سازدهنی بایگانی - مجله ملودی

نوازندگان آلات موسیقی در معرض عفونت‌های دستگاه تنفسی

دکتر مسعود مردانی، متخصص بیماری های عفونی در گفتگو با باشگاه خبرنگاران گفت: استفاده مشترک از سازهای دهانی موجب بروز بیماری‌های عفونی دستگاه تنفس فوقانی می‌شود.

مردانی اظهار داشت: سازدهنی، ترومپت و تمام سازهای دهانی باید کاملا شخصی استفاه شوند زیرا اگر فرد قبلی استفاده کننده مبتلا به بیماری عفونی باشد این بیماری از طریق دهان به فرد دیگر منتقل می‌شود.وی با بیان اینکه اغلب بیماری های ویروسی و باکتریایی از طریق سازهای دهانی منتقل می‌شوند خاطرنشان کرد: اوریون، آبله مرغان، سرما خوردگی، بیماری های قارچی، آفت ها و نپوموفی از جمله بیماری های منتقل شده از طریق سازهای دهانی است.

وی افزود: به علت اینکه ویروس قابلیت زنده ماندن در مخاط دهان را دارد می‌تواند به راحتی از طریق ساز دهانی از فردی به فرد دیگر منتقل شود.

استفاده مدام از ساز و آلات موسیقی موجب کم شنوایی و حتی ناشنوایی می‌شود

در ادامه دکتر محسن فراقی، رئیس انجمن رانیولوژی اظهار داشت:استفاده مداوم از سازهای دهانی و دیگر آلات موسیقی موجب ضربات صوتی به سلول های مویی گوش میانی می‌شود که در دراز مدت حساسیت شنوایی فرد را کاهش می‌دهد.فراقی اظهار داشت: این افراد در ابتدا فرکانس های پایین صوتی را نمی‌شوند اما در دراز مدت قادر به شنیدن فرکانس های بالای صوتی نیز نیستند.وی با بیان اینکه برای پیشگیری از این عارضه توصیه می‌شود در فواصل کار با ساز خود استرحت کنند خاطر نشان کرد: همچنین توصیه می‌شود این افراد در معرض فرکانس بیش از ۸۰ دسی بل نباشند.وی افزود: برای این افراد استفاده از محافظ های صوتی الزامی است.

استفاده بیش از حد از آلات موسیقی موجب کرامپ عضلانی می‌شود

در ادامه دکتر سید پیمان میرشاه ولد متخصص ارتوپد گفت:سازهای موسیقی وزن زیادی دارند بطوریکه بیشترین وزن این سازها به دست و ناحیه گردن وارد می‌شود.

میرشاه ولد اظهار داشت: استفاده بیش از حد از انگشتان نیز فرد را در معرض ابتلا به کرامپ یا گرفتگی عضلات دست قرار می‌دهد.

وی با بیان اینکه این گرفتگی ها به شدت آزار دهنده‌اند و درد زیادی را به فرد تحمیل می‌کنند خاطر نشان کرد: تمرینات کششی، استفاده از آب گرم و جکوزی در کشش و تحمل عضلات تاثیر چشم گیری دارد و با شل کردن عضلات، فرد از این کرامپ در امان می‌ماند.

فروردین ۱۹, ۱۳۹۱

رپورتاژ: گفت‌وگو با پیام صراف، آهنگ‌ساز و خواننده درباره آهنگ «جای خالی»

رپورتاژ: «پیام صراف» هنرمند جوانی است که با پخش کلیپ «جای خالی» بیشتر شناخته شد. این هنرمند، از دوران کودکی به آموختن موسیقی پرداخته و به صورت حرفه‌ای آهنگسازی، نواختن ساز و آواز خواندن را پی گرفته است. به بهانه انتشار کلیپ «جای خالی» مجله موسیقی ملودی گفت‌وگویی را با «پیام صراف» انجام داده که در ادامه، آن‌را با هم می‌خوانیم.

