آلبوم «موسیقی شالیزارهای ایران» در حیطه‌ی موسیقی نواحی توسط موسسه فرهنگی ماهور منتشر شد.
به گزارش مجله‌ی موسیقی ملودی به نقل از مهر، آلبوم «موسیقی شالیزارهای ایران» شامل ۲۴ قطعه با گویش محلی تالشی است که به عنوان موسیقی کار با «دعای آغازین کار نشا» آغاز می‌شود و بخش نخست این آلبوم با قطعاتی چون «یا محمد، یا علی»، «گلیله وا»،«اقه بویلیم»،«یا لیلم»، «لکه لم برش»،«مسته لیلی»،«جان دده جانم،«آمان هالیله»،«شبنم ویرمه ننه»، «امانه لیله لیله جان» ادامه پیدا می کند.
بخش دوم این آلبوم با قطعه‌ی «امه یندینه خشیمون» شروع می شود و با قطعات «آمان آمان»، «هی امر»، «آواز تالشی و دمویر نازنین»، «کوکو برسر داره»،«شو درومه»،«امانم لیله یار»،«من حاجی‌ام ، لیلی‌ام»،«امانه لیله کاره»،«پاچه لیله»،«کار یشیمون ننه» ادامه پیدا می کند؛ قطعه ی پایانی این آلبوم موسیقی به اجرای آهنگ «دعای انتهای کار مزرعه» اختصاص دارد.
در دفترچه‌ی معرفی آلبوم موسیقی شالیزارهای ایران شرح کامل موسیقی به گویش تالشی به تفصیل مطرح شده است. در بخشی از معرفی این آلبوم به توضیح موسیقی مزارع شمال اشاره شده است : «موسیقی مزارع شمال، به طور اخص منطقه تالش ، شامل مجموعه قطعات آوازی است که توسط زنان خوانده می شود. این آوازها غالبا در مرحله نشاء که مرحله اول از مراحل سه گانه نشاء، وجین و درو است در گرمای شرجی جلگه ، در اواسط خردادماه و در آستانه تابستان ، از صبح شروع و تا هنگام غروب آفتاب ادامه می یابد. به اعتقاد زنان تالش خواندن این آوازها به راحت شدن کار مزرعه و سپری شدن زمان کار و لذت بخش شدن کار گروهی کمک می کند این آوازها موزون و بعضا با وزن آزاد اجرا می شود. این قطعات آوازی در تالش جنوبی (شفت،فومن) تحت عنوان کلی«بجارکارساز» (بجار = شالی‌زار) و در منطقه‌ی مرکزی با عنوان «بجار دستون» شناخته شده است .»
در بخش دیگری از دفترچه‌ی معرفی این آلبوم درباره سبک و آداب اجرای این نوع موسیقی چنین آمده است : «این آوازها به صورت سوال – جوابی خوانده می شود. به این شکل که خواننده اصلی دوبیتی ها و اشعار را می خوانند و جمع بیت ترجیع را هم‌خوانی می کنند. به اشعار خوانده شده توسط خواننده اصلی سر و به خواننده اصلی سره واج یا سره خون و به ابیات ترجیع ترانه واگیر با جیگیر می گویند، معمولا در انتهای هرقطعه ابیات ترجیع چندبار با همراهی سرخوان و هم‌خوانان تکرار می شود.»