استاد نصرالله ناصح پور کارگاه تخصصی آواز برگزار می‌کند

melodymag

نصرالله ناصح پور، استاد پیشکسوت آواز و ردیف های آوازی ایران، کارگاه تخصصی آواز را با عنوان “ساختار شناسی شعر و ردیف موسیقی اصیل ایرانی” برگزار می کند.

به گزارش مجله موسیقی ملودی این کارگاه آواز که جزو سلسله نشست های “گوش تهران” خانه هنرمندان است، در تالار استاد جلیل شهناز خانه هنرمندان و در تاریخ ۲۴ تیر ماه ۱۳۹۱ از ساعت ۱۶ تا ۱۹ برگزار می شود.

علاقمندان برای حضور در این نشست‌ها می‌توانند به نشانی خانه هنرمندان: خیابان طالقانی، خیابان موسوی شمالی، باغ هنر، خانه هنرمندان ایران، تالار استاد جلیل شهناز مراجعه کنند.

فریدون جنیدی درباره موسیقی می گوید

melodymag

کتاب «نهفت» در شرح و معرفی دستگاه‌های موسیقی و ردیف‌های آوازی ایران توسط فریدون جنیدی تدوین شد.

به گزارش مجله موسیقی ملودی این اثر برای آن دسته از علاقه‌مندان به موسیقی ایرانی است که با موسیقی سنتی ایران و دستگاه‌های موسیقی و ردیف‌های آوازی آشنایی دارند و می‌خواهند بیشتر درباره‌ی این دستگاه‌ها بدانند. و از سوی انتشارات بلخ وابسته به بنیاد نیشابور منتشرشده است.

علاقه‌مندان می‌توانند با استفاده از این کتاب، از زیر و بم گوشه‌ها و ردیف‌های موسیقی و آواز ایرانی آشنا شوند. جنیدی پیش‌تر نیز مجموعه‌ ای مقاله‌ درباره‌ شاهنامه تدوین کرده است که شامل مجموعه‌ای از مقاله‌ها و یادداشت‌هایش درباره‌ «شاهنامه»‌ حکیم ابوالقاسم فردوسی است که در سال‌های اخیر نوشته ‌شده‌ است و بخشی از آن‌ها در مطبوعات به چاپ رسیده‌اند.

به نقل از شبکه ایران این مقاله‌ها به موضوع‌های مختلفی درباره‌ی شاهنامه، فردوسی و شاهنامه‌پژوهی می‌پردازند. فریدون جنیدی متولد سال ۱۳۱۸ در نیشابور است که علاوه بر ۳۰ سال پژوهش بر روی «شاهنامه» و ویرایش آن، تاکنون حدود ۳۰ جلد کتاب درباره‌ی فرهنگ و تاریخ ایران نوشته، که از جمله‌ به «زندگی و مهاجرت آریاییان بر پایه‌ی گفتارهای ایران»، «فرهنگ واژه‌های اوستایی»، «حقوق بشر جهان امروز و حقوق جهان در ایران باستان»، «نامه‌ی فرهنگ ایران»، «داستان‌های شاهنامه» و «سرگذشت ایران» می‌توان اشاره کرد.

به‌مناسبت زادروز استاد نصرالله ناصح پور

naseh-pour

دوم آبان امسال هفتاد و یکمین زادروز یکی از اساتید ردیف‌دان موسیقی سنتی ایران است.

به گزارش مجله موسیقی ملودی چهار تن از شاگردان استاد نصرالله ناصح پور طی یادداشتی به مناسبت زادروزشان، زحمت های ایشان را در راه اعتلای فرهنگ ایران، گرامی داشته اند.

محمد ملاآقایی، محمود مخدوم، پانته آ الوندی پور و صدیق زالی  یادداشتی به شرح زیر را نگاشته‌اند:

«بی شک دوام، استمرار و اعتلای فرهنگ و تمدن هر جامعه مرهون تلاش و زحمات بی دریغ اساتیدی بوده که در این مسیر بدون هیچ چشم داشتی عاشقانه رشد و تکامل فرهنگ و هنر آن جامعه را سوق داده اند.

استاد عزیز جناب آقای ناصح پور، سابقه نیم قرن فعالیت فرهنگی و هنری شما در کشور ما آشکار و از دید جامعه هنری پوشیده نیست و شما باعث افتخار و سر بلندی جامعه هنری ایران هستید.