از چه زمانی به موسیقی علاقمند شده و ساز زدن را آغاز کردید؟

از سن ۱۰ سالگی یادگیری موسیقی را آغاز کردم و در ابتدا کیبورد می‌نواختم. هم‌اکنون نیز ۱۰ سال است که به صورت حرفه‌ای موسیقی را دنبال می‌کنم.

چه سازهایی می‌نوازید؟

هم‌اکنون به نواختن سازهای گیتار و سازدهنی می‌پردازم.

نواختن گیتار را با چه استادی آغاز کردید؟

آموزش گیتار را زیر نظر استاد «فلمینگ خوشقدمی» آغاز کردم. ایشان الفبای موسیقی و نواختن گیتار را به من یاد دادند و پس از گذشت این سال‌ها هنوز هم فکر می‌کنم که بهترین روش تدریس گیتار را داشتند. پس از آن خودم با کمک اینترنت و همچنین در حین هم‌نوازی با دوستان، به‌خصوص «بامداد خوشقدمی» نواختن گیتار را به صورت حرفه‌ای دنبال کردم.

خوانندگی را از چه زمانی و زیر نظر چه اساتیدی شروع کردید؟

از دوران کودکی به خوانندگی علاقه داشتم. هم‌اکنون در حدود ۸ سال است که خوانندگی را به‌صورت آکادمیک و حرفه‌ای دنبال می‌کنم. خوانندگی، صداسازی و سلفژ را زیر نظر زنده‌یاد «استاد محمد نوری»، «علی تفرشی» و «امیر شفیعی» پی گرفتم و دنبال می‌کنم.

«جای خالی» چه داستانی را می‌گوید؟ ترانه‌سرای این اثر کیست؟

ترانه «جای خالی» را خودم سروده‌ام. در ابتدا این ترانه حدود ۳ سال پیش سروده شد و سپس با توجه به شرایط، تغییراتی را در آن ایجاد کردم. داستان «جای خالی» را نیز با گوش کردن ترانه می‌توانید دنبال کنید.

| Open Player in New Window

دانلود کلیپ ویدیویی (۱۰ مگابایت)
دانلود آهنگ جای خالی (۳٫۱ مگابایت)

آهنگ‌سازی قطعه «جای خالی» را چه کسی برعهده داشته و چه نوازندگانی در امر نواختن این آهنگ همکاری داشته‌اند؟

آهنگ‌سازی این قطعه را خودم بر عهده داشته‌ام و تنظیم آن‌را دوست گرامی‌ام «بامداد خوشقدمی» انجام داده است. هم‌چنین گیتار اکوستیک را من نواخته‌ام و «آرش گلشنی» گیتار باس این ترانه را نواخته‌ است.

«جای خالی» چندمین تجربه شماست؟ تاکنون به چه صورتی نسبت به پخش این اثر اقدام کرده‌اید؟

از نظر تجربه کاری، قطعه «جای خالی» هشتمین کار من است. اما از نظر انتشار، دومین اثر من است که به صورت اینترنتی منتشر شده و هنوز اقدام خاصی برای پخش آن صورت نگرفته است. البته این کار از برخی شبکه‌های ماهواره‌ای نیز پخش شده است.

به چه سبک‌هایی از موسیقی جهان علاقه دارید؟

بیشتر موسیقی دهه ۶۰ و ۷۰ مرا تحت تاثیر قرار می‌دهد….کارهایی که تحت عنوان old song شناخته می‌شوند و همچنین به سبک‌های بلوز و کانتری نیز علاقه دارم.

آیا شما به تدریس نیز می‌پردازید؟

بله. ۶ سال که ساز گیتار را تدریس می‌کنم.

