه موسیقی‌سازی نمی خواهیم؟ این نکته بسیار مهم است و باید از یاد نبریم که اگر فعالان موسیقی به صرف ارایه فن، از قضیه تربیت ردیفدان به راحتی بگذرند، به حتم مشکلی ایجاد خواهد شد که گریبان نسل های بعد را خواهد گرفت.
در انتها باید اشاره کرد که به نظر نگارنده، توجه بیش از اندازه به ماهیت فنی موسیقی و دوری از واقعیت عینی و درونی هنر، به دوری هنرمندان نسل سوم و چهارم از کل جامعه هم منجر شده است. به نظر شما این دوری به انحصاری شدن هنر موسیقی هم خواهد انجامید یا خیر؟ آیا ستاره و محبوب مردم شدن به شرط کیفی بودن آن، نیاز بخش وسیعی از جامعه را به موسیقی های متکی بر درون و نه صرفاً فنی را برآورده می سازد یا خیر؟ با این توضیحات، حال فکر می کنید واقعاً این نیاز احساس می شود؟
آن چه که در دنیای امروز هنوز هم معنی می دهد، این مسأله است که موسیقیدانان جهان از هر قشر و متعلق به هر سبک و سیاقی هنوز هم محبوبیت خود را در میان عمده مردم جستجو می کنند. از سوی دیگر مگر موسیقی فقط حق مسلم گروه خاصی است و بقیه حق شنیدن موسیقی خوب و ماندگار ندارند؟ شک نباید داشت که همین ماندگاری آثار ساخته شده به محبوب شدن هنرمندان موسیقی هم کمک کند. حال باید دید که آیا آثاری که ساخته می شوند، ماندگار نیستند تا در قلب مردم جا باز کنند یا تا محبوب شدن و مورد قبول عام و خاص بودن مسیر دشواری در پیش روی یک هنرمند است؟ آیا یک هنرمند با آثاری که می سازد، به مورد توجه همگان بودن دست می یابد یا این که شبی می خوابد و صبحی بیدار می شود و می بیند که به یک چهره محبوب واقعی تبدیل شده است؟ متأسفانه شرایط فعلی به گونه ای است که حتا محبوبیت هنرمندان نسل یادشده در بین قشر عالم و اندیشمند و اهل هنر ما هم جامعیت ندارد و از فراز و نشیب بسیاری برخوردار است. بررسی دقیق و روان شناسانه همه این جوانب، شاید به محبوب تر شدن موسیقی مان هم در این اوضاع و احوال کمک شایانی کرده باشد.
گروه همنوازان حصار به خوانندگی همایون شجریان شب ۲۴ اردیبهشت برای دومین بار در تالار شهید آوینی بندر عباس به روی سن رفت و در فضایی متفاوت که ناشی از تقارن با سالروز تولد پرویز مشکاتیان بود، قطعات خود را برای حاضران به اجرا گذاشت.
به گزارش مجله موسیقی ملودی به نقل از پایگاه اطلاع رسانی موسیقی ایران، پیش درآمد اجرای گروه همنوازان حصار، هق هق «آیین مشکاتیان» بود و اشک حاضران. تولدی که دقایقی از ابتدای اجرای کنسرت را تحت تاثیر خود قرار داد. آن جا که همایون شجریان از بیست و چهارم اردیبهشت ماه سالروز تولد آهنگساز و نوازنده برجسته و خوش ذوق کشورمان پرویز مشکاتیان سخن به میان برد.
شجریان در ابتدای این کنسرت از مشکاتیان به عنوان اسطوره موسیقی ایران یاد کرد و افزود: پرویز مشکاتیان در ۳۰ سالگی به مرتبه ای رسیده بود که یکی از تاثیر گذار ترین هنرمندان در عرصه موسیقی به شمار می رفت و بدون شک آثار او در تاریخ موسیقی ایران جاودان و ماندگار خواهد ماند.
اعضای گروه همنوازان حصار، اجرای آن شب خود را که مقارن با سالروز تولد پرویز مشکاتیان بود به این آهنگساز و نوازنده چیره دست کشورمان تقدیم کردند تا این چنین یادی از او کرده باشند.
