آلبوم «گزارش اقلیت» از گروه مورچه‌ها

antzband

«مورچه ها» نام گروه آلترناتیو راک افغانی‌ای است که از حدود پنج سال پیش با آهنگ‌سازی و نوازندگی «مسعود حسن‌زاده» شروع به کار کرد. سال‌های اولیه‌ی تشکیل این گروه به تمرین و اندوختن دانش موسیقی گذشته و اینک پس از مدت‌ها آلبومی شاخص با نام «گزارش اقلیت» را با صدای «شکیب مصدق» منتشر کرده است.

هرچند که ساز های محلی در این آلبوم شنیده نمی‌شوند اما اعضای این گروه اعتقاد دارند که سبک آن‌ها تنها تقلید راک یا بلوز غربی نیست و آن‌ها در ساختن ملودی‌ها تحت تاثیر موسیقی محلی قرار داشته‌اند. یکی از دلایل آن‌ها نحوه اقتباس‌شان از «موسیقی بدخشی» است، جایی که خواننده در هر جای موسیقی صحبت می‌کند، هرچند که مفهوم‌اش برای شنونده مبهم باشد. این امر البته در این آلبوم به چشم می‌خورد و می‌توان اقتباس کلامی به کار رفته در آن را وجه تمایز «گزارش اقلیت» با یک آلبوم کاملن غربی دانست.

یکی دیگر از تاثیرات موسیقی افغانستان بر این آلبوم، تک‌نوایی یا هارمونیک نبودن کلام آن است. آن‌جا که نقال، بخشی یا آوازخوان با تغییر آهنگ صدا، راوی دیگری را در فضای مونوفونیک این نوع موسیقی می‌آفریند. این ترکیب به کل اثر لایحه‌ای عامیانه می‌بخشد که در آلبوم گزارش اقلیت هم مشهود است. انگار که خواننده راوی داستانی است و تغییر لحن وی، نشان از تغییر فضای داستان دارد.

آهنگ اول این گروه راک افغان، یک ترانه‌ی پاپ با مایه‌های راک و جز است که به دل‌مشغولی‌های روزانه می‌پردازد. موضوع این آهنگ، بی‌کاری است که با نگاهی طنز آلود به این موضوع اجتماعی می‌پردازد. حتی بخشی از کلام این آهنگ مانند «کسی از هیچی نخندید، کسی از هیچی نترسید» مفهوم این ترانه‌ی عامیانه را از یک ترانه‌ی روزمره تا یک ترانه‌ی اجتماعی توام با طنز انتقادی ارتقا می‌دهد.

«شهر بدون درخت»، آهنگ دوم این سی دی است. آهنگی به سبک راک محلی که حکایت‌گر این است که روزها، بدون عشق سپری می‌شوند و سهم هر کدام از ما از روزهای پرصفای گذشته، تنها یادش به خیری‌است که زندگی یکنواخت ماشینی ما را رنگی می‌بخشد. هرچند ظاهرن این آلبوم برای مخاطب افغان تهیه شده اما اکثر آهنگ‌های این آلبوم برای شهروند امروز فارسی‌زبان که در گذر ایام یاد گذشته‌ها را می‌کند نیز جالب توجه است.

«کابل جان»، آهنگ نستالژیکی است که این گروه آن‌را به زادگاه خود تقدیم کرده است. توصیفاتی که برای شرح حال مردمان و شهر کابل در این آهنگ به کار رفته بدیع و جالب‌اند. شاید این آهنگ شاخصه‌ی این آلبوم باشد، توصیف‌هایی از جامعه‌ی کابل نشین افغانستان از دیدگاه موسیقی‌دانی که بنا بر حرفه‌اش و ذوق هنری خود آن‌را با دیدگاه جدیدی به تصویر کشیده است. «خوش آمدید به کابل جان، همین جه اس افغانستان، خوش آمدید به کابل جان، ده این جه اس کل جهان» شاه‌بیتی است که بیش از حد با توصیفات به کار رفته در این آهنگ سازگار است.

آهنگ «فری مارکت» (بازار آزاد) فضای متفاوتی دارد که به فانک راک نزدیک است. موضوع آهنگ عشق و تشابه آن به یک بازار آزاد و پررقابت است. شعر این آهنگ نیز بسیار عامیانه است و توصیفاتی که در آن به کار رفته، فضای یک بازار شلوغ و پر سر و صدا را تداعی می‌کند.

آهنگ «سر خط اخبار» یک آهنگ سیاسی و اعتراضی است که از وضعیت سیاسی افغانستان می‌نالد و این نکته را یادآوری می‌کند که دموکراسی آمریکا، سر‌خط‌های اخباری که پر از جنگ و فساد است را برای افغانستان به ارمغان آورده است: «ایدز، آمریکا، دموکراسی- قرن ما قرنی نازنین است- سر خط اخبار افغانستان- از برکت جهان همین است.»