خرداد ۳۰, ۱۳۹۰

استفاده‌ مشترک از سازهایی که با دهان تماس دارند بیماری‌زاست

استفاده‌ مشترک از سازهایی که با دهان تماس دارند بیماری‌زاست و برخی از بیماری های عفونی در كمين استفاده کنندگان مشترک از این آلات موسیقی قرار دارند.
به گزارش مجله‌ی موسیقی ملودی یک متخصص بیماری های عفونی گفت: استفاده مشترک از آلات موسیقی که با دهان در تماس هستند افراد را در معرض ابتلا به انواع بیماری های عفونی قرار می دهد.

دکتر مسعود مردانی در گفتگو با خبرنگار باشگاه خبرنگاران افزود: به هیچ عنوان نباید از آلات موسیقی به طور مشترک استفاده شود.

این متخصص بیماری های عفونی ادامه داد: آلات موسیقی که با دهان در تماس هستند به راحتی می توانند انواع بیماری های عفونی دستگاه تنفسی را منتقل کنند.

وی با بیان اینکه به علت اینکه انواع باکتری ها و ویروس ها در بزاق زنده می مانند اظهار داشت: عفونت های تنفسی، ویروسی، سینوزیت، لارنژیت و اوریون از جمله بیماری هایی است که از طریق ابزار و آلات موسیقی امکان انتقال دارند.

مردانی خاطرنشان کرد: بهتر است افراد به آلات موسیقی خود دیدگاه شخصی داشته باشند و از قرض دادن آن به یکدیگر بپرهیزند زیرا هر عفونت ویروسی می تواند سیستم ایمنی افراد را به شدت درگیر کند.

مرداد ۲۴, ۱۳۸۹

جایزه‌ بنیان‌گزاران موسیقی کانتری برای الن جکسون

الن جکسون، هنرمند پرآوازه‌ی موسیقی کانتری جایزه‌ی بنیان‌گزاران را به‌خاطر تاثیری که بر روی موسیقی کانتری گذاشته است دریافت می‌کند.
اهدای این جایزه از سوی جامعه‌ی آهنگ‌سازان، مولفین و ناشران موسیقی آمریکا که به اختصار ASCAP نامیده می‌شود صورت می‌گیرد.
به گزارش مجله‌ی موسیقی ملودی به نقل از ورایتی، این انجمن در تاریخ ۱۴ سپتامبر سال جاری (۲۳ شهریورماه) طی مراسمی الن جکسون را مفتخر به دریافت این جایزه‌ی معتبر می‌کند.
این مراسم امسال در تالار «یادبود جنگ» نشویل برگزار خواهد شد و این دوره چهل و هشتمین دوره‌ی برگزاری این مراسم است که هر سال یک‌بار برگزار می‌شود.
بر اساس این گزارش، جایزه‌ی بنیان‌گزاران به آن‌دسته از آهنگ‌سازان و ترانه‌نویس‌ها اهدا می‌شود که در رشته‌‌ی خود پیش‌رو هستند و آثارشان باعث الهام بخشیدن و تاثیر‌گذاردن بر روی هنرمندان دیگر می‌شود.
از افرادی که پیش از الن جکسون چنین جایزه‌ای را دریافت کرده‌اند می‌توان به پال مکارتنی(عضو سابق گروه بیتلز)، گارت بروکز و امیلو هریس (هنرمندان کانتری)، استیوی واندر (هنرمند پرآوازه‌ی نابینا)، بیلی جوئل، اسموکی، جیمز تیلور و جکسون براون اشاره کرد.

