آلبوم موسيقي «نواي نور» شامل دو نوازي تار «حسين عليزاده» و تنبك «مجيد خلج» كه اين روزها وارد بازار موسيقي شده است،بهانه‌اي شد تا مروري بر آثار حسين عليزاده داشته باشيم.
اين آلبوم شامل كنسرت «نواي نور» عليزاده و خلج در تالار شهر بروكسل است كه قطعاتي چون «تجلي بر انعكاس»، «هنگامه هنگام»، «سه وهله تابش»، «رقص آيينه‌ها»، «برخورد در بازتاب»، «مرورهاي آبگون»، «گردش انعكاس» و …در آن اجرا شده است.
روي جلد اين آلبوم آمده است: «گه‌گاه رويدادهايي پديد مي‌آيند كه پيامدشان هم‌گرايي چندين باور گوناگون در نقش‌هاي يگانه است. با پديدار شدن اين يگانگي، نيروهاي دروني آن باورها، به جلال يك‌ديگرمي‌افزايند تا جايي كه وجودشان به تابش درمي‌آيد و نور جايگزين‌شان مي‌شود.
عليزاده و خلج سال‌هاست به پيشرفت ايده‌ها و روش بداهه‌نوازي كمك فراوان كرده و تاثيرگذاري زيادي نيز داشته‌اند. در اين اثر آنها اين هنر انتزاعي را به سطحي خودانگيخته رسانده‌اند. بهره شاخص اين خودانگيختگي آزادي بيشتر در فضاي موسيقي نوين ايران است كه امكان برداشت تكه‌هاي لازم از چارچوب دستگاه‌هاي رديف و پردازش آنها در نماها و فرم‌هاي نو را مي‌دهد.»
آلبوم «نواي نور» از سوي موسسه فرهنگي‌هنري «آواخورشيد» منتشر شده و توسط شركت «باموزيك» به مديريت مجيد خلج در اروپا نيز منتشر مي‌شود.
به سال ۱۳۳۰ «حسين عليزاده» در تهران متولد شد و پس از تحصيلات ابتدايي، تحصيلات متوسطه را در هنرستان عالي موسيقي ملي گذراند، و از دانشكده هنرهاي زيبا فارغ التحصيل شد.
عليزاده موسيقي را از استاداني چون «علي اكبر شهنازي»، «داريوش صفوت»، «هوشنگ ظريف»، «حبيب الله صالحي»، «نورعلي برومند»، «محمود كريمي»، «عبدالله دوامي»، «يوسف فروتن» و «سعيد هرمزي» آموخت.
عليزاده فعاليت هنري خود را از سال ۱۳۴۷ در اركستر رودكي، به رهبري «حسين دهلوي» آغاز كرد. از سال ۱۳۴۹ در مركز حفظ و اشاعه موسيقي، به عنوان تكنواز و سرپرست گروه، كنسرت‌هايي در داخل و خارج كشور اجرا كرد و در سال ۱۳۵۵ قسمتي از كارهايش را در راديو به اجرا گذاشت و با اقدام به تشكيل گروه «عارف» و همكاري با گروه « شيدا» نقش ارزنده‌يي در شناساندن و اشاعه موسيقي سنتي ايران ايفاء كرد.
عليزاده با تدريس در دانشكده هنرهاي زيبا، مركز حفظ و اشاعه موسيقي سنتي ايران، كانون فرهنگي «چاوش» و كانون پرورش فكري كودكان و نوجوانان، گام‌هاي بلندي در حفظ و ترويج موسيقي ايران برداشته است.
وي مدتي براي مطالعه و ادامه تحصيل در رشته موسيقي به آلمان رفت و آثار ساخته شده خود را ضمن تحصيل در آنجا ارائه كرد. وي آهنگهاي شاخصي را تاكنون ساخته كه مي‌توان از «نينوا»، «حصار»، «سواران دشت اميد»، «سرودهاي آذربايجان» و قطعه‌ايي زيبا كه در ماهور با اركستر سمفونيك تهران اجرا كرده است،نام برد.
حسين عليزاده در سال ۱۳۵۵ در مركز حفظ و اشاعه جزوه‌اي درباره موسيقي ايراني به نام «نگرشي نوين درباره دستگاه نوا» منتشر كرد كه در آن از حالات معنوي و روحاني اين دستگاه اطلاع مي‌دهد.
ديگر آثار عليزاده،عبارتند از: «سواران دشت اميد» براي تمبك و سازهاي سنتي « بداهه نوازي» در دستگاه نوا، براي سازهاي سنتي « حصار» براي سازهاي سنتي و آواز «نوروز» براي سازهاي سنتي و آوازي «سرودهاي آذربايجان» براي ساز آذربايجاني و سازهاي سنتي« نينوا» براي ني و اركستر زهي، « تصانيف منفرد» بر روي اشعار مولوي، حافظ، هـ . ا . سايه « تركمن» براي سه تار و اركستر « فانتزي» براي گيتار و اركستر و سازهاي كوبي و قطعات متعدد براي تار و تصنيف و قطعات مختلف براي كودكان و نوجوانان.
در كتاب «مردان موسيقي سنتي و نوين ايران» نوشته حبيب‌الله نصيري‌فر درباره‌ي عليزاده آمده است:«عليزاده براي معرفي و شناساندن هر چه بيشتر موسيقي ملي و سنتي كشور تاكنون مسافرت‌هايي به كشورهاي فرانسه، آلمان، آمريكا،انگلستان، سوئد، دانمارك، ايتاليا كرده است. نگارنده به خوبي يادم هست كه تازه آهنگ «نينوا» را از راديو شنيده بودم كه بسيار لذت بردم و شديدا تحت تاثير اين نواي دل‌انگيز قرار داشتم، روزي با شاعر و تران‌سراي خوب، بيژن ترقي در مورد آهنگ «نينوا» حال و هواي خود را با او بيان داشتم و نظرش را جويا شدم؟ چنين پاسخ داد: «قطعه آهنگ بسيار مبتكرانه و بديع «نينوا» كه از اين آهنگساز جوان و با استعداد ضبط و نشر يافت فضاي جديدي را در عالم موسيقي ايران باز كرد كه براي آن دسته و گروهي كه دستگاه‌هاي ايراني را محدود مي‌دانستند تجربه‌يي شد تا بتوانند با بهره‌گيري از قوه خلاقه خود گام‌هاي تازه‌يي در راه اعتلاء موسيقي كشور خود بردارند و از دستگاه مهجور و دورافتاديي مانند « نوا» چنين شاهكار عظيمي بيافرينند.»
