ردیف آوازی ایران از دیدگاه روانشناسی

melodymag

دراندرون من خسته دل ندانم كیست!؟        كه من خموشم و او در فغان ودر غوغاست

محمدرضا سعیدی: در دنیای كنونی كه علم وصنعت با سرعت فوق العاده به سوی پیشرفتند،هنر نیز ازاین قافله به دور نبوده ودر راستای پیشرفت قدم بر میدارد.هنر آواز ایرانی كه یكی از شاخه های اصلی موسیقی ایرانی محسوب میشود با بهره گیری از شعر ادبیات فارسی شنونده خودرا، مانند فیلمی در پرده سینما آگاهی بخشیده وتصویر دیگری از زندگی برای او آشكار میسازد،یعنی وقتی كه زبان یارای سخن گفتن نداشته وباز میماند،موسیقی آغازمیگردد وشعر به صورت آوازی دل انگیز در آمده بركالبد و روان انسان،روحی دوباره می بخشد.ردیف آوازی ایران كه درگذشت تاریخ این مرز و بوم از زبان ملت آن جاری شده و میباشد،گویای روانشناسی درونی این هنر دیرینه بوده كه جای تحلیل و بررسی داشته كه هر متخصصی در این فن بایستی از آن آگاه باشد،تا بتواند این هنر زیبا را در حد اعلای آن اجرا نموده و به آن اعتلا بخشد.
هنر آواز ایرانی بازتاب درون فرد خواننده است در پیوند شعر و موسیقی،كه كلام با نوا تركیب میشود،آگاهی داشتن به روانشناسی ردیف موسیقی آوازی ایران یكی از اركان اصلی موسیقی كلامی محسوب میشود ،كه هر آهنگساز و خواننده بایستی آگاهی لازم از این بعد را دارا بوده تا بتواند درراستای اجرای عملی موسیقی قدم مثبت وصحیح بردارد.
برداشتی كلی از حالات روانی دستگاهها وآوازهای ایرانی :
۱-دستگاه شور: آگاهی- درك- تفكر و اندیشه.
۲-آواز دشتی: سوز و گداز- گریه و زاری.
۳-آواز ابوعطا: گله وشكایت.
۴-آواز افشاری: افسوس و حسرت- هجران از معشوق.
۵-آواز بیات ترك: تعلیم- شادی درون.
۶-دستگاه همایون: متانت- سربلندی- نصیحت وپذیرش.
۷-آواز بیات اصفهان: نهایت احساس.
۸-دستگاه سه گاه: بزم و شادمانی- شور و شوق.
۹-دستگاه چهارگاه: ستیز و جنگ،حتی رو در روی معشوق- مقاومت و پیروزی- تلاش در رسیدن به آرزوهای دیرین عاشقی.
۱۰-دستگاه ماهور: رویا پردازی- پرش از قله شادی به همراه ذهنی رویایی- آرزو.
۱۱-دستگاه نوا: رازداری- حكایت.
۱۲-دستگاه راست و پنجگاه: ستایش معبود (خدا)- بزرگمندی و تعریف.
melodymag

حال می‌توانیم مواردی را جهت روشن تر شدن موضوع ارائه شده، بیان کنیم.
مثال اول :
در شعری ، كه مطلع آن با بیت زیر شروع شده :
تو هیچ عهد نبستی، كه عاقبت نشكستی مرا در آتش سوزان، نشاندی و ننشستی
از نظر بار معنایی و حال روانی و درونی، این شعر حالت گله و شكایت دارد ،كه بر این اساس هنرمند خواننده ای آن را در آواز ابوعطا اجرا نموده و دیگر هنرمند عزیزی آن شعر را در دستگاه ماهور خوانده اند. هر دو اجرا قابل تحسین بوده ولی از نظر معنایی و حالت روانی، شعر متناسب با آواز ابو عطا میباشد.
مثال دوم :
در شعری كه مطلع آن با بیت زیر شروع شده :
همه هست آرزویم كه ببینم از تو رویی چه زیان تو را كه من هم برسم به آرزویی
هنرمند عزیزی آن را در آواز سه گاه اجرا نموده و دیگر هنرمند محترمی آن را در دستگاه ماهور به صورت تصنیف نوشته و خوانده شده است. با توجه به بارمعنایی و حال درونی ، از آنجایی كه حالت آرزو و رویا، درون شعر هویداست، بسیار متناسب با دستگاه ماهور میباشد.
گاهی مشاهده میشود برخی آهنگسازان و یا خوانندگان با توجه به اینكه از شعرهای كلاسیك نیز بیشتر استفاده می كنند، بدون در نظر گرفتن معنا و حالت روانی شعر، در انتخاب دستگاه و یا مایه آوازی و همچنین ریتم دچار اشتباه شده و آهنگی غیر مطبوع میسازند.
به عنوان مثال :
در شعری كه با مطلع زیر شروع شده :
ما رند خراباتی و دیوانه و مستیم پوشیده چه گوییم ، همینیم كه هستیم
معنا و حالت درونی و روانی شعر، حالتی است عرفانی، ولی متاسفانه آهنگساز صرف نظر از انتخاب دستگاه ریتمی كه برای این آهنگ انتخاب كرده وزن شش و هشت با مترونم تند، كه به كلی شنونده را از معنا و حال درونی شعر دور نموده و به كلام نیز لطمه وارد میكند.
در پایان، امیدوارم مطالب بیان شده به ذهن هر خواننده این مقاله ، تصویر تازه ای از دنیای پر شور و حال موسیقی نشان دهد.
در این دنیای وانفسا كه اكثر ممالك بشری به جان هم افتاده ،با قدرت نمایی خود دیگری را میخواهد مغلوب خویش سازد،امیدوارم هنر زیبای موسیقی ،كه تنها زبان صلح و آرامش در دنیاست، بتواند این سیل عظیم ویرانی را سدی باشد و تمامی جوامع را به صلح و دوستی برساند و پرچم انسانیت و انساندوستی و بشر دوستی را به قله وحدت برساند.