پال ویلیامز مدیرASCAP در مورد الن جکسون می‌گوید: «الن یکی از هنرمندان پرکار و دارای نفوذ در موسیقی کانتری است که اغلب آثارش به طور ثابت در صدر جدول‌های این ژانر از موسیقی قرار دارند. الن علاقمند به سنت‌هاست و تاکنون برای صدرنشین بودن از این علاقه و به‌خصوص استعداد و هنر خود چشم‌پوشی نکرده است. او تاکنون میلیون‌ها نفر را با آهنگ‌های خود شیفته کرده است. آهنگ‌هایی که صادقانه، صمیمی و سرگرم کننده‌اند.»
گفتنی است الن جکسون تاکنون بیش از ۵۰ میلیون نسخه از آلبوم‌های موسیقی خود را فروخته و ۳۴ قطعه از آهنگ‌های این هنرمند نیز در صدر جدول پرفروش‌های موسیقی کانتری قرار گرفته‌اند.
هم‌چنین تعداد جوایزی که جکسون در فستیوال‌های موسیقی کانتری آمریکا برنده شده در حدود ۹۰ جایزه بوده است.

بهمن ۲۱, ۱۳۸۸

لری ادلر، نوازنده‌ی بزرگ سازدهنی

مجله‌ی موسیقی ملودی: ۱۰ فوریه سال‌روز زاده‌شدن « لری ادلر» (Larry Adler) نوازنده‌‌ی بزرگ سازدهنی است. ادلر در سال ۱۹۱۴ در بالتیمور آمریکا، از یک خانواده‌ی یهودی متولد شد. او سازدهنی را بدون آموزش فراگرفت و زمانی‌که ۱۴ ساله بود یه یک نوازنده‌ی حرفه‌ای سازدهنی تبدیل شد، در همین دوره از زندگی‌اش برای پیشرفت بیشتر به نیویورک رفت و در تئاترهای موزیکال بازی کرد. ادلر و سازدهنی وی، به‌زودی طرفداران بسیاری به‌دست آوردند.

لری ادلر از نخستین نوازندگان سازدهنی بود که قطعات اختصاصی نوشته شده برای این ساز کوچک را اجرا کرد. در دهه‌ی ۱۹۵۰ میلادی، ادلر قطعاتی را اجرا می‌کرد که آهنگ‌سازان به‌صورت اختصاصی برای او و سازدهنی‌اش نوشته بودند. او حتی قطعات کلاسیک از هنرمندانی چون «باخ»، «ویوالدی»، «بتهوون»، «موتزارت»، «بارتوک»، «استراوینسکی» و قطعاتی را که برای سازهای دیگر مانند ویولن نوشته بودند به‌شایستگی اجرا می‌کرد.

لری ادلر در سال ۱۹۴۹ پس از این‌که اتهام طرفداری از کمونیسم را به او وارد آوردند از آمریکا به لندن رفت، شهری که تا پایان عمرش در آن سکونت گزید.

وی در سال‌های پایانی کار حرفه‌ای خود، با هنرمندانی مانند «استینگ»، «التون جان» و «کیت بوش» همکاری داشت و آهنگ‌سازانی هم‌چون «رالف وان ویلیامز»، «مالکوم آرنولد»، «داریوس میلهاد» و «آرتور بنجامین» برای وی قطعاتی را نوشتند.

در سال ۱۹۹۴ لری ادلر در اجرای آلبومی به نام « شکوه گِرشوین» (The Glory of Gershwin) که یادبودی برای «جورج گرشوین» آهنگ‌ساز بزرگ قرن بیستم بود، همکاری کرد. در این سال، ادلر ۸۰ ساله بود و به‌همراه «جورج مارتین» (تهیه کننده‌ی آلبوم) قطعه‌ی “Rhapsody in Blue” از گرشوین را اجرا کرد و در اجرای آهنگ “Summertime” با نواختن همزمان سازدهنی و پیانو، مهارت خود را در نواختن پیانو نیز به رخ کشید.

لری ادلر در سن ۸۷ سالگی در لندن درگذشت. نام وی به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین نوازندگان سازدهنی، ماندگار است.

