«فرانتس شوبرت» موسیقیدان اتریشی را می توان یکی از تاثیر گذار ترین موسیقیدانان اواخر دوره کلاسیک برشمرد که با خلق آثار متعدد، تاثیر بسیاری بر موسیقی جهان گذاشته است.
وی در ۳۱ ژانویه سال ۱۷۹۷ میلادی در روستای «لیختنتال» نزدیک شهر وین در خانواده ای پرجمعیت دیده به جهان گشود، پدر شوبرت در کودکی وی را با ساز پیانو آشنا کرد که این امر سبب علاقه مندی او به موسیقی و خلق ۱۵۰ اثر موسیقی آوازی در دوره جوانیش شد.
فرانتس شوبرت در اواسط عمر کوتاه خود، از وجود اساتید بزرگی از جمله «ساریلی» بهره برد و با این پشتوانه قدرتمند در گروه کر سلطنتی وین آغاز به کار کرد.
وی به آهنگسازی معروف بود که در شرایط دشوار نیز هیچ مانعی نمی توانست از فعالیت موسیقیایی وی بکاهد.
از این موسیقیدان به علت نوع نگرش متفاوت، در کنار وفاداری به نشانه ها و ساختارهای دوران کلاسیک که تحت تاثیر «بتهوون» و «موتسارت» به عنوان پایه گذار موسیقی دوره رومانتیک یاد می شود.
یکی دیگر از شاخصه های محسوس این موسیقیدان نوازندگی سطح بالایش در ساز پیانو بود که این امکان را به شوبرت می داد تا نهایت بهره را از امکانات و هارمونی های موجود در ساخته هایش بهره ببرد.
شوبرت از هنرمندانی است که به علت بیکاری و بی پولی، بیشتر روزهای عمر خود را در منزل دوستانش گذراند اما همواره زندگی خود را وقف آهنگسازی کرد.
از آثار این موسیقیدان بزرگ می توان به ساخت ۱۰ سمفونی، ۱۱ اپرا، ۱۶ کوارتت زهی و ۲۲ سونات پیانو اشاره کرد، اما شهرت جهانی وی در آن زمان به خاطر ساخت لیدها و قطعاتی آوازیش بود.
توجه به کلام در ساختار موسیقی کلاسیک به بتهوون پایه گذرا آن بود در دوره آهنگسازی شوبرت تکمیل شد، وی به دلیل اشراف به ادبیات اروپای غربی آثار آوازی که از تمام ارزشهای ادبی بهره می برد برای ساخت آثار آوازی بهره می برد .
اشعار قطعات آوازی شوبرت با تاثیر از «گوته» به بیان حس هایی همچون رستگاری، مهرورزی، دلتنگی و طبیعت می پردازند.
این موسیقیدان اتریشی در دوره ای از زندگی خود، برای تدریس موسیقی به فرزندان کنت «استرهازی» به مجارستان سفر می کند و اواخر عمر خود را در آنجا می گذراند.
این موسیقیدان در ۳۱ سالگی در ۱۹ نوامبر سال ۱۸۲۸ میلادی درگذشت و در وین به خاک سپرده شد.
