برچسب: حسین علیزاده

سخنگوی خانه موسیقی ایران از پی گیری خانه موسیقی و سازمان میراث فرهنگی در مورد ثبت تار توسط جمهوری آذربایجان خبر داد.
داریوش پیرنیاکان، سخنگوی خانه موسیقی ایران روز دوشنبه یازدهم دیماه در گفتگو با خبرگزاری مهر گفت: “قرار شده است که نماینده سازمان میراث فرهنگی اعتراض جامعه ایرانی را به یونسکو اعلام و ثابت کند که خاستگاه اصلی ساز تار کشور ایران است و آنها را قانع کنند.”
در هفتمین اجلاس کمیته میراث معنوی یونسکو که اواسط آذرماه سالجاری برگزار شد، ساز “تار” به نام جمهوری آذربایجان ثبت شد. این اتفاق انعکاس گسترده ای در میان علاقه مندان موسیقی در ایران داشت.
به گزارش مجله موسیقی ملودی از بی‌بی‌سی فارسی، در این اجلاس که نمایندگان سازمان میراث فرهنگی ایران هم حضور داشتند، ۳۶ اثر از نقاط مختلف جهان از جمله مراسم قالیشویان مشهد اردهال ثبت شد.
آقای پیرنیاکان گفته است: “پس از ثبت تار ایرانی به نام کشور آذربایجان، چهارشنبه ۶ دی‌ماه اعضای خانه موسیقی جلسه‌ای را با مسئولین سازمان میراث فرهنگی برگزار کردند که در این جلسه مدارک مستدلی از اینکه چگونه ساز تار به کشور آذربایجان رفته است، تحویل آن ها دادیم.”
به گفته آقای پیرنیاکان اهمال کاری مسئولان میراث فرهنگی که در آن زمان مدارک لازم را ارائه نکرده‌اند، باعث شده است که تار به نام کشور آذربایجان ثبت بشود.

پیش از این حسین علیزاده، نوازنده تار و آهنگساز موسیقی ایرانی با تاکید بر اینکه مسئولان ایرانی اقدامی شایسته برای ثبت جهانی تار به نام این کشور انجام نداده اند، گفت که بهتر است اقدام کشور آذربایجان برای ثبت این ساز به نام خودشان را با دیده تعصب ننگریم.
آقای علیزاده در گفتگو با خبرگزاری مهر گفته بود: “اگر ردیف موسیقی سنتی در یونسکو به نام ایران ثبت شده به دلیل دغدغه مسئولان نبوده است، بلکه رپرتواری که از قدیم در ایران وجود دارد مفصل‌تر از رپرتوار موسیقی آذربایجان، تاجیکستان و کشورهای اطراف است و این پیشینه آنقدر محکم بوده است که کسی نمی‌توانسته منکر آن شود. در غیر این صورت ردیف‌های موسیقی هم به نام کشور دیگری ثبت می‌شد.”
به گفته آقای علیزاده “یونسکو نگاه می‌کند که کدام کشور به هنر سرزمینش اهمیت می دهد و احترام می‌گذارد. تار در آذربایجان یک ساز ملی به شمار می رود و با فرهنگ و تاریخ این جامعه عجین شده است و حال اینکه اگر عنوان تار ایرانی و تار آذری در یونسکو از یکدیگر تفکیک شود، مشکل حل خواهد شد.”
او در ادامه افزود: “تار به هرحال در یونسکو ثبت شده و مهم هم همین است که جریان‌های فرهنگی و هنری در جهان حفظ شود.”
در سال های گذشته، از ایران سنت ها و مراسمی از جمله مراسم آیینی نوروز و نیز ردیف های موسیقی دستگاهی ایران در فهرست میراث ناملموس یونسکو به ثبت رسیده است.

«حسین علیزاده» استاد موسیقی سنتی ایران طی پیامی با آسیب دیدگان زلزله آذربایجان ابراز همدری کرد.

به گزارش مجله موسیقی ملودی این هنرمند بزرگ موسیقی ایران با انتشار پیامی مراتب همدردی خود را با هموطنانی که طی سانحه زلزله آذربایجان دچار آسیب‌ شده بودند اعلام کرد.

متن پیام این هنرمند بدین شرح است:« با سلام به آذربایجان عزیز و مردم بزرگ و غیور آن.

هنوز گرمای وجود و عشق سرشار شما در دیداری که با هم داشتیم در درونم شعله‌ور است و نغمه‌های عاشقانه‌تان در گوشم؛ نغمه‌هایی که از خوشی‌ها و ناخوشی‌ها و شکست‌ها و پیروزی‌های افتخارآفرین شما حکایت می‌کند.

در اندوه و رنج‌تان شریکم و از عشق‌تان لبریز. همیشه در کنارتان هستم. در کنار مردمی که آبادی و آبادانی در دل و وجودشان است.

همدردی من و دوستانم را بپذیرید و بدانید تنهاتان نمی‌گذاریم.»