بهمن ۲۰, ۱۳۸۸

نیل یانگ، هنرمندی که قلبی از طلا دارد

در مراسم گرمی سال ۲۰۱۰ «نیل یانگ» نوازنده و آوازه‌خوان موسیقی راک، فولک و کانتری با اثری به نام «چنگال در خیابان» (Fork In The Road) حضور داشت و از کاندیداهای دریافت جایزه‌ی بهترین اجرای راک تک نفره بود. نیل یانگ موزیسین ۶۵ ساله‌ی کانادایی علاوه بر نواختن سازهایی مانند گیتار، پیانو و هارمونیکا (سازدهنی) آهنگ‌ساز و ترانه‌نویس نیز هست. وی تاکنون ۵ فیلم را با نام مستعار «برنارد شِکی» (Bernard Shakey) کارگردانی کرده است.

عشق نیل یانگ به موسیقی از آغاز نوجوانی وی شروع شد، زمانی‌که با رادیوی ترانزیستوری، ایستگاه‌های موسیقی را گوش می‌کرد و الگوی او مانند بسیاری از هم‌دوره‌هایش کسی غیر از «الویس پریسلی» نبود.
نیل یانگ تحت تاثیر موسیقی «راک اند رول»، «آر اند بی» و «کانتری» پس از ورود به دبیرستان، نواختن گروهی را در یک گروه موسیقی دبیرستانی برای نخستین بار تجربه کرد و این شروعی توام با آزمون و خطا، برای دوره‌ی حرفه‌ای موسیقی نیل یانگ بود.

آهنگ « قلبی از طلا » را که نیل یانگ به‌وسیله‌ی گیتار و سازدهنی در سال ۱۹۷۵ اجرا کرده است در زیر ببینید.

| Open Player in New Window

در اوایل دهه‌ی ۱۹۶۰ نیل یانگ در تعدادی از گروه‌های راک شهر محل سکونتش در کانادا، گیتار نواخت و برای مدتی نیز در زمینه‌ی موسیقی فولک فعالیت کرد. در این دوره وی ترانه نویسی را شروع کرد و شعر بعضی از آهنگ‌های ماندگار خود در موسیقی فولک را سرود. نیل یانگ در اواسط دهه‌ی ۶۰ به آمریکا مهاجرت کرد و پس از آشنایی با چند نوازنده و موزیسین جوان، به کمک آنها گروه موسیقی «بوفالو اسپرینگ‌فیلد» (Buffalo Springfield) را تاسیس کرد. موزیکی که آنها می‌نواختند مخلوطی از فولک، کانتری و راک بود.
گروه بوفالو اسپرینگ‌فیلد به زودی موفقیت قابل توجهی از نظر جذب مخاطب عام و راضی نگه داشتن منتقدین موسیقی به‌دست آورد. گرچه در سال ۱۹۶۸ فعالیت این گروه پس از عرضه‌ی ۳ آلبوم موسیقی، پایان یافت و از آن تاریخ به بعد نیل یانگ به‌طور مستقل به ضبط آلبوم مشغول شد.

