ششمین آلبوم رضا یزدانی، “خاطرات مبهم” چند روزی است منتشر شده و علاقمندان یزدانی روزهای خوبی با این آلبوم دارند. خود من که به شخصه ، طی چند روزی که آلبوم را خریده ام ، بارها به موزیک های آن گوش داده و از صدای یزدانی ، که دیگر کاملا در سبک خود شاخص شده و خودنمایی می کند لذت برده ام.
یزدانی که با یغما گلرویی شروع به کار کرد ، و در چند آلبوم اول (شهر دل ، هیس و پرنده بی پرنده) تنها ترانه های یغما را خواند ، پس از آلبوم چهارم(ساعت بیست و پنجم) و مشکلی که بین وی و گلرویی پیش آمد ، در آلبوم پنجم (ساعت فراموشی) دیگر از ترانه های گلرویی خبری نبود. آلبومی که با وجود موسیقی بسیار جذاب ، فقدان ترانه های فاخر در آن دیده می شد. خیلی ها یزدانی را بدون گلرویی ناقص می دیدند و این آلبوم کمی هواداران را مایوس کرد.
اما با انتشار آلبوم خاطرات مبهم ، که باز هم خبری از گلرویی نیست ، اما ترانه های بسیار محکم و دلنشین همراه با موسیقی ناب کارن همایونفر، به علاوه صدای یزدانی که به اوج بلوغ رسیده ، من را به عنوان یکی از دوست داران کارهای یزدانی بسیار خوشحال کرد.
در این آلبوم نیز ، مانند آلبوم های قبل ، بیش از هر چیز با نوستالژی و تنهایی انسان مدرن سر و کار داریم. انسانی تنها ، غرق در دود سیگار کافه و در حسرت روزگار گذشته و عشق از دست رفته.
بیست و یکمدر این آلبوم حضور اندیشه فولادوند ، که پس از تجربه موفق ترانه فیلم “طهران تهران” مهرجویی ، باز هم برای یزدانی ترانه سروده _ و آن هم چه ترانه های نوستالژیک و زیبایی_ نوید همکاری موفقی را در آینده می دهد ، هر چند شاید به پای زوج یزدانی-گلرویی نرسد.
در این آلبوم ، که با دی وی دی تصویری چند کار قبلی یزدانی همراه است ، ۱۰ ترانه گنجانده شده ، که علاوه بر فولادوند ، ترانه هایی از احسان گودرزی ، حسن علیشیری ، علیرضا باران ، علی کمارجی نژاد و قیصر امین پور ارائه شده است. آلبومی خوب برای طرفداران صدای خش دار خواننده نوستالژیای نسل ما.
