سعدالله نصیری هنرمند برگزیده‌ جشنواره موسیقی لهستان

sadollah-nasiri

«سعد الله نصیری» هنرمند موسیقی کردی و خالق آلبوم‌هایی چون «ژوان» و «دیلان» به‌عنوان هنرمند برگزیده جشنواره‌ی موسیقی لهستان انتخاب شد.

این هنرمند برگزیده کشورمان توانست در جشنواره‌ی موسیقی لهستان که امسال در شهر کلمنو برگزار شد، رتبه اول را در رشته‌های ریتم و اصالت الحان به خود اختصاص دهد.

وی که در این جشنواره‌ی موسیقی به نواختن سازهای دیوان و دف و هم‌چنین اجرای آواز پرداخت، به شدت مورد توجه مخاطبان و داوران این جشنواره قرار گرفت.

استاد نصیری که از اساتید برجسته موسیقی مقامی به شمار می رود، متولد ۱۳۵۵ در شهر سنندج است و از ۵ سالگی به آموزش موسیقی کردی روی آورد. وی از ۱۲ سالگی ساز دیوان را به عنوان ساز تخصصی خود انتخاب کرد.

از این هنرمند تا کنون آلبوم های «پاییز و هوار»، «ژوان»، «ریوار»، «دیوان یک»، «دیوان دو» و «دیوان سه» به بازار آمده است و هم‌چنین تنظیم و ساخت موسیقی تعدادی فیلم‌ها از جمله «با سبدی پر از ماهی گم‌شده» ساخته‌ی « قطب‌الدین صادقی» از جمله آثار اوست.

  • فرهنگخانه

به یاد رضا سقایی،هنرمند محجوب لرستانی

reza-saghaee

نمی دانم هنر و هنرمندی جغرافیای خاصی دارد یا نه. مثلا آیا هنرمندی که در شهرستان زندگی می‌کند و به هیچ رسانه‌ای دسترسی ندارد با هنرمندی که در تهران به سر می‌برد و تقریبا با همه رسانه‌ها ارتباط دارد تفاوت دارد یا نه؟

اگر هم تفاوتی دارد این تفاوت را چه کس و با چه مقیاسی ارزیابی می‌کند؟ صحبت از رضا سقائی است که هفته گذشته در یکی از بیمارستان‌های تهران درگذشت. «رضا سقائی» هنرمندی از منطقه لرستان بود. تا آن جا که من به یاد دارم دو ترانه مشهور او را هنرمندان مشهور تهرانی بازخوانی کردند و شهرت فراوان بردند.

اما کسی رضا سقائی را نشناخت و حتی بسیاری از ما خبر فوتش را هم نشنیدیم. آن دو ترانه معروف یکی «آن نگاه گرم تو…» به اندازه‌ای زیبا و شنیدنی بود که در سال های ۱۳۵۰ ارکستر گلهای رادیو آن را بازنوازی کرد و یکی از خوانندگان مشهور زمان هم آن را خواند که هنوز هم گاه می‌شنویم و گویا اخیرا از صدای جمهوری اسلامی ایران هم پخش شده است.

ترانه دیگر همان «دایه دایه وقت جنگه…» است که با شعر اصلی لری و یا با اشعار دیگر بازنوازی شده و همین دو شب پیش اجرای جدید از آن را از رادیو شنیدم.

با شنیدن این اجرای جدید دلم برای رضا سقائی سوخت. همان هنرمند محجوب لرستانی که با لهجه روستائی و قیافه آفتاب خورده کوهستانی‌اش از کم و کیف روابط عمومی و تبلیغات برای کسب شهرت بی‌اطلاع بود. هنرمندانی مانند رضا سقائی در گوشه و کنار کشور کم نیستند. بعضی از آن‌ها در مطبوعات، رادیو یا تلویزیون مطرح هستند و برخی دیگر ترجیح می‌دهند از تبلیغات به دور باشند.