خاطرات با شما بودن و کلاس پر بار آموزشی شما همراه با درس اخلاق برای شاگردان شما به یاد ماندنی است. شما شاگردانی را تربیت کرده اید که چون استاد خود معتقد و متعهد بوده و بار مسولیت سنگین انتقال موسیقی اصیل به نسل های بعدی را به دوش کشیده و همچنان در این مسیر در حال حرکت است.

خوشحالیم با فرا رسیدن دوم آبان تولد تان را با بهترین آرزوها جشن می گیریم و یک بار دیگر از زحمات بی دریغ تان تشکر و قدردانی می‌کنیم.»

تقدیر از استاد ردیف‌دان احمد ابراهیمی در تالار رودکی

ahmad-ebrahimi

گروه موسیقی‌ «آوای مهربانی» در تازه‌ترین اجرا در تالار رودکی از مقام هنری استاد «احمد ابراهیمی»، ردیف‌دان و‌آوازخوان پیش‌کسوت تقدیر به عمل می‌آورد.

به گزارش مجله موسیقی ملودی به نقل از همشهری آنلاین در این اجرا که با حضور و سخنرانی استاد احمد ابراهیمی هم همراه است، گروه موسیقی آوای مهربانی در ساعت ۲۰ روز ۳۰ مهرماه (شنبه) قطعاتی را اجرا خواهد کرد.

این کنسرت به سرپرستی «سهیلا پورگرامی» در دو بخش برگزار می‌شود در بخش نخست این اجرا پس از اینکه احمد ابراهیمی درباره زندگی و آثار موسیقایی خود صحبت کرد، قطعاتی چون به کنارم بنشین با همخوانی سهیلا پورگرامی اجرا می شود و در ادامه همنوازی دف و تنبک به روی صحنه می رود و قطعه پایانی این کنسرت قطعه بخواهی – نخواهی از آثار احمد ابراهیمی به روی صحنه می رود.

بخش دوم این کنسرت به اجرای تصنیف از ره اومد، ثمر گل، آواز در دستگاه ماهور، آشنایی و سپیده اختصاص دارد.

گروه موسیقی آوای مهربانی، آخرین اجرای خود را در جشنواره بیست و ششم موسیقی فجر به روی صحنه برد و در فستیوال جهانی ترانه شرقی در میان ۶۴ کشور رتبه دوم را کسب کرد.

صبا ضامنی، همخوان و مینو قاسم پور، رضا تاجبخش ، نیوشا بریمانی، سوگل ضامنی، نازنین پدرثانی و امین داوری از جمله نوازندگان گروه موسیقی یاد شده‌اند.

پیام نصرالله ناصح پور برای بزرگداشت پرویز مشکاتیان

استاد نصرالله ناصح پور، ردیفدان و خواننده ی پیشکسوت موسیقی دستگاهی ایران، در آستانه ی سالروز درگذشت استاد پرویز مشکاتیان، یاد و خاطره ی آن استاد مسلم سنتور را زنده نگاه داشت.

به گزارش مجله موسیقی ملودی متن پیام استاد ناصح پور به شرح زیر است:

زنده یاد پرویز مشکاتیان، از دوستان قدیمی و همکار اینجانب در کانون چاووش بود که در عرصه ی موسیقی کارهای ماندگار و کم نظیری ساخت و با همکاری و همراهی دیگر عزیزان هنرمند اثرهای درخور توجه به یادگار گذاشت که بدون شک جان مایه ی موسیقی ایرانی است. روانشاد مشکاتیان علاوه بر ویژگی هایش هم در آهنگسازی و هم در نوازندگی که شهره ی خاص و عام است، انسانی وارسته و شریف بود. امید است که راه و روش هنرمندانه ی ایشان بوسیله ی جوانان از جمله شاگردانش مستدام باشد.

