آلبوم موسیقی «شَروه‌خوانی در بوشهر» از سری موسیقی نواحی ایران توسط موسسه‌ی فرهنگی-هنری ماهور منتشر شد.
به گزارش مجله‌ی موسیقی ملودی «شَروه» قدیمی‌ترین، مهم‌ترین و معروف‌ترین گونه‌ی آوازی در موسیقی بوشهر است. به لحاظ لغت‌شناسی می‌توان حدس زد که این آواز، دست‌کم از دوران هخامنشیان یا شاید حتی قبل از آن در جنوب ایران و استان امروزی بوشهر رایج بوده است.
قدیمی‌ترین ردِ واژه‌ی «شَروه» را می‌توان در زبان و ادبیات اوستایی یافت. «شَروه» واژه‌ای است اوستایی از ریشه‌ی «شَراو»، به‌معنی آواز و سرودن.
بخش دوم آن «ـوه» به معنیِ خوب است و به این ترتیب این واژه روی‌هم‌رفته به معنی «آواز خوب» است. شَروه اغلب در مناطق روستایی استان بوشهر رایج است و از این‌رو می‌توان آن‌را موسیقی روستایی به‌شمار آورد.
این آواز امروزه یکی از شاخصه‌های موسیقی آوازی استان بوشهر محسوب می‌شود. از عصر قاجار به بعد، و به‌ويژه بعد از این‌که اشعار «محمدعلی دشتی» متخلص به «فایز» ( متولد روستای کردوان از توابع دشتی، ۱۲۹۸-۱۲۰۹) مورد توجه قرار گرفت، شَروه‌خوانی نیز به کانون توجه عوام بدل شد.
اگر رنسانسی برای شَروه‌خوانی قایل شویم، مربوط به همین دوره است. پس‌از‌آن شهرت شَروه و فایز از مرز روستاها گذشت و به سایر شهرها و مناطق ایران نفوذ کرد، طوری‌که اغلب شَروه‌خوانی را «فایزخوانی» نیز نامیدند. زیرا به‌طور معمول در این آواز از دوبیتی‌های فایز استفاده می‌شد.