بعضی به تهران کوچ می‌کنند. وارد فعالیت‌های روزمره و مستمر می‌شوند و تعدادی ترجیح می‌دهند هر از گاهی اثری تولید کنند و شاید هرگز آن اثر را هم به قصد انتفاع به بازار ارائه ندهند. وظیفه ما در قبال هنر و هنرمندی چیست؟

راستی سهم هنرمندان گمنام یا به عبارت دیگر سهم هنرمندان گوشه گیر و دور از حاشیه و هیاهو کجا ادا می‌شود؟ هنر این گونه هنرمندان چگونه ارزیابی می‌شود و هنرمند به چه شکل و شیوه‌ای شناسائی و مورد قدردانی قرار می‌گیرد؟ ارزش کسی چون رضا سقائی که زمانی را به شاگردی استاد مهرتاش گذرانده، دست کم دو اثر جاودان موسیقائی به عالم موسیقی ایرانی هدیه کرده، در هنرمندی بی ریا و ساده‌اش شکی وجود نداشته و در سنین کهولت دچار بیماری تنفسی شده با چه میزان و مقیاسی سنجیده می‌شود که وقتی در تنهائی در بیمارستان ساسان تهران جان به جان آفرین تسلیم می‌کند دست کم نمایندگانی از جامعه هنرمندان در کنارش باشند و یا بعد از مرگش مراسمی در خور او برای یادبودش برپا شود.

وظیفه ما به عنوان بدهکاران به عالم هنر این است که حداقل برای رضا سقائی مراسم یادبودی در خور برپا کنیم، یادش را گرامی بداریم و در مراسم یادبودش شرکت کنیم…

  • علی‌اکبر عبدالرشیدی/خبرآنلاین

سرنانوازان لرستانی در اکسپوی چین

sorna

سرنانوازان لرستانی با نواختن سازهای محلی خود در اکسپو ۲۰۱۰ شانگهای، چینی ها را به وجد می آورند.

به گزارش مجله‌ی موسیقی ملودی به نقل از مهر، گروه سرنا نوازان لرستانی هر روز با نواختن سازهای محلی به صورت ۶ نوبت در روز، چینی‌ها را متعجب می کند و آنها را به وجد می آورد.

این گروه، قطعات موسیقی مقامی لرستان شامل اجرای قطعاتی چون سنگین سماع، سه پا، دوپا و آوازهای مقامی لری و نیز ترانه هایی مانند برزان، هه لاو، بالابرز، سیت بیارم را به اجرا درمی آورند.

اعضای گروه مذکور، کنسرتهای متعددی در کشورهای ایتالیا، فرانسه، انگلستان، هندوستان، کویت، امارات متحده عربی، سوئیس، بوسنی و هرزگوین و نیز اجراهای متعدد در جشنواره داخل کشور داشته است، از آلبوم‌های صوتی و تصویری منتشر شده از نوازندگان این گروه می توان به گل آتش، گل رنگین، فصل شکوفه و پیمانه اشاره کرد.

ثبت جهانی موسیقی خراسان شمالی و مقامی ایران

music-00

موسیقی مقامی خراسان شمالی به عنوان بخشی از پرونده موسیقی مقامی ایران از سوی سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور ثبت جهانی می شود.
مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان گفت: درباره ثـبت جـهانی آثار و میراث معنوی اقداماتی از سوی سازمان مرکزی انجام شده است و پرونده موسیقی مقامی نیز به صورت بخش های مجزا در فهرست میراث جهانی ثبت نمی شود بلکه موسیقی مقامی کشور که شامل موسیقی مقامی برخی استان هاست، ثبت جهانی می شود.
علی کاظمی با اشاره به این که یکی از استان های مطرح در زمینه موسیقی مقامی نیز خراسان شمالی است گفت: مستندات لازم در این باره جمع آوری و به تهران ارسال شده است.
موسیقی مقامی خراسان از غنی‌ترین آواها و نواهای ایران محسوب می‌شود و سازهای قُشمه، دوتار، کمانچه، ویلون، دهل، دف و نی از سازهای دلنشین حماسی، مقامی و مغنی این منطقه محسوب می‌شوند.
وی به رویـکرد سازمان میراث فرهنگی ، صنایع دستی و گردشگری کشور درباره ثبت گروهی آثار به جای ثبت موارد خاص اشاره کرد و گفت: ثبت جهانی مساجد ایران و قسمتی از راه ابریشم نیز در دستور کار این سازمان قرار دارد و در این راستا ، مسجد جامع جاجرم و بخشی از راه ابریشم که در محدوده خراسان شمالی واقع شده است ، در زمره موارد ثبت جهانی قرار می گیرد.

  • صداقت نیوز

درگذشت ۱۸ هنرمند موسیقی در سال ۸۸

امسال عرصه‌ی موسیقی جمعی از بزرگانش را از دست داد. پرویز مشكاتیان، فرامرز پایور، شهریار فریوسفی، فرمان بهبود و …. جمعی از اهالی موسیقی بودند كه در خاك آرمیدند.