در موسیقی‌مان به ستاره‌های نو نیاز داریم یا نداریم؟

در موسیقی مان به ستاره های نو نیاز داریم یا نداریم؟ شخصیت های ملی و فراملی در هنر ایران؛ باز هم خواهیم داشت یا خیر؟
رضا زارعی: هرچند در طول سال‌های اخیر در خیلی از عرصه‌های فرهنگی، هنری و ورزشی موفقیت های خوبی به دست آمده است – که البته بیشتر حاصل تلاش های فردی یا خود گروه ها بوده است تا این که کس دیگری بخواهد به آنها کمک کند و از آنها حمایت!- و به خصوص در عرصه هنر، جوانان برازنده و شایسته ای خود را معرفی کرده اند، اما با مرور حوادث و اتفاقات هنری و شخصیت های معرفی شده به دنیای هنر، این نکته به ذهن می آید که چرا در این سال‌ها چهره ها به سمت تبدیل شدن به نماد و الگو پیش نرفته اند و جز طیف خاصی از اهل هنر – و دراینجا موسیقی- آن هم به صورت کجدار و مریز، طیف بیشتری را به سمت و سوی هنر و خود نتوانسته اند بکشانند؟ گاهی افراد ،خودشان به صورت انفرادی ستاره هستند، اما درخشندگی این ستاره، وقتی جامعیت و حقانیت خود را نتواند به اثبات برساند، طبیعی است که اثر تمام عیار خود را نیز از دست خواهد داد. با این حساب هم وقتی هنرمندی از درجه مقبولیت عام و خاص برخوردار نباشد، نمی توان از نظر دور داشت که نادانسته به پیکره هنر ضربه ای وارد کرده است؛ چرا که توسعه هنر نه تنها به واسطه کمک های دولتی و فعالیت نهادهای خصوصی، بلکه از طریق فعالیت های یک هنرمند و مجموعه هنرمندانی است که قابلیت تأثیرگذاری بر افراد جامعه از پیر و جوان و مرد و زن را دارند. حال سخن اینجا است که در سال های اخیر و با حضور نسل جدید هنرمندان حوزه موسیقی، آنان چقدر توانسته اند در مسیر حفظ اصل و ریشه و توسعه و جامعیت این هنر، به قدر توان قدم بردارند؟

music-00

ما در طول تاریخ موسیقی چه به لحاظ فنی و چه از نظر اجتماعی، هنرمندان و موسیقیدانان بسیار تاثیرگذاری داشته ایم. در قدیمی ترین برگ های کتاب تاریخ موسیقی ایران که از باربد و نکیسا یاد می شود و در دوران معاصر هم که افراد تأثیرگذار فنّی و عمومی، آثار نیکی از خود بر جای گذاشته اند. صبا، خالقی، وزیری و پایور و امثال این هنرمندان برجسته، مؤثرترین افراد از نظر توسعه مهارت‌ها و فن موسیقی و ساخت آثار جاویدان مورد نظر همگان بوده‌اند، این سوتر، حسین علیزاده بدون شک صبای موسیقی بعد از انقلاب ایران می تواند لقب بگیرد که تاثیرات قابل لمسی بر موسیقی داشته است. برمی‌گردیم به عقب که کسانی چون تجویدی و خرم به عام‌تر شدن موسیقی ایران و ورود آن به بطن خانواده‌ها و گروه‌های بیشتری از مردم، کمک شایانی کردند و با گذشت زمان، هنرمند بزرگی چون زنده یاد پرویز مشکاتیان، آثار ماندگاری را به ایرانیان تقدیم کرد. در بحث آواز از بنان که بگذریم که به زعم خیلی ها در واقع انقلاب آوازی ایران به حساب می آید، هنرمندانی چون شجریان و ناظری از محبوبیت عام و خاص برخوردار بوده اند و هستند که این محبوبیت، از درجه جهانی هم برخوردار بوده است. حتا علیرضا افتخاری هم که خواسته یا ناخواسته در مسیر غیرهنری افتاد و خود را در واقع به سمت قهقهرا کشاند، به واسطه آن آثار دلنشینی که برای او ساختند و او خواند، از محبوبیت قابل توجهی در میان مردم شهر و روستا برخوردار بود.