آهنگ «اتفاق دوست‌داشتنی» آخرین ترک این آلبوم است. آهنگ متفاوت و ملایمی که مضمونی عاشقانه دارد و همین مضمون، آن‌را از بقیه‌ی آهنگ‌های این آلبوم که مضمونی اجتماعی و کنایه آمیز دارند متمایز کرده است. این آلبوم، آلبومی کلام محور است و تنها دو سولوی کوتاه و ساده در آن به چشم می‌خورد. از تغییر فضا و تلفیق هم در آن خبری نیست و این ویژگی‌ها وجه مونوفونیک بودن و شیوه روایتی این اثر را پررنگ می‌کند.

تاثیر آلبوم گزارش اقلیت در فضای موسیقی فارسی زبان تاثیر شاخصی است. هرچند که به علت فاصله افتادن فرهنگی بین مردم ایران و افغانستان، این آلبوم نیز مانند سایر آثار هنرمندان افغان چندان برای شنوندگان ایرانی آشنا نیست، اما شاید چنین آلبومی در حوزه‌ی موسیقی ایرانی نیز بدیع و کم سابقه باشد. اهمیت این آلبوم را شاید در این نکته نیز بتوان دید که آلبومی عامیانه است و در عین حال موسیقی آن تلفیقی نیست. این نکته شاید گروه «مورچه‌ها» را به گروه ایرانی کیوسک نزدیک کند، اما به وضوح مورچه ها فضای راک بیشتری را در موسیقی خود پرورانده اند. موسیقی شبهه جز همان طوری‌که در پیش از انقلاب در ایران تا حدودی رواج داشت، در افغانستان نیز متداول بود اما وقفه‌ای سی‌ساله که در موسیقی این کشور افتاده است، باعث رویش و نوآوری شده نه تکرار آن‌چه در گذشته وجود داشته است.

  • شاهین پژوم/زیرزمین

چاک بری و راک اند رول سیاه

chuck-berry

صحبت از موسیقی «راک اند رول» که می‌شود بلافاصله نام «الویس پریسلی» به‌خاطرمان می‌آید. اما هنرمندان دیگری نیز در شکل‌گیری و اشاعه‌ی راک اند رول در دهه‌ی ۵۰ و پیش از آن نقش داشته‌اند. از جمله‌ی این افراد می‌توان به «چاک بری» اشاره کرد. گیتاریست سیاه‌پوست آمریکایی که از سال ۱۹۵۵ تاکنون فعال است.

چاک بری را ابداع کننده‌ی واقعی راک اند رول و یا مبدع راک اند رول سیاه نامیده‌اند اما حقیقت این است که بری در زمان سیطره‌ی جز و بلوز در فرهنگ و موسیقی آمریکا تصمیم گرفت جنب و جوش و حرکت بیش‌تری را به موسیقی خود اضافه کند و این‌گونه به گفته‌ی سایت «تالار افتخارات راک اند رول» بری توانست تمامی ملزوماتی را که برای ابداع یک ژانر جدید در موسیقی آن دوره نیاز بود در کنار هم گردآوری کند.
chuck-berry

تهیه‌کننده‌ها به سرعت متوجه شدند که این موسیقی، به‌ویژه مورد توجه و پسند سفیدپوست‌های آمریکایی قرار گرفته و با حمایت از تولیدکنندگان آثار مشابه کارهای چاک بری، به پول و موفقیت فراوانی رسیدند. موسیقی چاک از نظر سیاه‌پوستان تکراری و خسته‌کننده بود اما حرکات، آهنگ‌ها و رقص پای معروف وی بر روی صحنه مورد توجه سفیدها قرار می‌گرفت.

«کیت ریچارد» گیتاریست پرآوازه‌ی رولینگ استونز می‌گوید: « من تمام تکنیک‌های نوازندگی‌ام را از نواختن چاک بری یاد گرفته‌ام.» هم‌چنین «بروس اسپرینگستین» گیتاریست صاحب سبک موسیقی راک آمریکا کار حرفه‌ای خود را با نواختن برای چاک در تورهای دهه‌ی ۷۰ وی آغاز کرده است.

«باب دیلن» از ترانه‌های اجتماعی چاک الهام گرفته و حرکات بری در هنگام اجرا و نواختن نیز الهام‌بخش گیتاریست مشهور گروه استرالیایی AC/DC بوده است.

گفتنی است مجله‌ی بیلبورد چاک بری را در رتبه‌ی پنجم از ۱۰۰ هنرمند برتر تمام دوران‌ها قرار داده و هم‌چنین او را به‌عنوان ششمین گیتاریست از بین ۱۰۰ نوازنده‌ی برتر این ساز در تمام دوران‌ها انتخاب کرده است.

