برچسب: سبک راک

گروه راک «هایپرنوا» (Hypernova) چند سالی ست که از زیرزمین های تهران به روی زمین در آمریکا نقل مکان کرده است. این گروه از چهار جوان بااستعداد در عرصه ی موسیقی راک به نام های رام، کامی، کودی و جم در سال ۱۳۷۹ (۲۰۰۰ میلادی)، زمانی که موسیقی مجالی برای نفس کشیدن پیدا کرده بود، تشکیل شده است. در آمریکا نفر پنجمی به گروه پیوست به نام Aaron Johnson و پس از اولین اجراها مورد توجه مردم، مطبوعات و رسانه های آمریکا قرار گرفتند.
این گروه با سختی‌ ها و مشکلات دست و پنجه نرم کرد تا به موقعیت امروزی خود برسد. آنها به اندازه‌ کافی معروف، محبوب و بین المللی شده اند و مجله‌ موسیقی ملودی از شما دعوت می‌ کند تا داستان این موفقیت را به نقل از سایت شهروند و در گفت‌وگوی «رام» خواننده هایپرنوا با «محمود شریکر» بخوانید:
«سال ۲۰۰۰ بود که من با جازیست گروهمون «کامی» در سربازی دوست شدم. البته از قبل همدیگر را می شناختیم ولی دشمن هم بودیم، در حین سربازی اتفاقی در یک پادگان افتادیم. البته سربازی واقعی که نبود، بیشتر معافی بود تا سربازی. آن‌جا چون آشنای دیگری نبود با هم دوست شدیم و شروع کردیم با هم راجع به موزیک راک صحبت کردن و این‌که چه موسیقی دوست داریم. آن موقع همه ما Grunge وAlternative و Punk و بیشتر سبک های کلاسیک تر گوش می دادیم.

خلاصه به هم پیشنهاد دادیم که باهم یک Band راه بیندازیم. کامی خودش گروه دیگری داشت، از من پرسید که چه سازی می زنم، گفتم ساز نمی زنم، او پیشنهاد کرد: حالا که ساز نمی زنی بیا تو خواننده شو چون انگلیسی بلدی. خلاصه سر این قضیه ما یک شبه خواننده شدیم.» (با خنده)

• موسیقی زیرزمینی در تهران

رام ادامه می‌دهد: «به هر حال ما گروه خودمان را تشکیل دادیم و در تهران موسیقی زیرزمینی می زدیم. چند سالی گذشت و ما هم به طور مرتب اعضای گروه را عوض می کردیم و پس از چند سال با پنج نفر گروه هایپرنوا را تشکیل دادیم و شروع کردیم خیلی جدی تر کار کردن. تا قبل از آن فقط به صورت تفریحی و سرگرمی کار می کردیم، یعنی چون واقعن در تهران کار دیگری جز موزیک زدن نبود. یعنی تنها با موسیقی مان می توانستیم با بیرون ارتباط برقرار کنیم.

خلاصه خیلی جدی شروع کردیم تمرین کردن و فکر کردیم که شاید بشود این را تبدیل به کار و شغل اصلی مان کنیم و آرزویمان این شد که یک روز موزیسین شویم. فکر کردیم دنیا به اندازه‌ی کافی مهندس و دکتر و وکیل دارد. ضمن این‌که یکی از خوبی های کار هنری این است که آدم ساعات خودش را دارد.

کم‌کم در موسیقی زیرزمینی شناخته شدیم و برای یک فستیوال به اروپا دعوت شدیم. این فستیوالی بود درباره موسیقی زیرزمینی ایران که گروه های دیگری هم در آن حضور داشتند از جمله Zed Bazi، آبجیز و اوهام و چند تا از بچه های دیگر ایرانی که این طرف و آن طرف دنیا بودند.
آن‌جا که بودیم برای یک فستیوال به نام South by South West اقدام کردیم و اصلن فکر نمی کردیم که ما را قبول کنند. یک نمونه کار واقعا ضعیف برای‌شان ارسال کردیم و چند ماه بعد در تهران یک ایمیل گرفتیم که گفته بود قبول شدید و بیایید موزیک بزنید. روزی که این خبر را گرفتیم یکی از شادترین روزهای زندگی مان بود برای اینکه می توانستیم برویم آمریکا و با خیال راحت موسیقی کار کنیم و سفر کنیم ولی درکل آمدن به آمریکا هم آسان نبود به‌ویژه ویزا گرفتن خیلی سخت بود. در دوبی رد شدیم چون اثبات کردن این‌که ما یک گروه موسیقی هستیم خیلی سخت بود. مثلن چه جوری می شود که یک گروه راک ایرانی برای سفارت آمریکا هویت خودش را اثبات کند؟ خیلی کار سختی‌ست و آن روز که ویزای‌مان رد شد یکی از غم انگیزترین روزهای زندگی ما شد.
تا این‌که بالاخره موفق شدیم سناتور «جک شابر» آمریکایی را داخل ماجرای‌مان کنیم و او یک نامه نوشت برای سفارت آمریکا در دوبی و ما برای بار دوم به آنجا رفتیم و این بار موفق شدیم.»

• هایپرنوا در آمریکا

«پس از گرفتن ویزا، یکسره به نیویورک آمدیم. اولش نمی دانستیم باید چه کار کنیم. نه آشنایی داشتیم و نه دوستی که کمک‌مان کند. یعنی همه‌ی پول‌مان را همان هفته‌ی اول خرج کردیم، ولی در همان اجراهای اول، «نیویورک تایمز» و MTV برنامه‌ی ما را پسندیدند، درباره‌ی ما نوشتند و با ما مصاحبه کردند. چنین عکس‌العملی برای ما غیرمنتظره بود و همین باعث شد که مورد توجه مردم قرار بگیریم و کلی درهای دیگر به روی‌مان باز شد. ما هم بیشتر تمرین می‌کردیم و خیلی بهتر شدیم. به لس‌آنجلس رفتیم و آن‌جا هم خیلی به ما کمک کردند، در واقع ما را زنده نگه داشتند، چون هیچ چیزی نداشتیم و همین باعث شد که ما بتوانیم این همه وقت این‌جا دوام بیاوریم و برنامه‌های بیشتری اجرا کنیم.
دو تور هم در سراسر آمریکا گذاشتیم و الان سه سال است که در آمریکا هستیم و با یک کمپانی ضبط آمریکایی هم قرارداد امضا کردیم.

ما اولین گروه راک ایرانی هستیم که با شرکت پخش آمریکایی کارگرفته و خود این باعث شد که در را به‌روی بقیه هم باز کنیم و خودمان هم به این کار خیلی افتخار می‌کنیم. چون ما از همان ابتدا هدف‌مان این بود که وجه دیگر ایران، یعنی وجه مثبت آن‌را، به جای آن وجه کلیشه‌ای منفی به غیرایرانی ها و آمریکایی‌ها نشان دهیم و موفق هم شدیم، چون موسیقی واقعا مرزها را می شکند. مردم را به هم نزدیک می‌کند و همه آن را درک می‌کنند.»

لازم به یادآوری است که در وب‌سایت گروه هایپرنوا می‌توانید نظراتی که در نشریات و رسانه های معتبر آمریکا در مورد آنها آمده، ببینید و بخوانید. این توجه فقط به خاطر این‌که آنها گروهی از جوانان ایرانی هستند و از ایران آمده اند، نیست، بلکه به خاطر اجرای خوب آنها و ترانه های زیبایی ست که می نویسند.