music

اما هر چه به سمت سال های اخیر پیش رفته ایم، با وجود ظهور و حضور هنرمندان جوان و شایسته و بسیار توانا در عرصه موسیقی، گویی توان جامعیت بخشی و همگانی پسند بودن آثار به سرعت تحلیل رفته است و دیگر به این بخش از قضیه کسی نمی اندیشد و همان گونه که گفته شد، جز بخشی از اهالی هنر و موسیقی، اکثریت جامعه از پذیرش هنرمندان نو وآٍثارشان، سرباز می زنند! به‌طور قطع چرا و چگونگیش را بایستی فعالان موسیقی پاسخ دهند و این که آیا  به ستاره سازی واقعی و حقیقی و ساختن چهره های ملی و فراملی در موسیقی نیاز داریم یا خیر. اگر این اتفاق نیافتد، چه موقعیت های احتمالی را برای توسعه بیشتر و مؤثرتر فرهنگ موسیقی از دست خواهیم داد. آیا فقط باید برای اهالی فن و تعریف و تمجید اهالی موسیقی کار ساخت یا لزوم توجه به آحاد جامعه در ساخت آثار هنری نیز بایستی حس شود؟ آیا ساخت آثاری که همه اقشار به آن توجه دهند، به معنی تنزل سطح موسیقی می تواند در نظر آید یا برعکس، اهل موسیقی با ساخت آثار عام با کیفیت، دیدگاه مردم را در زمینه موسیقی می تواند ارتقا بخشد؟ نگاهی به برخی از آثار گذشتگان و اثربخشی آن در درون جامعه، معنی واضح تری را از آن چیزی که گفته شد، تبیین می کند. هنرمندانی که نام بردیم، همگی در جوانی جزو محبوب ترین هنرمندان عصر خود بوده اند و هستند.

  • آیا پرونده ردیف‌دانان بسته شده است؟

در ادامه بحثی که بیان شد، باید یادآوری نمایم که مهم ترین رکن موسیقی ایرانی، یعنی ردیف سازی و آوازی هم بعد از انقلاب و به خصوص در دو دهه اخیر، ناتوان از معرفی هرگونه پدیده تازه ای در این عرصه بوده است که حامل مهلک ترین ضربه به موسیقی کشورمان می تواند باشد. آیا در این سال ها فرد جدیدی خود را به عنوان ردیف‌دان به من و شما معرفی کرده است؟ آیا ردیف‌دانان آوازی ما باید به همان استادان بزرگ گذشته همچون نصرالله ناصح پور و دوامی و رضوی سروستانی ختم شوند و دیگر نیازی به ردیف‌دان از نسل‌های تازه نداریم؟ پدیده تازه ردیف‌دان در حوزه موسیقی‌سازی نمی خواهیم؟ این نکته بسیار مهم است و باید از یاد نبریم که اگر فعالان موسیقی به صرف ارایه فن، از قضیه تربیت ردیفدان به راحتی بگذرند، به حتم مشکلی ایجاد خواهد شد که گریبان نسل های بعد را خواهد گرفت.

music

در انتها باید اشاره کرد که به نظر نگارنده، توجه بیش از اندازه به ماهیت فنی موسیقی و دوری از واقعیت عینی و درونی هنر، به دوری هنرمندان نسل سوم و چهارم از کل جامعه هم منجر شده است. به نظر شما این دوری به انحصاری شدن هنر موسیقی هم خواهد انجامید یا خیر؟ آیا ستاره و محبوب مردم شدن به شرط کیفی بودن آن، نیاز بخش وسیعی از جامعه را به موسیقی های متکی بر درون و نه صرفاً فنی را برآورده می سازد یا خیر؟ با این توضیحات، حال فکر می کنید واقعاً این نیاز احساس می شود؟

آن چه که در دنیای امروز هنوز هم معنی می دهد، این مسأله است که موسیقیدانان جهان از هر قشر و متعلق به هر سبک و سیاقی هنوز هم محبوبیت خود را در میان عمده مردم جستجو می کنند. از سوی دیگر مگر موسیقی فقط حق مسلم گروه خاصی است و بقیه حق شنیدن موسیقی خوب و ماندگار ندارند؟ شک نباید داشت که همین ماندگاری آثار ساخته شده به محبوب شدن هنرمندان موسیقی هم کمک کند. حال باید دید که آیا آثاری که ساخته می شوند، ماندگار نیستند تا در قلب مردم جا باز کنند یا تا محبوب شدن و مورد قبول عام و خاص بودن مسیر دشواری در پیش روی یک هنرمند است؟ آیا یک هنرمند با آثاری که می سازد، به مورد توجه همگان بودن دست می یابد یا این که شبی می خوابد و صبحی بیدار می شود و می بیند که به یک چهره محبوب واقعی تبدیل شده است؟ متأسفانه شرایط فعلی به گونه ای است که حتا محبوبیت هنرمندان نسل یادشده در بین قشر عالم و اندیشمند و اهل هنر ما هم جامعیت ندارد و از فراز و نشیب بسیاری برخوردار است. بررسی دقیق و روان شناسانه همه این جوانب، شاید به محبوب تر شدن موسیقی مان هم در این اوضاع و احوال کمک شایانی کرده باشد.

