دانیال شهرتی که پیش‌تر کار آهنگسازی می‌کرد، چندی پیش آلبومی با صدای خود به نام «آموروسو» را وارد بازار موسیقی کرده است. آلبوم «آموروسو» به علت نوع خاص موسیقی که داشته ، مورد توجه علاقه‌مندان این عرصه قرار گرفته است.
به گزارش مجله موسیقی ملودی دانیال شهرتی که تحصیل‌کرده رشته موسیقی‌ست و دوره‌های پیشرفته آهنگسازی و‌هارمونی را به مدت چهار سال نزد دکتر روشن‌روان گذرانده است، تا چندی پیش در گروه ۷۰ نفری «آدا» به عنوان آهنگساز، قطعاتی ارکسترال می‌ساخته است. همچنین او به نواختن سازهای پیانو، سازهای الکتریک، گیتار کلاسیک، دف و ملودیون تسلط دارد.
از دیگر آثار او می‌توان به حضور در آلبومهای «نذاز که خوابت ببره» و «آخرین ستاره» به خوانندگی محمد سرمدی و علیرضا جوادی اشاره داشت. به تازگی آلبوم «استرس» با صدای محمد دیبا هم از این آهنگساز و تنظیمکننده منتشر شده که این اثر نیز به سرعت در بین مخاطبین با اقبال روبرو گشته است. گفتگوی ما را با این هنرمند توانا بخوانید :
- دانیال شهرتی از آهنگسازی تا خوانندگی… شاید برای شهرت پا به این عرصه گذاشتید؟
شاید مهمترین دلیل ورودم به عرصه خوانندگی این مساله بود که آهنگسازی می‌کردم اما کسب شهرت در این تصمیم نقش اساسی نداشت. از سال ۸۴ قطعاتی را اجرا می‌کردم و حتی برای بعضی از قطعات حدود ۶۰ ورژن مختلف تنظیم داشتم. تا این‌که حدود دو سال پیش تصمیم جدی گرفتم که آلبومی جمع‌آوری کنم. سبکی که در این آلبوم به علت علاقه‌ام به آن ارائه دادم جزء سبک‌هایی است که اجرای آن نه تنها در بازار فعلی موسیقی ریسک محسوب می‌شد بلکه هر خواننده‌ای هم نمی‌تواند از پس اجرای آن به خوبی برآید؛ دقیقاً مانند خود من که برخی از ریتم‌هایی که دیگران خوب اجرا می‌کنند، روی صدایم جواب نمی‌دهد.
- پس می‌توان گفت چون خواننده‌ای پیدا نکردید که روی ساخته‌هایتان بخواند، تصمیم گرفتید بخوانید؟
نه با این دلیل که شما می‌گویید!… در حال حاضر اکثر خواننده‌ها دوست دارند آثار تقلیدی بخوانند، شاید در سخن بگویند در پی اجرای یک اثر بدیع هستند اما در واقعیت اینچنین نیست و به‌طور معمول دوست دارند پیرو مسیری باشند که پیش از آنها کسی آن‌را امتحان کرده و جواب مثبت گرفته است و حتی بعضی‌ها در چیدمان سازها و نوع ملودی اصرار به تقلید دارند. اجرای ساخته‌های من یک مرزشکنی برای نوآوری بود چون مردم این سبک را به خوبی نمی‌شناسند و کمی برایشان با آنچه تا به امروز شنیده‌اند، متفاوت است پس نباید انتظار داشت که همه این ریسک را بپذیرند اما من شخصا به نوآوری اعتقاد دارم و به همین خاطر بازخورد مالی آلبوم برایم در اولویت نبود تا بخواهم از امتحان این سبک بهراسم.
- بعد از انتشار آلبوم، تا چه اندازه «آموروسو» به این هدف نزدیک شد؟
مردم ما همیشه آدم‌های قابل پیش‌بینی نیستند. گاهی اوقات با یک اتفاق تازه به سرعت ارتباط برقرار می‌کنند و گاهی هم نه. با این حال به یک مساله معتقدم و آنهم این‌که همیشه نوآوری برای جذب مخاطب و هوادار احتیاج به گذشت زمان دارد. در این آلبوم با این‌که سعی کردم از سازهای اصیل ایرانی به صورت تلفیقی استفاده کنم اما باز هم نیاز به زمان است تا بتواند جایگاه واقعی خود را در بین علاقه‌مندان پیدا کند و مردم بتوانند با آن ارتباط برقرار کنند.