  • محمدرضا سعیدی/مجله موسیقی ملودی

فریدون جنیدی درباره موسیقی می گوید

melodymag

کتاب «نهفت» در شرح و معرفی دستگاه‌های موسیقی و ردیف‌های آوازی ایران توسط فریدون جنیدی تدوین شد.

به گزارش مجله موسیقی ملودی این اثر برای آن دسته از علاقه‌مندان به موسیقی ایرانی است که با موسیقی سنتی ایران و دستگاه‌های موسیقی و ردیف‌های آوازی آشنایی دارند و می‌خواهند بیشتر درباره‌ی این دستگاه‌ها بدانند. و از سوی انتشارات بلخ وابسته به بنیاد نیشابور منتشرشده است.

علاقه‌مندان می‌توانند با استفاده از این کتاب، از زیر و بم گوشه‌ها و ردیف‌های موسیقی و آواز ایرانی آشنا شوند. جنیدی پیش‌تر نیز مجموعه‌ ای مقاله‌ درباره‌ شاهنامه تدوین کرده است که شامل مجموعه‌ای از مقاله‌ها و یادداشت‌هایش درباره‌ «شاهنامه»‌ حکیم ابوالقاسم فردوسی است که در سال‌های اخیر نوشته ‌شده‌ است و بخشی از آن‌ها در مطبوعات به چاپ رسیده‌اند.

به نقل از شبکه ایران این مقاله‌ها به موضوع‌های مختلفی درباره‌ی شاهنامه، فردوسی و شاهنامه‌پژوهی می‌پردازند. فریدون جنیدی متولد سال ۱۳۱۸ در نیشابور است که علاوه بر ۳۰ سال پژوهش بر روی «شاهنامه» و ویرایش آن، تاکنون حدود ۳۰ جلد کتاب درباره‌ی فرهنگ و تاریخ ایران نوشته، که از جمله‌ به «زندگی و مهاجرت آریاییان بر پایه‌ی گفتارهای ایران»، «فرهنگ واژه‌های اوستایی»، «حقوق بشر جهان امروز و حقوق جهان در ایران باستان»، «نامه‌ی فرهنگ ایران»، «داستان‌های شاهنامه» و «سرگذشت ایران» می‌توان اشاره کرد.

آلبوم ردیف میرزا عبدالله به روایت نورعلی برومند

radif-navazi

آلبوم موسیقی «ردیف نوازی: ردیف میرزا عبداله به روایت نورعلی برومند» از سوی موسسه فرهنگی هنری ماهور منتشر شده است و نوازندگی تار آن‌را استاد «حسین علیزاده» برعهده دارد. مدت این آلبوم در پنج لوح فشرده، ۳۵۵ دقیقه و ۳۵ ثانیه است.