آلبوم ردیف میرزا عبدالله به روایت نورعلی برومند

radif-navazi

آلبوم موسیقی «ردیف نوازی: ردیف میرزا عبداله به روایت نورعلی برومند» از سوی موسسه فرهنگی هنری ماهور منتشر شده است و نوازندگی تار آن‌را استاد «حسین علیزاده» برعهده دارد. مدت این آلبوم در پنج لوح فشرده، ۳۵۵ دقیقه و ۳۵ ثانیه است.

نگار بوبان: از نخستین باری که ردیف موسیقی ایرانی روی نوار کاست عرضه شده، سال ها می گذرد. اجراهای مختلف و چند روایت آوازی و … هم در این سال ها به همت موسیقی دانان و ناشران به دست اهل موسیقی رسیده است که خوش اقبالی نسل جدید جویندگان موسیقی دستگاهی ایران به حساب می آید؛ بخصوص اگر به یاد بیاوریم که موسیقی جویان یک نسل پیشتر برای آموختن هر گوشه آن چه می کرده اند. اکنون هم روایت «برومند» از ردیف« میرزا عبداله» با اجرای تار « حسین علیزاده» برو روی لوح فشرده آمده است که البته در سال ۱۳۷۱ ضبط شده و پیش تر توسط همین ناشر بر روی نوار کاست به بازار عرضه شده بود. ناگفته پیداست که مراجعه به هر کدام از گوشه های هر دستگاه و تکرار آن بر روی نوار و لوح فشرده چه میزان تفاوت دارد(!) و همین به تنهایی انتشار مجموعه ی فوق را به خبری خوش تبدیل می کند. به اضافه ی این که ردیف میرزا عبداله با همین روایت( و با اجرای همین موسیقی دان) با سه تار در دست است و امکان مقایسه با آن نیز فراهم شده است… و صد البته که از دفترچه و طرح جلد چشم نواز و قاب مناسب آن هم نباید گذشت.

هدف از ضبط اجراها و روایت های گوناگون ردیف، شاید در ابتدا حفظ آن از فراموشی بوده باشد. اما قطعا در حال حاضر اهل موسیقی از این نگرانی آسوده شده اند و هدف از نشر ردیف، دیگر حفاظت از نوعی موسیقی در حال رکود نیست، بلکه بیشتر تثبیت این مجموعه به عنوان یک منبع آموزشی است؛ همان گونه که از توضیحات داخل دفترچه ی این اثر و نوشتار علیزاده درباره ی واژگان مربوط به ردیف و نحوه ی انتقال و آموزش آن بر می آید، خود ناشر هم مجموعه های ردیف دستگاهی را با انواع روایت ها و اجراهای آن ، در گروه آثار آموزشی اش انتشار می دهد که شاید بناست در کنار نت نوشته های ردیف، محتوای آموزشی کلاس های موسیقی ایران را فراهم کند. اضافه بر این استفاده (که البته جای بررسی هم دارد)، مجموعه های منتشرشده ی ردیف بخصوص در سال های اخیر علاوه بر منابع آموزشی به منابع تحقیق در باره ی موسیقی ایران هم تبدیل  شده اند و ارایه ی این اجرا روی لوح، به منابع پژوهش هم افزوده است.

اما یک پرسش می ماند: آیا ردیف دستگاهی دیگر کاملا به منبعی آموزشی تبدیل شده است؟ یا از ردیف موسیقی دستگاهی ایران اجرای غیر آموزشی و غیر پژوهشی نیز مقبول است؟ اجرایی که نه برای ارجاع و تحلیل و نه برای تکرار و به خاطر سپردن به دست مخاطب موسیقی برسد.