  • ثمر سعیدی/ رادیو کوچه

هواداران الویس پریسلی سی و سومین سال‌گرد مرگ او را گرامی داشتند

elvis-presley

روز گذشته سی و سومین سال‌گرد درگذشت الویس پریسلی هنرمند محبوب موسیقی آمریکا بود. هواداران وی مانند هر سال در «گریس‌لند» جمع شدند و به یاد وی شمع روشن کردند.
به گزارش مجله‌ی موسیقی ملودی الویس پریسلی که از وی با نام «پادشاه راک اند رول» یاد می‌شود در ۱۶ اگوست ۱۹۷۷ در منزل خود (گریس‌لند) واقع در ممفیس تنسی آمریکا درگذشت.
بعد از درگذشت ناگهانی وی در اوج شهرت و محبوبیت، هواداران بی‌شمار الویس همه‌ساله در سال‌روز مرگ وی در گریس‌لند جمع می‌شوند و شمع روشن می‌کنند.
در سی وسومین سال‌گرد نیز هواداران پادشاه موسیقی راک اند رول از سراسر جهان در مدفن پریسلی جمع شدند و مراسمی را جهت بزرگداشت وی برگزار کردند.

گفتنی است هواداران وفادار الویس پریسلی همه‌ساله برای او سال‌گرد تولد و وفات می‌گیرند و با گذشت ۳ دهه از مرگ این ستاره، او را از یاد نبرده‌اند.

عکس وب‌سایت «هرالدسان» از مراسم

عکس وب‌سایت «لاس‌وگاس‌سان» از مراسم

عکس‌های ری چارلز

[imagebrowser id=19]

«ری چارلز» هنرمند نابینای موسیقی است که  به‌عنوان یکی از ابداع کننده‌ها و مروجین پیانوی سبک سول نام می‌برند. او به‌عنوان یکی از نوازنده‌های چیره‌دست پیانو، کی‌برد و سازهای بادی شناخته می‌شود. ری چارلز در سال ۱۹۳۰ متولد شد و در سنین خردسالی به علت بیماری آب سیاه، بینایی چشمان خود را از دست داد. ری چارلز در طول دوران فعالیت حرفه‌ای بیش از ۱۰ هزار اجرای زنده داشت و محبوب‌ترین آهنگ‌های خود را که هرگز از رونق نیافتادند با شور و حرارت بسیار اجرا می‌کرد.

[nggallery id=19]

به‌مناسبت سال‌روز درگذشت ری چارلز

ray-charles

ری چارلز را نابغه می‌نامیدند زیرا این هنرمند فقید، با وجود این‌که از نعمت بینایی محروم بود به‌عنوان یکی از نوازنده‌های چیره‌دست پیانو، کی‌برد و سازهای بادی در سبک‌های نام‌برده، شناخته می‌شد. ری صدای بسیار خوبی نیز داشت و در مجموع خواننده و هنرمندی پرطرفدار و مردمی بود.

از ری چارلز به‌عنوان یکی از ابداع کننده‌ها و مروجین پیانوی سبک سول نام می‌برند. او با تاثیر گرفتن از سبک‌های رایج دهه‌ی ۵۰ میلادی و با استفاده از پیانوی الکتریکی خود، سول را در موسیقی پاپ و کانتری نیز وارد کرده است. فرانک سیناترا هنرمند بزرگ موسیقی جز، ری چارلز را تنها نابغه‌ی واقعی در حرفه‌ی خود نامیده است.

وی در سال ۱۹۳۰ متولد شد و در سنین خردسالی به علت بیماری آب سیاه، بینایی چشمان خود را از دست داد. ری چارلز در کودکی به مدرسه‌ی «سنت اگوستین» که مخصوص نابینایان و ناشنوایان بود رفت و در همان‌جا با موسیقی آشنا شد و سازهای زیادی را فراگرفت.

ری چارلز که در بخشی از دوران شهرتش به «برادر ری» معروف بود در ۱۷ سالگی (سال ۱۹۴۷) با پس‌اندازهایی که جمع کرده بود به شهر فلوریدا رفت و برای نخستین بار در آن‌جا ساختن موسیقی را آغاز کرد.

وی در دهه‌ی ۵۰ میلادی به شهرت رسید و معروفیت او با آغاز دهه‌ی ۶۰ به اوج خود رسید. در این دوره ری چارلز بارها آهنگ‌های پرفروش و پرطرفدار عرضه کرد و اجراهای زنده‌ی متعددی داشت. پس از گذشت این ۱۵ سال که به‌عنوان دوره‌ی طلایی زندگی حرفه‌‌ای ری چارلز شناخته می‌شوند، هنرمند نابینا با شروع سال ۱۹۶۵ درگیر اعتیاد شد و برای مدتی از صحنه‌ی موسیقی کنار رفت.