نخستین آلبوم نیل یانگ به‌عنوان یک خواننده‌ی مستقل در اواخر سال ۱۹۶۸ عرضه شد و این هنرمند ۲ سال بعد طی مصاحبه‌ای، نارضایتی خود را از آلبوم نخست ابراز کرد. سپس برای آلبوم‌های بعدی از هنرمندانی استفاده کرد که بتوانند سطح کار را بالاتر ببرند. به همین دلیل در این دوره، نیل یانگ اغلب موفق بود. در سال ۱۹۷۲ وی آلبوم « هنگام درو » (Harvest) را به بازار موسیقی عرضه کرد که موفقیت تجاری بسیار خوبی برای او به ارمغان آورد و در چارت‌های مختلف به رده‌های بالا دست پیدا کرد. تک آهنگ ماندگار « قلبی از طلا » (Heart Of Gold) با همین آلبوم عرضه شده بود، آهنگی که در آمریکا، شماره‌ی یک جدول پرفروش‌ها را به خود اختصاص داد.
نیل یانگ در اوایل دهه‌ی هفتاد به همراه سه هنرمند دیگر، گروهی ۴ نفره که به اختصار CSNY نامیده می‌شود را نیز تشکیل دادند و در مجموع ۸ آلبوم استودیویی به‌ همراه یکدیگر تهیه کردند.
طی دهه‌های هشتاد و نود میلادی و دهه‌ی نخست قرن جدید، نیل یانگ هرگز از فعالیت دست نکشید و در مواقعی هم‌چنان در اوج و گاهی نیز در حاشیه قرار گرفت. وی ۳۳ آلبوم استودیویی، ۷ آلبوم اجرای زنده، ۴ آلبوم موسیقی فیلم را تهیه کرده و ۴ آلبوم عرضه نشده نیز در کارنامه‌ی حرفه‌ای خود دارد. نام نیل یانگ دوبار در تالار افتخارات راک اند رول وارد شده است. نخست در سال ۱۹۹۵ به‌عنوان یک هنرمند مستقل، و در سال ۱۹۹۷ به عنوان عضوی از گروه بوفالو اسپرینگ‌فیلد. در ۱۹۸۲ نیز نام وی در تالار افتخارات موسیقی کشور کانادا ثبت شده است.

ثمر سعیدی / مجله‌ی موسیقی ملودی

دی ۲۹, ۱۳۸۸

سازدهنی و آرزوهای بزرگ

آفتاب که غروب می‌کرد کابوی تنها، ساز دهنی را از جیب‌اش بیرون می‌آورد و می‌نواخت. این ساز هم‌دم تنهایی او بود و سکوت بیابان را می‌شکست. صحنه‌هایی از این دست را در فیلم‌ها زیاد دیده ایم، زمانی که یک ساز کوچک و ساده، احساساتی مانند غم، شادی، آرامش یا اضطراب را منتقل می‌کند.
سازدهنی همه‌جا حضور دارد، در یک ظهر تابستانی در زمان استراحت کارگران، بین متقاضیان نواختن دست به دست می‌شود و یا دلتنگی‌های ملوانانی را که هفته‌ها از خشکی دور بوده‌اند، روی عرشه‌ی کشتی به آوا تبدیل می‌کند.
در سال ۱۸۱۸ یک نوجوان ۱۶ ساله در آلمان، وسیله‌ی کوچکی را ساخت که در حقیقت، همان سازدهنی امروزی بود. چند سال بعد این وسیله به عنوان ساز به ثبت رسید و تولید انبوه شد. در اوایل دهه ۱۸۶۰ میلادی اولین محموله‌ی سازدهنی که ساخت یک کارخانه‌ی آلمانی بود از طریق کشتی به بندرهای آمریکا رسید و به سرعت جای خود را در بین مردم عادی پیدا کرد. چون علاوه بر این که کوچک، ارزان و قابل حمل بود، قابلیت نواختن آهنگ‌های شاد و ریتمیک و ترانه‌های غمگین را به صورت هم‌زمان به نوازنده می‌داد، از این رو سازدهنی با اقبال گسترده‌ای از جانب مردم آمریکا روبرو شد.
سیاهپوستان آمریکایی از جمله طرفداران پروپاقرص سازدهنی بودند چرا که قیمت بسیار ناچیزی داشت. علاوه بر آن، ورود سازدهنی به آمریکا هم‌زمان شده‌بود با صدور اعلامیه‌ی آزادی بردگان، بنابراین سیاهپوستان که از کار اجباری فراغت یافته‌بودند، وقت بیشتری برای پرداختن به موسیقی پیدا کردند. آن‌ها سازدهنی را به تدریج در موسیقی‌های جَز و بلوز وارد کردند و این‌گونه بود که این ساز کوچک و اعجاب‌انگیز، بیش از پیش شکوفا شد.
ثمر سعیدی/ رادیو کوچه

دی ۲۱, ۱۳۸۸

ورود سازدهنی به موسیقی سیاهان

ساز‌دهنی نزدیک به دو قرن است که اعلام حضور کرده و جای خود را در گونه های مختلف موسیقی معاصر، پیدا کرده است. اقبال این ساز در همه گیر شدن، با اندازه‌ی کوچک و قابل حمل، سادگی نواختن نسبت به سایر سازها و حتی قیمت مناسب آن در ارتباط است.