«حسین علیزاده» استاد موسیقی سنتی کنسرت «آن و آن» خود را به پنج استاد بزرگ موسیقی ایرانی تقدیم کرد.

به گزارش مجله موسیقی ملودی حسین علیزاده در مجموعه کنسرت‌هایی که با نام «آن و آن» در تالار وحدت برگزار شد موسیقی زیبای خود را به پنج استاد بزرگ و تاثیرگذار موسیقی ایران پیشکش کرد.

در این کنسرت‌ها که تا ۹ تیر ماه ۱۳۹۱ هر شب در تالار وحدت اجرا شد حسین علیزاده (آهنگساز و نوازنده تار) و پژمان حدادی (نوازنده سازهای کوبه‌ای و تمبک) یاد اساتیدی چون «هوشنگ ظریف»، «علی‌اکبر شهنازی»، «یوسف فروتن»، «داریوش صفوت» و «نورعلی برومند» را گرامی داشتند.

بداهه‌نوازی علیزاده و همراهی تمبک پژمان حدادی لحظاتی پرشور را برای مخاطبین این کنسرت‌ها و علاقمندان به موسیقی اصیل ایرانی رقم زد.

عکس‌های مجله موسیقی ملودی از شب دوم این اجرا که به استاد «علی‌اکبر شهنازی» تقدیم شد را در اینجا ببینید.

حسین علیزاده، آهنگساز و نوازنده و ردیف‌دان در یادداشتی بر آلبوم «بودن و نبودن» بردیا کیارس، نکاتی را درباره این آهنگساز و رهبر ارکستر ملی گفته است.

به گزارش مجله موسیقی ملودی از همشهری‌آنلاین آلبوم بودن و نبودن، به تازگی از سوی موسسه آوا خورشید به بازار موسیقی عرضه شده است. در این آلبوم قطعات آفرینش، فرشتگان به زمین آمدند، آسمان، اولین بار، عشق در جان بی‌افروز، آب روشنایی‌ست، زیستن، آدم، واهی، شیطان به سوی آدم آمد، وسوسه، تنها، آخر هر رویا، مرگ آتش، برزخ، نفس، باید‌ها و نباید‌ها آمده است. یادداشت حسین علیزاده را که آغاز آن لحن و محتوایی شاعرانه دارد، مرور کنید:
«امواج، عمیق و آرام….از ساحل به دریا در حرکتند….هر موج….رازی از خشکی به دریا می‌برد….و این بار….این راز….صداست.

که در اعماق می‌ماند……و ما ساحل نشینان را….به سوی خود می‌خواند. امواج رنگ‌های پرنفس….گاه زلال….گاه تیره….و گاه بی‌رنگ…درسکوت…
قصه این راز چیست؟…بودن یا نبودن.»

«روزهای شیرینی که در هنرستان موسیقی با هنرجویان همراز شدم،حس بودن و زندگی دوباره در من شکفت. هر روز شتابان به سویشان می‌شتافتم. در نگاهشان چیزی موج می‌زد. امید. که در ستیز با ناامیدی بود. آن روزها رنج‌هایمان را در سکوت می‌چشیدیم و نگاه به افق داشتیم. افق که از آن آنها بود و حال هر یک را آسمانی پرستاره می‌بینم. بردیا کیارس با چهره کودکانه، آرام و عمیق و لبخندی که نمی‌دانستم چه باوری در اوست، هر روز ا ز کنارم می‌گذشت. هیچ‌گاه از چیزی که همه را هراسان می‌کرد، هراسان نمی‌شد. شاید هم لبخند او بر همین باور بود.

با تمام شیطنتی که داشت،همیشه به او اعتماد می‌کردم. کارهایی که به او سپرده می‌شد، سربلندی ما بود. او از همان کودکی همه چیز را رهبری می‌کرد. بازی‌گوشی‌های کودکانه تا نغمه‌های جاودانه. ارکستر هنرستان چشم به دست‌های او می‌دوخت و پس از هر اجرا، از حس جمعی آنها ، احساس غرور و شعف در دل‌ها می شکفت و حالا پس از گذشت سال‌ها قصه‌ای راحکایت می‌کند که من با نغمه‌هایش حس دیرینه دارم.

گاه صدای پرطنین انسان‌های بزرگ چون پدرش و گاه نغمه‌های آسمانی عشق‌ها و دلهره‌های زمین. او نقاشی را می‌ماند که از رنگ‌های آشنا،رنگ‌های پر رمز و راز خلق می‌کند تا فصه‌‌ای از هستی بیان کند. ترکیب صداها و سازها چنان در هم تنیده شده که به آرامی و عظمت رودی است که به دریا می‌رسد.

ارکستر پیوسته در تلاطم و هارمونی بستری است از استحکام و ثبات که هیچ‌گونه حس جدایی ملودی و هارمونی احساس نمی شود و هر دو به صورت یگانه تاثیرگذارند و در آخر… قصه بودن و نبودن در این اثر حکایتی است…؛ از بودن.»