این گروه در بندرعباس قطعاتی را که منتخبی از آلبوم های «نقش خیال»، «نسیم وصل» و «آب، نان، آواز» بودند برای علاقمندان اجرا کردند.
به گزارش مجله موسیقی ملودی گروه همنوازان حصار به سرپرستی «علی قمصری» و خوانندگی همایون شجریان هفته آینده برای کنسرتی دیگر راهی نیشابور می شود.
آلبوم صوتی و تصویری «یاد باد» به آهنگسازی «سیامک آقایی» و خوانندگی «سالار عقیلی» از سوی موسسه فرهنگی‌هنری آوای باربد وارد بازار موسیقی شد.
به گزارش مجله‌ی موسیقی ملودی «یاد باد» شامل کنسرتی است که آبان‌ماه سال ۸۹ در تالار وحدت تهران به عنوان یادواره‌ی استاد «پرویز مشکاتیان» برگزار شد که توسط ۱۱ دوربین فیلمبرداری از زوایای مختلف صورت گرفته است.
در این آلبوم سیامک آقایی آهنگساز، سرپرست گروه و نوازنده سنتور، پدرام خاورزمینی نوازنده تمبک و سالار عقیلی خواننده حضور دارند.
«یاد باد» به صورت یک سی‌دی صوتی و دو دی‌وی‌دی تصویری شامل بخش آوازی در دستگاه نوا ( ۸۶ دقیقه) و تکنوازی سنتور در دستگاه شور و آواز ابوعطا (۲۰ دقیقه) منتشر شده است.
سیامک آقایی نوازنده سنتور و آهنگساز «یاد باد» درباره ارائه این اثر اظهار کرد: شاید تعداد آثار موسیقایی که به صورت تصویری در ایران منتشر شده است، به ده اثر نرسد. در شرایطی که تلویزیون ساز موسیقی را نشان نمی‌دهد، مردم و به‌خصوص جوانان ما با سازهای ایرانی آشنایی ندارند بنابراین بهترین راه برای شناسان ساز و موسیقی ایرانی، انتشار آلبوم‌های تصویری است.
وی که حدود یازده سال است در گروه مشهور و بین‌المللی «جاده ابریشم» به رهبری یویوما، عضویت دارد، درباره این حضور گفت: تاکنون با این گروه برنامه‌های زیادی همراه ارکسترهای بزرگ دنیا برنامه اجرا کرده‌ایم که اغلب آنها با حمایت دولت‌ها برگزار شده است. در ایران این حمایت‌ها بسیار محدود است. اسپانسرها حاضرند برای فوتبال هزینه کنند اما برای هنر هزینه نمی‌کنند. در چنین شرایطی بعید به نظر می‌رسد که تا چند دهه آینده موسیقی ما به جایی برسد. چرا که نسل موسیقیدان‌های بزرگ ما در حال فراموشی و خاموشی هستند.
سیامک آقایی از نوازنده مطرح سنتور کشورمان پیش از این آلبوم تصویری «ز بعد ما» شامل همنوازی سنتور را منتشر کرده است.
«علي جهان‌دار» بعداز انتشار آلبوم «ساكن جان»، يك اثر جديد با عنوان «خموشانه» يا «خواب عدم» به آهنگ‌سازي «حسين پرنيا» را روانه‌ی بازار موسيقي مي‌كند.
اين اثر موسيقايي شامل پنج تصنيف و دو آواز است كه آوازهاي آن در دستگاه دشتي و همايون خوانده مي‌شود.
وي درباره اشعار اين اثر گفت: اشعار اين اثر از صائب تبريزي و اقبال انتخاب شده است و به زودي توسط انتشارات سروش منتشر مي‌شود.
اين خواننده همچنين از تشكيل يك گروه جديد خبر داد و افزود: هدف از تشكيل اين گروه اجراي كنسرت در شهرهاي مختلف است كه اميدوارم به زودي محقق شود.
علي جهان‌دار نخستين آلبوم خود را در سال ۶۸با نام «صبح مشتاقان» با آهنگ‌سازي مرحوم «پرويز مشكاتيان» روانه بازار موسيقي كرد.
دومين اثر او نقش پندار با آهنگ‌سازي «سعيد فرج‌پوري» است.
