برچسب: تنبور

سرپرست گروه موسیقی «كهن» گفت: اصفهان به‌عنوان مهد هنر، فرهنگ و تمدن ایران اسلامی به‌زودی شاهد اجرای یكی از بی نظیرترین موسیقی های سنتی و اصیل مناطق شرق و غرب ایران زمین است.

به گزارش مجله موسیقی ملودی «كامیار فانیان» روز شنبه در گفت وگو با خبرنگار ایرنا افزود: موسیقی ایرانی شامل تصنیف هایی برگرفته از«ادوار ایقایی» موجود در موسیقی های نواحی ایران و رسالت های موسیقی در ادوار گوناگون است.

به گفته این هنرمند، موسیقی منطقه گوران كرمانشاه شامل بداهه نوازی بر اساس مقام های تنبور منطقه گوران به همراه نوازندگی دف و دمام است كه توسط «نبیل یوسف شریداوی» در اصفهان اجرا خواهد شد.

وی كه تنها نوازنده غیرتركمنی است كه دو تار تركمن ایران زمین را می نوازد، تصریح كرد: برای حصول این موسیقی و هنر ارزشمند به نقاط مختلف ایران و تركمنستان سفر كرده ام.

این محقق و نوازنده سازهای دو تار شرق و شمال خراسان و تنبور منطقه گوران و سه تار خاطرنشان كرد: اصفهانی ها، دوستدار هنر و موسیقی اند و اجرای این موسیقی در اصفهان بعنوان مهد هنر و تمدن هدیه ای به ذائقه ظریف اصفهانی هاست.

این هنرمنداصفهانی كه نزد استادانی همچون «عبدالله سرور احمدی»، «حسین علی اعتصامی»، «ذوالفقار عسگریان» و «حاجی نور محمد درپور» دوتار آموخته است، اظهار داشت: سفرهای زیادی به نواحی مختلف ایران داشته و از محضر استادان بنامی بهره برده است.

وی یكی از اتفاقات موثر اما بی سر و صدای فرهنگی اصفهان را حضور «خلیفه آقمراد چاریف» از نوازندگان و خوانندگان برجسته تركمنستان به اصفهان برشمرد و افزود: این استاد سه ماه قبل به اصفهان آمد اما سفرش بازتاب رسانه ای و خبری نداشت.

فانیان ابراز امیدواری كرد:حضور این شخصیت ها آغاز تحولی نو و اثرگذار در فرهنگ موسیقی ایران و اصفهان باشد. وی بابیان اینكه ضروری است مسوولان و رسانه ها از این دست برنامه ها بیشتر حمایت كنند از مطبوعات و صدا و سیمای اصفهان خواست بیشتر به اصالت موسیقی و اجراهای سنتی از این دست بپردازند. موسیقی تركمن به لحاظ نوع انگشت‌گذاری‌اش موسیقی پیچیده‌ای است. شكل انگشت ضامن یا شصت، انگشت بامی كه گرفته می‌شود، اهمیت زیادی دارد. هارمونی‌های ساز موقع نوازندگی تغییر می‌كند و تكنیك‌های اشاره دست چپ در دو تار تركمنستان خیلی زیاد است. همچنین از نظر شرایط ریتمیك هم بسیار موسیقی غنی محسوب می شود.

ریتم‌ها و فیگورهای پیچیده این موسیقی زیاد است و اگر نوازنده یك روز ساز نزند، دوباره باید از اول موسیقی را كار كند تا اندازه‌ تكنیك‌ها را به دست بیاورد. مردم تركمن، این موسیقی را خیلی دوست دارند و موسیقی ملی تركمنستان است. حد و اندازه نوازندگان دو تارزن در موسیقی تركمن به واسطه‌ی پیچیدگی این نوع موسیقی معلوم است و هر كس جایگاه خود را می داند.

گروه موسیقی كهن به آهنگسازی و سرپرستی «كامیار فانیان» و به خوانندگی «پارسا حسن دخت» ۱۴ بهمن ماه در سالن «شهید دادمان» اداره راه و ترابری استان اصفهان در دو نوبت اجرا خواهد داشت.

یادداشتی از «هوشنگ جاوید» پژوهشگر کهنه‌کار موسیقی در تکریم «سید خلیل عالی‌نژاد» استاد تنبور نواز که در سال ۱۳۸۰ در گوتنبرگ سوئد به قتل رسید را با هم می‌خوانیم.