به گزارش مجله‌ی موسیقی ملودی در آغاز سالی که پشت سر گذاشتیم در ۲۸ فروردین «استاد محمد حسین كیانی»، شاهنامه‌خوان شاخص و پیش‌كسوت منطقه‌ی قشقایی در ۱۰۸ سالگی درگذشت. در خرداد ماه «قادر عبداله زاده» معروف به «قال مه‌ره» از نوازندگان چیره‌دست شمشال کردستان از دنیا رفت.

در ۱۵تیر ماه درگذشت «شهریار فریوسفی» نوازنده‌ی‌ تار و سه‌تار، جامعه‌ی هنری کشور را داغ‌دار كرد. فریوسفی متولد ۱۳۳۵بود و در طول زندگی هنری‌اش از حضور استادانی چون علی اكبر شهنازی، هوشنگ ظریف و جلیل شهناز بهره‌های فراوان برد.

بر اساس این گزارش در تاریخ ۳۰ شهریور خبر درگذشت «پرویز مشكاتیان» نوازنده‌ی مطرح سنتور جامعه‌ی هنری را بهت‌زده كرد. او بر اثر ایست قلبی در منزل‌اش از دنیا رفت. «پرویز مشکاتیان» متولد ۲۴ اردیبهشت ۱۳۳۴ در نیشابور بود. او به عنوان یك آهنگ‌ساز، نوازنده‌ی سنتور، استاد دانشگاه و پژوهش‌گر فعالیت بسیار موفقی در عرصه‌ی هنر كشور داشت.

تصنیف «دشتی»، «غم انگیز»، «آستان جانان»، «شیدایی»، «سرانداز»، «سرو ناز»، «بیداد»، «كرد بیات»، «رزم مشترك»، «وطن»، «ایرانی»، «چوپانی پیروزی»، «طلوع»،‌ «جان جهان»، «سركش»،«دل انگیزان»، «گل‌نوش»، «صبح است ساقیا»، «چكاد»، «افسرده حال»، «شكر و شكایت»، از جمله آثار ماندگار اوست كه با صدای شهرام ناظری، محمدرضا شجریان و… ثبت شده‌اند.

هم‌چنین «محمدرضا كاكاوندی» یكی از اعضای كانون سازندگان ساز در سانحه‌ی هوایی هواپیمایی كاسپین جان باخت. كاكاوندی سازنده‌ی ساز كمانچه در سال ۱۳۶۷ فعالیت هنری خود را در زمینه‌ی ساخت آلات موسیقی در رشته كمانچه‌سازی آغاز كرد. وی توانست در سال ۱۳۸۲ در هجدهمین جشنواره‌ی موسیقی فجر در بین نوازندگان و سازندگان كمانچه، ساز خود را به عنوان یك كمانچه‌ی برگزیده مطرح كند و لوح افتخار را به كار خود اختصاص دهد. «حسن یوسف زمانی» آهنگ‌ساز برجسته كه حدود ۱۲ سال پیش به کانادا عزیمت کرده بود نیز در مرداد ۱۳۸۸ از دنیا رفت.

به گزارش ایسنا مرحوم یوسف زمانی بیش از ۴۰۰اثر با کلام و بی‌کلام و با همکاری نوازندگان و خوانندگان مختلف (از جمله محمدرضا شجریان و نادر گلچین) ساخته است که بسیاری از آنها جزو آثار ماندگار موسیقی ایرانی به شمار می‌روند.

شهریورماه هم «سید غلامرضا دبیری» ـ نوازنده‌ی ترومبون و پیانوـ و «فرخ حدادی» ـ نوازنده‌ی تارـ را از جامعه‌ی موسیقی ایران گرفت. سید غلامرضا دبیری متولد اردیبهشت ۱۳۱۱ از فارغ التحصیلان هنرستان عالی موسیقی و نوازنده سازهای بادی بود كه سال‌ها در اركستر سمفونیك تهران عضویت داشت.

فرخ حدادی متولد ۱۳۱۷ شهرستان كرمانشاه از ۱۶ سالگی در رادیو ایران به تك‌نوازی تار پرداخت. وی هم‌چنین مقامات تنبور را نزد استادانی همچون «نور علی الهی» و «درویش امیر حیاتی» فراگرفته ودر نوازندگی تنبور صاحب سبك بود.

«مصطفی گرگین‌زاده» موسیقی‌دان پیش‌کسوت روز ۱۴ مهر در بیمارستانی در تهران از دنیا رفت. گرگین زاده متولد سال ۱۳۰۱ در یکی از محله‌های قدیمی تهران و کارمند بازنشسته راه آهن بود که آموزش‌موسیقی را در «مدرسه‌ی موزیک نظام» نزد استادانی چون «غلام‌حسین مین‌باشیان»، «سروان داود نجمی» و «ایروانی اعظم» شروع کرد.