- قبول دارید که میگویند هر چه بیشتر برای یک آلبوم خرج کنید، به همان اندازه هم بهتر جواب میدهد؟
البته وقتی برای یک آلبوم از نظر مالی هزینه میکنیم مطمئنا از نظر کیفیت بهتر می‌شود چون می‌توان از نوازندهها و استودیو بهتر و در کل عوامل برتر و حرفهایتری استفاده کرد اما این تنها دلیل موفقیت یک آلبوم در بازار نیست. آنچه موفقیت یک اثر را رقم میزند، مطابقت داشتن با خواست و سلیقه مردم ولو با ارائه یک سبک و شیوه جدید است. گاهی همهچیز به یک اتفاق برمیگردد. آلبوم اول برخی از خوانندگان مانند یک رخداد است که چون نمیتوانند آن‌را تکرار کنند به زودی حذف میشوند.
- این‌که خانم مینا نحیفی تهیهکننده آلبوم شما بودند، چه میزان در انتخاب ترانه‌های ایشان برای این اثر موثر بود؟
خانم نحیفی جزو دوستان خانوادگی ما هستند و در واقع ایشان مشوق اصلی من در ساخت این آلبوم بودند و در ابتدا قرار بود تمام ترانهها از ایشان باشد چون با روحیات من آشنایی کامل داشتند و میدانستند چه آثاری را بهتر می‌خوانم اما بعد شخصا اصرار کردند که از ترانه‌های دیگران نیز استفاده کنم و بدین ترتیب از سروده‌های بابک صحرایی و رضا اشعاری هم استفاده کردم.
- «آموروسو» یک نام خاص است. به نظر شما نام یک اثر چقدر می‌تواند در فروش یک آلبوم تاثیر بگذارد؟
علاقه داشتم همانطور که آلبوم در ریتم و سبکی جدید ارائه شده است در آن نوآوری ایجاد کنم، و سعی کرده‌ام نام آلبوم نیز به همین شیوه باشد، پس به دنبال نامی گشتم تا معنا و مفهوم آن مطابق با آنچه باشد که در آلبوم وجود دارد و برای رسیدن به این هدف در پشت لیبل در مورد این نام توضیح دادم. به هر حال یکی از وظایف ما این است که موسیقی را در جامعهای که جزو دروس تحصیلی نیست، به مردم آموزش بدهیم.
- اینرا جزو وظایف خود میدانید یا به علت متفاوت بودن این نام چنین تصمیمی گرفتید؟
موسیقی ایران ـ چه سنتی و چه پاپ ـ موسیقی فاخری است چون ذهن هنرمندان ما سرشار از ابداع و نوآوریست و کلام نیز در زبان فارسی وسیع و زیباست. اگر ترانه و ملودی در کنار هم به خوبی قرار بگیرند و رسانهها نیز در انتشار و معرفی آنها هنرمندان را یاری برسانند، می‌تواند به یکی از موفقترین موزیکهای دنیا مبدل شود. ما با مخاطبینی مواجه هستیم که دارای شعور و گوش شنیداری بسیار خوبی هستند و تنها لازم است در این زمینه فرهنگسازی کنیم و این وظیفه قشر هنرمند و فعال در این عرصه است تا با اهمیت به آموزش، هم به خود و هم به ارتقاء سطح شعور مخاطب خود کمک کند. وقتی مخاطب کار بهتری میخواهد، هنرمند برای هر چه بهتر شدن تلاش مضاعفی می‌کند که این باعث موفقیت بیشتر خود او می‌شود.
- حالا که کار به اتمام رسیده حس درونی شما از آغاز تا حال حاضر نسبت به این اثر چقدر فرق کرده است؟
قطعاتی را در این آلبوم قرار دادم که از هر جهت به آنها تعلق خاطر داشتم و دارم و اگر قرار باشد مجدداً آنها را بسازم، مطمئن باشید دوباره به همین‌گونه تنظیمشان می‌کنم و شاید تنها تغییرات کوچکی فقط روی یکی دو تراک ایجاد کنم. من این سبک را دوست دارم و با آن به آنچه علاقه درونی‌ام است، می‌رسم. آلبوم دوم را به تازگی استارت زده‌ام و آنهم از این سبک اما کمی فراتر پیروی می‌کند و ایده‌های جدیدی در آن پیاده کرده‌ام.
- و یک بیت ترانه به عنوان حرف آخر…؟
«مگه می‌شه یه روزی دلت بیاد، دنیای منو به آتیش بکشی
من همین دیوونگی‌تو دوست دارم، این‌که میترسی بگی دوسم داری»
- گفت‌وگو: لیا شیرازی