گفتنی است جهان‌دار پس از قطع همكاري با مشكاتيان« نقش پندار» را روانه بازار كرد و سپس هيچ اثري را تاسال ۸۷وارد بازار نكرد تا اينكه سومين اثر، با نام «دختر گل‌فروش» را با آهنگ‌سازي «حسن كسايي» منتشر كرد.
در سال ۱۳۸۷جهان‌دار ۲اثر ديگر روانه بازار كرد. «ساكن جان» با آهنگ‌سازي «حسين پرنيا»و «صورت‌گر نقاش» با آهنگ‌سازي «محمدجواد ضرابيان» كه در هر دوي اين آثار، ميرجلالي حضور داشته است.
یازدهمین جشن خانه موسیقی با حضور جمعی از اهالی موسیقی دوشنبه شب در تالار وحدت برگزارشد و تندیس زرین خانه موسیقی در سه بخش رقابتی کتاب، آلبوم موسیقی و جایزه مشکاتیان به برگزیدگان اهدا شد.
شهرام ناظری در این مراسم بخش‌هایی از آخرین آلبوم خود را با عنوان «سفرعسرت» که شامل قطعه ضحاک بود، به همراه گروه فردوسی اجرا کرد.
خانه موسیقی «سفرعسرت» را به عنوان یکی از آلبوم‌های برتر سال ۸۸ انتخاب کرده بود. از شهرام ناظری به عنوان هنرمند پیشرو در زمینه استفاده از اشعار مولانا و فردوسی تقدیر شد.
فرید الهامی، فرنود الهامی، سهراب اسرافیلی، آرمان دکه‌ای، صابر نظرگاهی، سعید نایب محمدی، یونس پاکزاد، محمد جابری، حمید قنبری و شهرام ناظری اعضای گروه فردوسی هستند.
در این مراسم از احمد پژمان، آهنگساز و مدرس موسیقی، سهراب محمدی، نوازنده موسیقی نواحی کرمانج و عبدالوهاب شهیدی، خواننده نیز تجلیل شد.
محمدرضا شجریان در سخنانی کوتاه از عبدالوهاب شهیدی تجلیل کرد و از او به عنوان یکی از بزرگان آواز ایران یاد کرد.
شجریان گفت، من در مقابل شهیدی جرات اجرا ندارم و خودم را درحد و اندازه‌ای نمی‌دانم که جایزه او را تقدیمش کنم، همین جا درمقابل استاد شهیدی سر تعظیم فرود می‌آوردم و دستشان را می‌بوسم.
سهراب محمدی هم در این مراسم با آواز و دوتار نوازی به اجرای موسیقی «هرایه» پرداخت.
لوح و جوایزاین بخش را هوشنگ ظریف، محمدرضا شجریان، محمد سریر و حمیدرضا شاه‌آبادی، معاون وزیرارشاد، به پیشکسوتان موسیقی ایران اهدا کردند.
داریوش پیرنیاکان، سخنگوی خانه موسیقی، نیز با انتقاد ازمسئولان فرهنگی کشور که همواره دم از مقابله با تهاجم فرهنگی می‌زنند به موسیقی فاخر ایران اشاره کرد و گفت، فکر نمی‌کنید اگر شرایطی فراهم بیاورید که کنسرت‌های موسیقی متعدد ایرانی در طول سال برگزار شود، گامی در جهت جلوگیری از ابتذال و تهاجم فرهنگی برداشته‌اید؟
به گفته حمیدرضا نوربخش، دبیرجشن خانه موسیقی، برگزیدگان خانه موسیقی در سه بخش رقابتی شاید برگزیدگان واقعی موسیقی ایران نباشند، چرا که داوری تنها ازمیان آثار رسیده به دبیرخانه جایزه صورت گرفته است.
امسال برای نخستین باراست که بخش رقابتی به برنامه خانه موسیقی اضافه شده و در این دوره به دلیل کم بودن تعداد آلبوم‌های موسیقی بی‌کلام و کتاب های منتشر شده در حوزه موسیقی، آلبوم‌های باکلام منتشر شده در یک سال گذشته و کتاب‌های موسیقی سه سال گذشته نیز داوری شدند.
