آلبوم موسیقی «ردیف نوازی: ردیف میرزا عبداله به روایت نورعلی برومند» از سوی موسسه فرهنگی هنری ماهور منتشر شده است و نوازندگی تار آن‌را استاد «حسین علیزاده» برعهده دارد. مدت این آلبوم در پنج لوح فشرده، ۳۵۵ دقیقه و ۳۵ ثانیه است.
نگار بوبان: از نخستین باری که ردیف موسیقی ایرانی روی نوار کاست عرضه شده، سال ها می گذرد. اجراهای مختلف و چند روایت آوازی و … هم در این سال ها به همت موسیقی دانان و ناشران به دست اهل موسیقی رسیده است که خوش اقبالی نسل جدید جویندگان موسیقی دستگاهی ایران به حساب می آید؛ بخصوص اگر به یاد بیاوریم که موسیقی جویان یک نسل پیشتر برای آموختن هر گوشه آن چه می کرده اند. اکنون هم روایت «برومند» از ردیف« میرزا عبداله» با اجرای تار « حسین علیزاده» برو روی لوح فشرده آمده است که البته در سال ۱۳۷۱ ضبط شده و پیش تر توسط همین ناشر بر روی نوار کاست به بازار عرضه شده بود. ناگفته پیداست که مراجعه به هر کدام از گوشه های هر دستگاه و تکرار آن بر روی نوار و لوح فشرده چه میزان تفاوت دارد(!) و همین به تنهایی انتشار مجموعه ی فوق را به خبری خوش تبدیل می کند. به اضافه ی این که ردیف میرزا عبداله با همین روایت( و با اجرای همین موسیقی دان) با سه تار در دست است و امکان مقایسه با آن نیز فراهم شده است… و صد البته که از دفترچه و طرح جلد چشم نواز و قاب مناسب آن هم نباید گذشت.
هدف از ضبط اجراها و روایت های گوناگون ردیف، شاید در ابتدا حفظ آن از فراموشی بوده باشد. اما قطعا در حال حاضر اهل موسیقی از این نگرانی آسوده شده اند و هدف از نشر ردیف، دیگر حفاظت از نوعی موسیقی در حال رکود نیست، بلکه بیشتر تثبیت این مجموعه به عنوان یک منبع آموزشی است؛ همان گونه که از توضیحات داخل دفترچه ی این اثر و نوشتار علیزاده درباره ی واژگان مربوط به ردیف و نحوه ی انتقال و آموزش آن بر می آید، خود ناشر هم مجموعه های ردیف دستگاهی را با انواع روایت ها و اجراهای آن ، در گروه آثار آموزشی اش انتشار می دهد که شاید بناست در کنار نت نوشته های ردیف، محتوای آموزشی کلاس های موسیقی ایران را فراهم کند. اضافه بر این استفاده (که البته جای بررسی هم دارد)، مجموعه های منتشرشده ی ردیف بخصوص در سال های اخیر علاوه بر منابع آموزشی به منابع تحقیق در باره ی موسیقی ایران هم تبدیل شده اند و ارایه ی این اجرا روی لوح، به منابع پژوهش هم افزوده است.
اما یک پرسش می ماند: آیا ردیف دستگاهی دیگر کاملا به منبعی آموزشی تبدیل شده است؟ یا از ردیف موسیقی دستگاهی ایران اجرای غیر آموزشی و غیر پژوهشی نیز مقبول است؟ اجرایی که نه برای ارجاع و تحلیل و نه برای تکرار و به خاطر سپردن به دست مخاطب موسیقی برسد.
- فرهنگ و آهنگ