آذر ماه با درگذشت «فرامرز پایور» آهنگ‌ساز و نوازنده‌ی برجسته سنتور ایرانی در سن ۷۷ سالگی همراه شد.

این هنرمند موسیقی متولد ۱۳۱۱ در تهران است و از سال ۱۳۲۸ تحت تعلیم «ابوالحسن صبا» قرار گرفت و پس از شش سال، موفق به فراگیری دوره‌ی كامل ردیف موسیقی ایرانی (روی سنتور) و دریافت تقدیرنامه‌ای از صبا شد.

گردآوری، تنظیم و ارائه‌ی آثار هنرمندان قدیمی موسیقی ایران مانند: «درویش‌خان»، «عارف قزوینی»، «مرتضی ‌نی‌داوود»، «عبدالله دوامی»، «علی‌اكبر شیدا» و … بخشی از فعالیت‌های گسترده‌ی پایور هستند.

«شیخ‌محمد بیابان‌گرد» پیش‌کسوت موسیقی مقامی خراسان شمالی نیز در آذر ۸۸ از دنیا رفت. شیخ‌محمد از زمان کودکی هنر نواختن موسیقی مقامی را از پدرش آموخت و در مجالس متعدد به اجرای موسیقی می‌پرداخت، وی در اکثر سازها مهارت کافی داشت و در نواختن سازهایی مانند سورنا، دهل، کمانچه، دوتار و به‌خصوص «قوشمه» از تسلط كافی برخوردار بود. وی دارای مقامهای زیادی در جشنواره‌های شهرستانی، استانی و کشوری بود و در سن ۸۳ سالگی بر اثر بیماری از دنیا رفت.

ایسنا گزارش داد: دوشنبه ۲۱ دی ماه «سیمین آقا رضی» نوازنده‌ی پیش‌کسوت ساز قانون پس از یک دوره بیماری درگذشت. این نوازنده‌ی قدیمی قانون متولد سال ۱۳۱۷ در تهران بود و سهم به‌سزایی در نشر و گسترش این ساز مهجور داشت. وی با ارکسترهای مختلف از جمله ارکستر مرحوم خالقی همکاری داشت و در تهیه‌ی آلبوم‌های متعدد با صدای خوانندگان مختلفی همکاری کرده بود. یکی از آخرین کارهای آقارضی همکاری در ساخت موسیقی فیلم روز واقعه اثر مجید انتظامی بود.

در بهمن ماه «علی اكبر مهدی‌پور دهكردی» نوازنده‌ی برجسته‌ی سرنا از دنیا رفت. استاد علی اکبرمهدی‌پور سال ۱۳۱۴ در خانواده‌ای از ایل بختیاری به دنیا آمد و نواختن سرنا، کرنا و کمانچه را در میان خانواده خود فراگرفت. او درکنار سرنانوازی گاهی نیز بنا به ضرورت دهل می‌نواخت و به تکنیک‌های موسیقی آوازی ایل بختیاری آشنایی داشت. به واسطه‌ی همین آشنایی بود که در موسیقی تیتراژ سریال «روزی روزگاری» به آهنگ‌سازی «فرهاد فخرالدینی» و به کارگردانی «امرالله احمدجو» سرنا نواخته است.

در اسفند ۸۸ «ملا کمال‌خان هوت» خواننده و موسیقی‌شناس بزرگ سیستان‌وبلوچستان در سن ۶۸ سالگی به دلیل ضعف جسمی در شهرستان «چابهار» از دنیا رفت.

ملا کمال‌خان به سبك پهلوانی می‌خواند و آثار او از اصیل‏ترین و قدیمی‏ترین گونه‏های موسیقی بلوچی محسوب می‌شود و اعتبار و ارزش بسیاری نزد بلوچ‏ها دارد. دوران كودكی او در روستا و آزادانه در دل طبیعت به مكاشفه‌ی محیط و بازی گذشت. او در نوجوانی متوجه علاقه و گرایش خود به موسیقی وشعر شد. شعرها وملودی‌ها را به خاطر می‌سپرد و می‌خواند.

گفته می‌شود كمال خان از محبوبیت و معروفیت زیادی در بلوچستان برخوردار است، تا ‌آنجا كه برخی از موسیقی‌دوستان خود را مرید كمال خان می‌دانند و در بیشتر خانه‌ها آثاری ازاجراهای استاد وجود دارد.