«سید خلیل را اولین بار در كارگاه ساخت ساز محقری در كرمانشاه دیدم، جوانی پرشور، آرام و متفكر كه برای اولین بار دست به ابداع زده بود و كاسه های تنبور را به صورت تكه ای و قالب گیری، می ساخت، او آن قدر به كار خود اطمینان داشت كه مهر «شیدا» را بر آنها نقش می زد. یكی از آن تنبورها به دست دوستی عزیز رسید، دوستی از همان جا آغاز شد، او متولد سال ۱۳۳۶ بود و هنوز به دانشگاه راه نیافته بود، استادانه ساز می زد ولی همواره خود را شاگرد می دانست از نوجوانی اش به تشویق مادر تنبور نوازی را آغاز كرده بود و در طول زمان در محضر پیران جم خانه همچون سید نادر طاهری، سید امرالله شاه ابراهیمی، عابدین خادمی و درویش امیر حیاتی به درك مقام پرداخته بود و آوازهای كهن كردی را نزد حاج محمود سروش و میرزا حسین خادمی و مرحوم سید امرالله تلمذ كرده بود، جوانی كه می دانست گنج عظیمی از نغمه های كهن ایرانی در موسیقی كردی نهفته است پس از آن كه از راه تجربه علوم لازم را فرا گرفت به دانشگاه روی آورد تا با علوم جدید به اعتلای بهتری در هنر موسیقی منطقه خود برسد، گرچه كه حضورش به عنوان تكنواز چیره دست در كناره گروه استاد كیخسرو پور ناظری و بعد سرپرستی گرفتن در گروه تنبور نوازان باباطاهر، كنسرت های موفق منطقه ای و آهنگسازی هایی كه گاه گداری انجام میداد قدرت دركی او را از موسیقی منطقه و همین طور به روز درآوردن پاره ای از ملودی های منطقه ای برای جذب نسل جوان، به خوبی نشان می داد.

به دانشگاه هنر كه راه یافت ارتباط خوب و سامان یافته ای با استادان موسیقی كشور پیدا نمود و در راه پژوهش كه همواره از نظرش دور نبود، از استادانی چون مرحوم محمد تقی مسعودیه و محمدرضا درویشی بهره برد، روزی به دیدار استاد مرحوم مسعودیه رفتم، پیش از آن جلسه ایشان مقاله جامع و مختصری درباره یارسان طلب كرده بود، تا مرا دید گفت: «این جوان اطلاعات خوبی به من درباره ساز تنبور داده، اگر این باشد كه خوب می شد به دنبال موسیقی كردی و تنبور رفت.

سید خلیل بعدها آن اطلاعات مختصر را جامع كرد و به عنوان پایان نامه تحصیلی اش آن را ارایه كرد كه بعدها كتابی شد با عنوان: تنبور از دیرباز تاكنون، در همین تلاش موفق اولیه علمی اش سعی كرد تا برای نخستین بار مقام های مهم تنبور نوازان كرمانشاه را آوانویسی كرده و به نت در آورد، گرچه این اثر ایشان خالی از اشكال نیست اما تاكنون پر بار ترین كتاب درباره ساز تنبور در ایران است و اطلاعات مفیدی در آن گردآمده است.

پس از آن در پی تنظیم تقویم كردی برآمد كه آن را نیز كامل كرد و به دلیل آن كه دیگر بر اثر مشغله های مختلف ارتباط دیرگاه ما قطع شد ندانستم كه آن را چه كرد.

او علاوه بر خوانندگی و تنبور نوازی سه تار هم می نواخت و دستی چیره بر آن داشت. سال ۱۳۷۶ بود كه به جشنواره موسیقی حماسی آمد و زیر بغل استاد و پیرمرادش درویش امیر حیاتی را گرفت و او را به صحنه تالار اندیشه آورد تا هنرش را عرضه بدارد و خودش نیز در بخشی از برنامه مقام های سوار سوار،سماع رقم چهارم، جلوشاهی، سوار سوار، و خان امیری را اجرا كرد و زیبایی كارش در آن بود كه ماهور ایلامی و عالی مكان هی، را برای اولین بار عرضه نمود كه هنر اجرایش مورد تشویق تماشاگران قرار گرفت.

طرح غزل هایش بغضی كهنه داشت، با تنبورش فریاد می كرد، شعری می خواند كه تنگ نفس پنجره ها را از بین ببرد، رندی كه عشق را از فرهاد آموخته بود و خود را قربانی غزل های شیرین بیستون كرد، حریف لشگر ماتم بود و با هویت شادی و بهجت آشنا، او از آن دست آدمیانی بود كه شناسنامه شان در ذهن جامعه مترنم است.

فرصت كه می یافت سنگی می زد تا قفل كهنه گی را بشكند، و آن قدر با زخمه اش بر زخم دلش زد تا چاره التیام را فهمید، من نمی دانم چه كسی حاضر شد با چشمانی باز بر مرگ مردی بنگرد كه با هر پنجه اش عطر انتظار می پاشید و با هر نغمه اش راز مینوی را تفسیر می كرد؟

ولی این را باور كردم كه سید خلیل در وادی خاموش آرام ننشسته و باز نغمه ای تازه می سراید، تا بسرایندش، روحش قرین عافیت باد و بر خانواده اش و یارانش درد فراق هموار باشد.

دیرگاهی است كه این جا سبدی از نغمه كنج تنبور پر از آتش تو، تبعید است. كسی از فاصله قرن به ما می گوید: نه این آتش نیست، خنده خورشید است.»

• هوشنگ جاوید