نخستین‌بار صدایی شبیه صدای سازدهنی، در چین باستان شنیده شد. چینی‌ها، سازی در اندازه‌ی بزرگ داشتند که از زبانه‌های چوبی درست شده بود و موسیقی‌شناسان، آن را پدر سازدهنی و آکاردئون دانسته‌اند.

در اروپای قرن هفدهم وسیله‌ای برای کوک کردن ارگ کلیساها مورد استفاده قرار می‌گرفت که شباهت بیشتری به سازدهنی های امروزی داشت چرا که زبانه‌های آن فلزی بود. البته این وسیله اندازه‌ی بسیار بزرگی داشت و مهم‌ترین شباهت آن با سازدهنی امروزی، قابلیتِ نگه داشتنِ ارزشِ زمانیِ نُت‌ها بود چون می‌توانست صدای یک نُت را تا هر زمان که به نحوی در آن می‌دمیدند، تولید کند.

سرانجام در سال ۱۸۱۸ نوجوانی ۱۶ ساله در آلمان، وسیله‌ی کوچکی را ساخت و آن چیزی نبود جزسازدهنی امروزی. وسیله‌ی مورد نظر مدتی بعد به عنوان ساز به ثبت رسید و تولید انبوه شد. سپس اولین محموله‌ی سازدهنی در اوایل دهه‌ی ۱۸۶۰ میلادی با کشتی به بندرهای آمریکا سفر کرد. این سازدهنی‌ها ساخت یک کارخانه‌ی آلمانی بود که هنوز هم فعالیت دارد.

طولی نکشید که ساز کوچک جای خود را در بین مردم عادی آمریکا پیدا کرد. چون نه تنها ارزان و قابل حمل بود، بلکه این قابلیت را داشت که هم‌زمان آهنگ های شاد و غمگین را با آن بنوازند. سیاه‌پوستان آمریکایی از سازدهنی استقبال خوبی به‌عمل آوردند چون قیمت ناچیزی داشت. این‌گونه شد که سازدهنی جای خود را در موسیقی‌های جَز و بلوز که در آن بُرهه‌ی زمانی، بیشتر مخصوص سیاه‌پوستان بودند به‌خوبی باز کرد.

دی ۲۰, ۱۳۸۸

سی‌و‌چهار سال از مرگ هاولین ولف گذشت

امروز ۱۰ ژانویه، سی و چهارمین سال ‌روز درگذشت «هاولین ولف» “Howlin’ Wolf” خواننده و نوازنده‌ی موسیقی بلوز است.

وی در سال ۱۹۱۰ در آمریکا به‌دنیا آمد و نام اصلی‌اش «چستر آرتور برنت» بود. هاولین ولف علاوه بر خوانندگی، نوازنده‌ی موسیقی بلوز نیز بود و سازهایی مانند گیتار و هارمونیکا (سازدهنی) را می‌نواخت. مشهور است که هاولین ولف نواختن هارمونیکا را از سانی بوی ویلیام‌سون _ نوازنده‌ی اسطوره‌ای سازدهنی بلوز _ آموخت.

با وجود این‌که اکثر خواننده‌های بلوز، در فقر زندگی می‌کردند هاولین ولف جزو معدود هنرمندان بلوز کلاسیک بود که در سال‌های پایانی عمر خود به درآمد مناسبی از راه خوانندگی رسیده بود. در جایی به نقل از او آورده‌ شده: «من بلوز را فقط برای پول می‌خوانم.»