نگار بوبان: از نخستین باری که ردیف موسیقی ایرانی روی نوار کاست عرضه شده، سال ها می گذرد. اجراهای مختلف و چند روایت آوازی و … هم در این سال ها به همت موسیقی دانان و ناشران به دست اهل موسیقی رسیده است که خوش اقبالی نسل جدید جویندگان موسیقی دستگاهی ایران به حساب می آید؛ بخصوص اگر به یاد بیاوریم که موسیقی جویان یک نسل پیشتر برای آموختن هر گوشه آن چه می کرده اند. اکنون هم روایت «برومند» از ردیف« میرزا عبداله» با اجرای تار « حسین علیزاده» برو روی لوح فشرده آمده است که البته در سال ۱۳۷۱ ضبط شده و پیش تر توسط همین ناشر بر روی نوار کاست به بازار عرضه شده بود. ناگفته پیداست که مراجعه به هر کدام از گوشه های هر دستگاه و تکرار آن بر روی نوار و لوح فشرده چه میزان تفاوت دارد(!) و همین به تنهایی انتشار مجموعه ی فوق را به خبری خوش تبدیل می کند. به اضافه ی این که ردیف میرزا عبداله با همین روایت( و با اجرای همین موسیقی دان) با سه تار در دست است و امکان مقایسه با آن نیز فراهم شده است… و صد البته که از دفترچه و طرح جلد چشم نواز و قاب مناسب آن هم نباید گذشت.

هدف از ضبط اجراها و روایت های گوناگون ردیف، شاید در ابتدا حفظ آن از فراموشی بوده باشد. اما قطعا در حال حاضر اهل موسیقی از این نگرانی آسوده شده اند و هدف از نشر ردیف، دیگر حفاظت از نوعی موسیقی در حال رکود نیست، بلکه بیشتر تثبیت این مجموعه به عنوان یک منبع آموزشی است؛ همان گونه که از توضیحات داخل دفترچه ی این اثر و نوشتار علیزاده درباره ی واژگان مربوط به ردیف و نحوه ی انتقال و آموزش آن بر می آید، خود ناشر هم مجموعه های ردیف دستگاهی را با انواع روایت ها و اجراهای آن ، در گروه آثار آموزشی اش انتشار می دهد که شاید بناست در کنار نت نوشته های ردیف، محتوای آموزشی کلاس های موسیقی ایران را فراهم کند. اضافه بر این استفاده (که البته جای بررسی هم دارد)، مجموعه های منتشرشده ی ردیف بخصوص در سال های اخیر علاوه بر منابع آموزشی به منابع تحقیق در باره ی موسیقی ایران هم تبدیل  شده اند و ارایه ی این اجرا روی لوح، به منابع پژوهش هم افزوده است.

اما یک پرسش می ماند: آیا ردیف دستگاهی دیگر کاملا به منبعی آموزشی تبدیل شده است؟ یا از ردیف موسیقی دستگاهی ایران اجرای غیر آموزشی و غیر پژوهشی نیز مقبول است؟ اجرایی که نه برای ارجاع و تحلیل و نه برای تکرار و به خاطر سپردن به دست مخاطب موسیقی برسد.

  • فرهنگ و آهنگ

ردیف هفت‌دستگاه موسیقی ایرانی منتشر شد

radif

کتاب «ردیف هفت‌دستگاه موسیقی ایرانی» از سوی موسسه‌ی فرهنگی-هنری ماهور منتشر شد.
به گزارش مجله‌ی موسیقی ملودی گردآورنده‌ی این کتاب «موسی معروفی» و نویسنده‌ی آن «مهدی برکشلی» بوده و شامل شرح ردیف موسیقی ایران است.
در مقدمه‌ی این کتاب می‌خوانیم: «ردیف موسیقی ایرانی که توسط استاد موسی معروفی گردآوری شده، بر ردیف «میرزا عبدالله» و «آقا حسین‌قلی» استوار است و با ردیفِ تنظیم شده به‌وسیله‌ی «مهدی‌قلی هدایت» منطبق شده است.
حدود چهار دهه‌ی پیش، به‌دعوت اداره‌ی هنرهای زیبا، جلساتی با حضور استادان به‌نام: «نورعلی برومند»، «علی‌اکبر شهنازی»، «ابولحسن صبا»، «احمد عبادی»، «رکن‌الدین مختاری» و «موسی معروفی» تشکیل شد تا یک‌یک دستگاه‌ها، نغمه‌ها، و گوشه‌های ردیف با حضور آن‌ها مورد تنقیح و تایید قرار گیرد. تلاش این استادان به‌دلیل اختلاف عقیده بی‌نتیجه ماند و به‌این ترتیب بود که ردیف گردآوری شده به‌وسیله‌ی موسی معروفی به‌عنوان نمونه برای چاپ انتخاب شد.
موسی معروفی با تکیه بر ردیف میرزا آقا حسین‌قلی و میرزا عبدالله و استفاده از نوشته‌های استاد «علی‌نقی وزیری» ردیفی را گردآوری و منقح کرد که در سال ۱۳۴۲ منتشر شد. بنا به پیشنهاد استاد معروفی، «سلیمان روح‌افزا» نوازنده‌ی تار، ردیف مذکور را از روی نُت با تار اجرا و ضبط کرد.»