  • فرهنگ و آهنگ

آلبوم ردیف آوازی استاد اسماعیل مهرتاش

radif-mehrtash

آلبوم موسیقی اصیل «ردیف آوازی استاد اسماعیل مهرتاش» به روایت و اجرای «محمد منتشری» از سوی موسسه‌ی فرهنگی-هنری ماهور منتشر شد.
به گزارش مجله‌ی موسیقی ملودی ردیف «اسماعیل مهرتاش» که نتیجه‌ی آموزش او نزد استادان موسیقی ایرانی و نیز به احتمال قوی، حاصل خلاقیت‌های او در چارچوب این آموزش‌هاست، ردیفی است با ویژگی‌هایی اغلب متفاوت با ردیف‌های آوازی دیگر. مواردی در آن وجود دارد که در ردیف‌های دیگر یافت نمی‌شود. برای مثال، «شوشتری منصوری» در این ردیف، یک آواز مستقل است و به این ترتیب تعداد آوازهای این ردیف را به عدد ۶ می‌رساند.
براساس این گزارش قسمت اعظم ردیف آوازی استاد اسماعیل مهرتاش را «محمد منتشری» زاده‌ی ۱۳۲۱ از شاگردان بسیار نزدیک و با استعداد مرحوم مهرتاش، با استناد به محفوظات شخصی خود اجرا کرده است. بعضی از قسمت‌های این ردیف بر روی نوارهای ریلی که سر کلاس ضبط می‌شده‌اند باقی ماند و خواننده‌ی اثر حاضر، به قسمتی از آن‌ها دسترسی داشته و توانسته صحت محفوظات خود را با آن‌ها محک بزند و کاستی‌های احتمالی را برطرف کند.
محمد منتشری نزدیک‌ترین شاگرد به مهرتاش بوده و در حدود ۲۰ سال از نزدیک با وی تماس داشته است، به‌گونه‌ای که در دوران کهولت استاد، بسیار اتفاق می‌افتاده که وی آوازی از ردیف او یا تصنیفی از ساخته‌های او را که خود استاد مهرتاش به دلیل سن بالا، فراموش کرده بود برای او بخواند.
محمد منتشری صرف‌نظر از این‌که از بهترین و نزدیک‌ترین شاگردان مهرتاش بوده، به‌دلیل این‌که فقط نزد استاد مهرتاش آموزش دیده است از بیان و لحنی برخوردار است که می‌توان او را به جرات از نزدیک‌ترین و شایسته‌ترین راوی ردیف مهرتاش دانست. او همان‌گونه که خود می‌گوید، روح کارهای مهرتاش را می‌شناسد و تمام تصنیف‌های وی را بازخوانی کرده و به خوبی بر سبک و تفکر ملودیک وی تسلط دارد.
این آلبوم هم‌اکنون در بازارهای موسیقی کشور قابل دسترسی است.

تمجید علی‌اکبر شکارچی از کنسرت کامکارها

kamkars-concert-02

علی اکبر شکارچی‌، ردیف‌دان و نوازنده نامدار کمانچه ضمن تمجید کنسرت کامکارها از ویرژگی‌ها و نکات برجسته و بارز آن گفت.

به گزارش مجله‌ی موسیقی ملودی، شکارچی که از جمله بینندگان کنسرت گروه کامکارها بود درگفت وگو با همشهری آنلاین گفت:کنسرت گروه کامکارها چه در بخش کردی و چه در بخش سنتی در استانداردهای بالای حرفه‌ای برگزار شد و کامکارها نشان دادند که همچنان در اوج کار حرفه‌ای قرار دارند و می‌توانند بینندگان را سیراب و راضی از یک برنامه منسجم و پرطرات موسیقایی به منازل‌شان بفرستند.

عضو هیئت مدیره کانون نوازندگان موسیقی ایرانی گفت: من کمتر گروه موسیقی را دیده‌ام که اجرایی چنین سیال و روان داشته باشند که مخاطب از لحظه به لحظه اجرای آنها لذت ببرد و از این منظر باید گروه کامکارها را گروهی نامید که اسباب سربلندی موسیقی ایرانی‌اند.

shekarchi

شکارچی اجرای گروه کامکارها را به گل زنبق متفاوتی تشبیه کرد که در فضای موسیقی ایران و گروه‌های مختلف به اجرای برنامه می‌پردازند و این گل با مخاطبان انبوه که همانند جنگلی سرسبز از این گل‌ حفاظت می‌کند، مخاطبان هم با قدر دانستن تلاش گروه کامکارها انرژی و شور مضاعفی به گروه می‌دهند وآنها را برای کارهای آینده امیدوارتر می سازند.