او پس از یک‌سال بازگشتی دوباره به عرصه‌ی موسیقی داشت اما هرگز نتوانست به اوج برگردد. ری چارلز هرگز از فعالیت دست نکشید و تا یک‌سال قبل از پایان زندگی‌اش نیز آلبوم موسیقی به بازار عرضه کرد. او در سال ۲۰۰۴ به‌دلیل عوارض ناشی از بیماری و عمل جراحی درگذشت.

ری چارلز در طول دوران فعالیت حرفه‌ای بیش از ۱۰ هزار اجرای زنده داشت و محبوب‌ترین آهنگ‌های خود را که هرگز از رونق نیافتادند با شور و حرارت بسیار اجرا می‌کرد. در سال ۲۰۰۴ فیلمی از زندگی این هنرمند ساخته شد که ایفاگر نقش ری چارلز را برنده‌ی جایزه‌ی اسکار کرد.

گفتنی است این هنرمند نابینای موسیقی قرن بیستم علاقه‌ی بسیاری نیز به بازی شطرنج داشت.

  • ثمر سعیدی/رادیو کوچه

رولینگ استونز در تبعید می‌خوانند

the-rolling-stones

گروه رولینگ استونز در افتتاحیه مستند «استونز در تبعید» درباره‌ی این گروه در نیویورک حضور پیدا کردند.

به گزارش مجله‌ی ملودی به نقل از خبرآنلاین، سِر میک جَگِر، کیت ریچاردز و چارلی واتس در موزه‌ی هنر مدرن دور هم جمع شدند تا فیلم «استونز در تبعید» را تماشا کنند. پخش این فیلم با انتشار دوباره‌ی آلبوم سال ۱۹۷۲ گروه به نام «تبعید در مرکزشهر» هم‌زمان شده است. این آلبوم شامل برخی از بهترین آهنگ‌های گروه از جمله «شاد» و «تاس غلتان» است.

سر میک جگر در افتتاحیه، «تاس غلتان» را آهنگ مورد علاقه‌اش خواند و درمورد جادوی آن گفت:«همه چیز در آن هست؛ کمی بلوز، کمی سرود مذهبی و … به نظرم دوران خیلی خوبی بود.» عنوان این آلبوم به مساله‌ا‌ای حقیقی اشاره دارد. گروه رولینگ استونز به دلیل مالیات بسیار بالای بریتانیا در امور سرگرمی‌سازی مجبور به ترک انگلیس شدند.

اعضای گروه این آلبوم را در تبعید و در خانه‌ای متعلق به ریچاردز در فرانسه ضبط کردند. جگر در این مورد می‌گوید:«زندگی در جنوب فرانسه سخت نبود. خوش می‌گذشت.» اما نوازنده گیتار گروه، ریچاردز نظر دیگری دارد. «محل زندگی عالی بود اما شرایط کار افتضاح. در یک زیرزمین کار می‌کردیم.»

استفن کیجک کارگردان این فیلم است و در ساخت آن از تصاویر آرشیوی ضبط آهنگ در فرانسه و میکس آن در لس‌آنجلس استفاده کرده است. این تصاویر آرشیوی پیش از این دیده نشده‌اند. آلبوم «تبعید در مرکزشهر» ۱۸ مه به همراه ۱۰ آهنگ جدید به بازار عرضه می‌شود.

این فیلم مستند این هفته در جشنواره کن نمایش داده می‌شود.

تولد ۷۵ سالگی الویس پریسلی

مجله‌ی موسیقی ملودی: «الویس پریسلی» خواننده‌ی فقید آمریکایی که از وی با لقب «سلطان راک اند رول» نیز یاد می‌شود، ۸ ژانویه سال ۲۰۱۰ وارد سن ۷۵ سالگی شد. الویس در سال ۱۹۳۵ به‌دنیا آمد و پس از یک زندگی پربار هنری، به طور ناگهانی در سال ۱۹۷۷ درگذشت.

با این حال محبوبیت و شهرت وی هرگز کاهش نیافت و هوادارانش با وجود گذشت بیش از ۳۲ سال از درگذشت الویس، هنوز هم برای این خواننده‌ی خوش قیافه، محبوب و مردمی سالگرد تولد می‌گیرند. الویس پریسلی خواننده‌ای نوآور بود و موفق شد با تلفیق سبک‌های رایج زمان خودش، موسیقی جدیدی به نام راک اند رول را پدید آورد.

گفتنی است راک اند رول بعدها الهام بخش سبک‌های بسیار مطرحی مانند راک امروزی شده است.