کتاب آموزش «ساز قانون» نوشته ملیحه سعیدی مقام اول در حوزه کتاب‌های آموزشی را کسب کرد و موفق به دریافت تندیس خانه موسیقی شد. کتاب «ازمتد ارف تا چهارگاه » نوشته مهدی آذرسینا و همچنین کتاب دو جلدی «بخوان با من، بساز با من» نوشته سودابه سالم به طور مشترک رتبه دوم دراین بخش را کسب کردند.
در این بخش جایزه سوم به کسی تعلق نگرفت.
کتاب «رامشگران شمال خراسان بخشی و رپرتوار او» نوشته آمنه یوسف‌زاده مقام نخست در حوزه کتاب‌های علمی و پژوهشی را کسب کرد و موفق به دریافت تندیس خانه موسیقی شد.
دو کتاب «جامع الالحان عبدالقادر مراغی» مقابله و ویرایش بابک خضرایی و «کتاب‌شناسی و مقاله‌شناسی موسیقی ایرانی به طریق توصیفی» با گرد آوری و تدوین علیرضا میرعلی نقی به طور مشترک مقام دوم در این بخش را از آن خود کردند؛ رتبه سوم در بخش کتب علمی و پژوهشی به کتاب «کتاب‌شناسی موسیقی در ایران» با تحقیق و تنظیم سیمین حلالی تعلق گرفت.
در بخش ترجمه در حوزه موسیقی، ضمن تقدیر از کتاب «رساله در بیان موسیقی شرقی و مقایسه آن با موسیقی اروپایی» نوشته شارل فنتن با ترجمه ساسان فاطمی، رتبه نخست و تندیس خانه موسیقی به کتاب «عناصر موسیقی، مفاهیم و کاربردها» نوشته رلف تیورک وترجمه علیرضا سیداحمدیان تعلق گرفت.
کتاب «ردیف موسیقی دستگاهی ایران» نوشته برنونتل با ترجمه علی شادکام مقام دوم را کسب کرد و کتاب «راهنمای جامع موسیقی کلاسیک» نوشته جان باروز با ترجمه رضا رضایی رتبه سوم را از آن خود کرد.
از میان هفت آلبوم منتخب، آلبوم «قاف عشق» اثری از گروه اشتیاق به خوانندگی علیرضا قربانی که انتشارات سروش آن را منتشر کرده به عنوان آلبوم برگزیده انتخاب شد.
همچنین از محمد موسوی، مدیر انتشارات ماهور، به دلیل فعالیت مستمر برای انتشار آلبوم و کتاب‌های موسیقی تجلیل شد.
در بخش تکنوازی سنتور، مسعود آرامش به عنوان نفر برگزیده انتخاب شد. همچنین از محمد صدرا پیشرادی، نوازنده خردسال در حوزه سنتور نوازی تقدیر شد.
در بخش آهنگسازی، قطعه ضربی اصغر محمدی با عنوان دو ضربی فراق در دستگاه سه گاه به عنوان قطعه برگزیده انتخاب شد.
مصطفی کمال پورتراب، بهروز وجدانی و هومان اسعدی داوری بخش کتاب و همایون خرم، هوشنگ ظريف، شاهين فرهت، هوشنگ كامكار و كيخسرو پورناظری داوری بخش آلبوم و ارفع عطرايی، علی اكبر شكارچی، پشنگ كامكار، سعيد ثابت و اردشير كامكار داوری نخستین دوره جایزه پرویز مشکاتیان را برعهده داشتند.
همچنین در این مراسم گروه موسیقی متشکل از خوانندگان و نوازندگان نواحی ایران اسحاق بلوچ، خالد شفیع کمنه‌ای، محمدرضا اسحاقی، ناصر وحدتی، عاشیق قدرت میرزا‌پور، ایرج رحمانپور، کهن دل‌پور، کورش اسد‌پور، سهراب محمدی، محسن شریفیان و ناصر وحدتی به اجرای موسیقی نواحی پرداختند.
دونوازی سه تار و کمانچه توسط نرگس دهقانی و آریا بام رفیع از دیگر برنامه‌های جشن خانه موسیقی بود.
گفتنی است اجرای این مراسم را صدرالدین شجره برعهده داشت.