به گفته شکارچی گروه کامکارها در گروه نوازی، چه از منظر تنظیم، رنگ‌آمیزی و اجرا بسیار خوب عمل کردند و حتی آقای بیژن کامکارکه از یکی دو سال بیماری رهایی پیدا کرده بود، به قدری درخشان دف نواخت که همایون شجریان که در کنار من نشسته بود به من گفت:اگر استخوان‌های بیژن هم بماند باز هم او دف را در طراز و استانداری عالی می‌نوازد.

kamkars-concert-01

شکارچی درباره تک‌نوازی‌های گروه گفت: در گروه کامکارها چهار تن تک‌نوازی کردند که قشنگ کامکار و پشنگ کامکار در فضایی سنتی به تک‌نوازی پرداختند که انصافن اجرایی حرفه‌ای و گوش‌نواز ارائه دادند. در مقابل ارسلان و اردشیر کامکار مدرن‌تر نواختند و به خصوص اردشیر کامکار که از تمامی ظرفیت‌های ساز کمانچه بهره گرفته است و ضمن چشم داشتی به فضای موسیقی سنتی و ردیفی ایران و حتی موسیقی منطقه کردستان ، نشان داد نوازنده‌ای با حس موزیکالیته بالا و توانایی تکنیکی فوق‌العاده است.

به گفته شکارچی اجرای تک‌نوازی‌ها به قدری درخشان بود که او نتوانست بر جایش بنشیند و در میانه‌های اجرا از جایش بلند شد و به تشویق ایستاده گروه و تک‌نوازان پرداخت.

کنسرت گروه موسیقی «مهربانی» با آواز حسین علیشاپور

hossein-alishapour

حسین علیشاپور که در اپرای مولوی نقش‌آفرینی کرده بود همراه با گروه موسیقی سنتی «مهربانی» کنسرتی را برگزار می‌کند.

این کنسرت که در روزهای ۱۴ و ۱۵ مهرماه در تالار وحدت برگزار می‌شود با پنج تصنیف موسیقی سنتی اجرا خواهد شد.
در این اجرا ۵ تصنیف از ساخته‌های «سلمان سالک» و « احسان عبایی» در دستگاه سه گاه و آواز ابوعطا اجرا می شوند. یکی از این تصنیف‌ها برداشتی از «مرغ سحر» است که احسان عبایی آن را به مایه‌ی ابوعطا آورده و تغییراتی در فرم آن ایجاد کرده است.

در گروه موسیقی سنتی مهربانی ، سلمان سالک ( تار ) ، احسان عبایی ( تار ) ، مهدی رنگین کمان ( تنبک ) ، فرهاد ابراهیم خانی ( نی ) ، محمدباقر زینالی ( عود ) ، حمیدرضا آفریده ( کمانچه ) و امین مهندسان ( سنتور ) حضور دارند.

به گزارش مجله‌ی موسیقی ملودی از همشهری آنلاین آخرین اجرای صحنه‌ای حسین علیشاپور به پاییز سال گذشته بازمی‌گردد که این هنرمند با همراهی گروه « بیداد» به سرپرستی «فرهاد ابراهیم خانی» به اجرای برنامه پرداخت. ضمن آن که وی در اپرای مولوی به آهنگ‌سازی « بهزاد عبدی» به جای «سلطان العلماء» ( پدر مولانا) آواز خوانی کرده است.

گفتنی است از علیشاپور آلبوم « طلیعه» به آهنگ‌سازی «احسان عبایی» منتشر شده و چهار آلبوم دیگر شامل «تنها» به آهنگ‌سازی «سیامک جهانگیری» ، «نغمه‌ی ساربان حجاز» به آهنگ‌سازی «احسان عبایی» ، «دریغا ز ایران» به آهنگ‌سازی « فرهاد ابراهیم‌خانی» و «حکایت» به آهنگ‌سازی «برزو امیری» در مراحل پایانی ضبط و نشر قرار دارند. علی‌شاپور از جمله آوازخوانانی است که محضر استاد زنده‌یاد «منوچهر همایون‌پور» را درک کرده است.

لازم به یادآوری است که پیش از این نیز علیشاپور با «محسن نفر» آهنگ‌ساز، ردیف‌دان و نوازنده تار و سه‌تار در جشنواره موسیقی فجر اجرای برنامه داشت.