برچسب: فرزاد مرادی

گروه «رستاک» در بیست و هشتمین جشنواره بین المللی موسیقی فجر در بخش موسیقی نواحی به روی صحنه رفت.

به گزارش مجله موسیقی ملودی این اجرا امشب در ساعت ۱۸:۳۰ در تالار وحدت تهران به روی صحنه رفت و با استقبال پرشور مخاطبان روبرو شد.

گروه رستاک به سرپرستی «سیامک سپهری» با قطعات جدید، اعضای جدید و تنظیم به روزتر آهنگ‌های آلبوم قبلی خود این کنسرت را اجرا کردند. بهزاد و فرزاد مرادی خوانندگی قطعات را برعهده داشتند و در بخش موسیقی فولکلور گیلکی، «صفر رمضانی» این گروه را یاری می‌کرد. [دیدن عکس‌های این کنسرت]

موسیقی و ترانه عید نوروز، قطعاتی از موسیقی فولکلور مازندران و بندر، یک ترانه گیلکی به اسم «ایشاله» و ترانه شیرازی «جنگه جنگه»  از جمله کارهای جدید گروه رستاک بودند که در این کنسرت برای اولین بار اجرا شدند.

بهزاد مرادی به علاقمندان و هواداران گروه رستاک گفت که آلبوم جدید این گروه بالاخره بعد از مدت‌ها قرار است که در آینده‌ای بسیار نزدیک و پیش از عید نوروز به بازارهای موسیقی کشور وارد شود.

این بار ترانه زیبای گیلانی «رعنا» که گروه رستاک در آلبوم «همه اقوام من» آن‌را اجرا کرده بودند با خوانندگی و نوازندگی کمانچه «صفر رمضانی» از هنرمندان گیلان با لهجه و اصالت گیلکی اجرا شد اما در سایر قطعات فولکلور که به زبان‌های مختلف اقوام ایرانی اجرا شدند کماکان فرزاد و بهزاد مرادی، خوانندگی قطعات را برعهده داشتند.

به گزارش مجله موسیقی ملودی گروه رستاک پس از عرضه آلبوم تصویری «همه اقوام من» با استقبالی کم نظیر از طرف قومیت‌های مختلف ایران روبرو شد.

کنسرت گروه رستاک در بخش موسیقی نواحی بیست و هشتمین جشنواره موسیقی فجر که از ۲۵ بهمن تا اول اسفند ۱۳۹۱ در تهران و چهار استان دیگر برگزار می‌شود به روی صحنه رفت. این کنسرت در روز ۲۸ بهمن ۱۳۹۱ در ساعت ۱۸:۳۰ در تالار وحدت تهران اجرا شد.

به همت و دعوت دوستی که ذائقه مرا می‌شناسد و علاقه مرا به خودش، به آخرین اجرای کنسرت گروه موسیقی «رستاک» در پای درازترین مناره کشور –برج میلاد – رفتیم و ساعتی، دو گوش را به نوای موسیقی و صدای ۲۰ جوان و چهار پیش‌کسوت محلی مهمان کردیم.

برنامه عبارت بود از اجرای موسیقی‌های گزیده از ۹ قوم ایرانی به شرحی که در بروشور آن آمده‌است: لا کو دانه(لری)، رعنا (گیلکی)، بلال (بختیاری)، هلهله(قشقایی)، گل‌گل(بیا‌بیا، آذری)، سوزله(کردی)، لیلا(خراسانی)، گل‌آقا(مازندرانی) و حیران(بلوچی).

سالن نمی‌دانم چند نفر بود، اما هرم و حرارتی که از آن برمی‌خاست حکایت از چندهزار نفر می‌کرد و حق را، این فرزندان جوان ملت که هیچ یک بالاتر از ۳۰ سال نداشت، هر کدام یک، دو، سه، چهار، پنج و شش ساز را به نوبت می‌خواست و سه تاشان به نوبت و با گویش‌های ۹گانه آواهای محلی را خواندند. ۲۰ نفر که خواندند-۱۶ نوازنده و چهار خواننده کر – و سه پیش‌کسوت محلی گیلک، تربت جامی و بلوچ خواندند و نواختند و عاشقی از آذرآبادگان عاشیقی نواخت.

توصیف موسیقی را تنها موسیقی می‌تواند و من نه بر سر آنم که وصف کنم؛ حالی را که هیات خوانندگان و نوازندگان به مشتاقان حاضر دادند یا حالی که اینان از آنان دریافت کردند. حقیقتا همه‌ی قطعات اجراشده بر دل‌ها نشست و نشانه‌اش همان همراهی تقریبا دائمی و بی‌وقفه و هلهله و هورا و تشویق‌های دلدادگانِ حاضر بود و هجوم حجیم امواج غریو و هلهله‌ی شنوندگان که مثل دریایی ناآرام، دائم در تلاطم شاد خود، پاسخ صحنه را می‌دادند.

شاید در خوابی خوش از نوازش آواها و گویش‌ها بودم؛ آرام‌آرام نکته‌ی تازه‌ای در ذهنم نشست و از آن پس دیگر دست از دامن دلم برنداشت… تا آخر و تا همین حالا – نصف شب- که دارم آن نکته را برای شما بازگو می‌کنم.

آن نکته، اساسا نه اجرا بود، نه صدا و نه ساز. آن چیزی که مرا از خود برده بود، نه سالن و نه شهرداری نه ارشاد و… بود، بلکه چیز دیگر در کار بود. چیزی بسیاربسیار فراتر و بزرگ‌تر از تنبک و قیچک و تنبور و سنتور و دف و قانون و سازها و نوازندگان آن‌ها.

آن چیز، رنگین‌کمانی بود که از شمال خراسان و مازندران برخاسته بود؛ از لرستان و کردستان و قشقایی گذشته و در ساحل خلیج فارس و بلوچستان فرود آمده بود! رنگ سبزش را از گیلان گرفته بود و زورش را از البرز، بنفش‌اش را از زاگرس و آبی‌اش را از تنب بزرگ و کوچک.

ارزیابی موزیک نوازندگان و سازها و اجراها و صداها و گویش‌ها را به اهل این اقالیم و مفاهیم می‌گذارم و به نکته‌ای می‌پردازم که در خلال نیوشیدن آن اصوات رنگین و شادی‌آفرین دل و ذهن مرا پر کرده بود.

فکر می‌کردم آن‌چه ارزش حقیقی و واقعی این کنسرت است و رای خوانندگان و نوازندگان و سازها و… چیزی است که همه آن‌ها را به هم پیوند می‌دهد و آن سرزمین یگانه‌ای است که این همه را در دامن خود پرورده است و آن چیزی که این همه غریو و هلهله و شادی را می‌آفریند، یگانگی و هم‌خوانی و هم‌نوایی این همه تنوع است.

• دکتر نورالدین زرین‌کلک