«تهمورث کشکولی» خواننده‌ی برجسته موسیقی محلی قشقایی نیز در اسفند ۸۸ بر اثر ایست قلبی در شیراز درگذشت. کشکولی وسعت صدایی منحصر به فردی داشت و تنها کسی بود که همراه با ساز سرنا و در گام‌های بالای این ساز توانایی اجرای آواز داشت که در نوع خود بسیار عجیب بود. او همچنین در خوانندگی لری نیز از توانایی ویژه ای برخوردار بود.

«فرمان بهبود» نوازنده و مدرس پیشكسوت پیانو نیز اسفند ماه از دنیا رفت. او از موسیقی‌دانان فارغ التحصیل از هنرستان عالی موسیقی بود که سال‌ها در محضر «امانوئل ملیک اصلانیان» و خانم «اقلیا کمباجیان» آموزش دیده بود.

«استاد حسان اگزار چنانی‌زاده» نوازنده‌ی چیره‌دست و حماسه‌خوان پرآوازه دو روز پس از نواختن در بیست‌وپنجمین جشنواره‌ی موسیقی فجر درگذشت. استاد چنانی زاده از ۱۲ سالگی به خوانندگی و نوازندگی روی آورد که در واژگان بومی به آن «شاعری» می‌گویند. او بیت‌خوان حماسی خوی و بیت خوان آل‌الله است و هنر شاعری در خانواده آنان موروثی است.

چنانی‌زاده نزد بزرگانی نظیر «اکران شروبه» که سبک خواندن در خوزستان را تغییر داد آموزش دید. و هم به «بیت‌ها» و هم به «سطور» آشنایی کامل داشت.

و بالاخره در سال ۸۸ «حجت‌الله البرزی» عضو پیوسته‌ی كانون نوازندگان سنتی خانه‌ی موسیقی و نوازنده‌ی تمبك هم درگذشت.

موسیقی نواحی آیینه‌ی تمدن ایرانیان است

بر كسی پوشیده نیست كه موسیقی نواحی ایران زمین، بر موسیقی مغرب زمین تاثیر گذاشته است.
به گزارش مجله‌ی موسیقی ملودی به نقل از روابط عمومی بیست و پنجمین جشنواره‌ی بین المللی موسیقی فجر، «ایرج نعمیایی» عضو هیات انتخاب جشنواره با بیان این مطلب گفت: موسیقی نواحی ایران همواره روند رو به رشدی داشته و ردپای آن در لابه‌لای موسیقی جهان هم دیده می‌شود.
وی افزود: این ژانر، نه تنها بر موسیقی سنتی خودمان تاثیر گذاشته بلكه بر موسیقی كلاسیك نوین نیز تاثیر گذار بوده است طوری‌که رنگ و بوی موسیقی مقامی ایران در اروپا و آمریكا مشهود است و در لابه‌لای فرهنگ مغرب زمین و نوع آهنگ‌سازی آن‌ها مشاهده می‌شود.
این پژوهش‌گر افزود: موسیقی نواحی بخشی از ثروت و میراث معنوی كشور است و در طول زمان‌های متمادی به دست آمده است، بنابراین عظمت و درخشش آن در هر دوره‌ای برآورد ناشدنی و غیرقابل تصور است.
وی رشد موسیقی نواحی در سال‌های اخیر را ناشی از جوهره‌ی تمدن آن دانست و گفت: موسیقی نواحی از دل شادی‌ها و سوگ‌های فرهنگ بیرون می‌آید و می‌توان از آن به‌عنوان آیینه‌ی تمدن یاد كرد.

نوازنده‌ی موسیقی سال نو درگذشت

«علی اکبر مهدی پور دهکردی» نوازنده‌ی پيشکسوت سرنا و کرنا و نوازنده‌ی موسيقی «تحويل سال نو» که به موسيقی نوروزنامه در ايران شهرت دارد، دارفانی را وداع گفت. به گزارش ایرنا مردم ايران موسيقی آغاز سال نو را که در لحظه‌ی تحويل سال از تلويزيون پخش می شود، به ياد دارند.

مديرکل اداره‌ی فرهنگ و ارشاد اسلامی چهارمحال وبختياری گفت: استاد علی اکبر مهدی پور يکی از نوازندگان موسيقی مقامی و سنتی ايران بود که در بسياری از کشورها طنين موسيقی بختياری را به گوش علاقه‌مندان رسانده بود.

داريوش رضوانی افزود: وی به عنوان نوازنده‌ی سرنا و کرنا همواره در جشنواره‌های موسيقی فجر حضور داشت و مورد احترام موسيقی‌دانان بزرگ بود.