دسته: اخبار سنتی

گروه موسیقی «ترنگ» به سرپرستی و آهنگسازی هنرمند کرمانشاهی «برزو امیری»، کنسرت موسیقی اصیل ایرانی و محلی کردی را در سالن ایوان شمس تهران برگزار می‌کند.
به گزارش مجله موسیقی ملودی به نقل از سایت کُردپرس، «برزو امیری» سرپرست و آهنگساز گروه موسیقی «ترنگ» با اعلام این خبر، درباره جزئیات این کنسرت گفت: «این برنامه ۵ و ۶ اردیبهشت ماه ۱۳۹۲ (ساعت ۲۰) در دو بخش کردی و فارسی برگزار خواهد شد که خوانندگی بخش کردی این کنسرت برعهده فواد حسینی است و حمید خزاعی هم به عنوان خواننده بخش فارسی گروه ترنگ را همراهی خواهد کرد.»
وی درباره قطعاتی که در این کنسرت اجرا خواهد شد، افزود: «قطعات بخش اول از چند آهنگ محلی خراسانی و دو آهنگ قدیمی تشکیل شده و در بخش دوم قطعات محلی کردی اجرا می‌گردد.»
در این اجرا‌ها محمد موسوی (تار)، مهدی مرتضایی (سنتور)، سجاد سقایی (عود)، پرستو مرادی (تار باس)، مجید علیزاده (تمبک)، ابراهیم احمدی (دف و دهل)، امیر دین محمدی (کوزه، طبلا و دف)، وفا مصباحی (نی)، جواد عزیزی (دیوان)، مریم نیک بین (همخوان)، ثمین مهرپویان (همخوان) و حمیرا مظاهری (همخوان)، حمید خزاعی (خواننده) و فواد حسینی (خواننده) به عنوان اعضای گروه ترنگ، برزو امیری سرپرست، آهنگساز و نوازنده کمانچه را همراهی خواهند کرد.
علاقمندان برای تهیه بلیط برای این کنسرت می‌توانند با شماره ۰۹۳۰۸۲۸۲۹۲۲ تماس حاصل نمایند.

برنامه‌ای درباره «حبیب سماعی» و راویان آثار او با نام «حبیب سنتور» جمعه، سی‌ام فروردین ۱۳۹۲، از ساعت ۱۱ تا ۱۲ صبح به وقت تهران، در رادیو تهران به روی آنتن می‌رود.

به گزارش مجله موسیقی ملودی «وحید طارمی» در برنامة ترنّم، به مصاحبه‌ با «شهاب مِنا» درباره حبیب سماعی و شاگردان او می‌پردازد.

در این برنامه، با نکوداشت یاد «داریوش صفوت» شاگرد تازه‌ درگذشته حبیب سماعی، چندین قطعه صوتی از این استاد موسیقی سنتی و دو تن از شاگردان او، داریوش صفوت و طلیعه کامران، پخش خواهد شد.

در این برنامه همچنین گزیده‌هایی از «ردیف حبیب سماعی» در چهارگاه و ابوعطا به نوازندگی شهاب مِنا برای نخستین‌بار و پیش از انتشار آلبوم صوتی «ردیف حبیب سماعی»، به سمع شنوندگان مشتاق خواهد رسید.

در تهیة این برنامه سعی برآن بوده تا از زیاده‌گویی پرهیز شود و بر سیاق مثل شیخ اجلّ، سعدی، که فرموده است: «مشک آنست که خود ببوید نه آنکه عطار بگوید» با پخش نمونه‌های صوتیِ بیشتر به معرفی آثار و باقیات فاخر استاد حبیب سماعی، که چون گوهرهایی از مستوری‌برون‌آمده‌اند، پرداخته ‌شود و البته که: «قدر زر زرگر شناسد قدر گوهر گوهری».
گفتنی است رادیو تهران، از موج FM ردیف ۹۴ پخش می‌شود و سایت اینترنتی این رادیو قابل شنیدن است.
جمعه ۹ صبح مراسم خاکسپاری استاد داریوش صفوت است و این برنامه با گرامیداشت یاد و نام او، ۱۱ صبح از رادیو تهران پخش خواهد شد.

پروژه موسيقيايي «سرزمين» به آهنگسازي سهراب پورناظري در فستيوال «الهمبرا» روي صحنه رفت.
به گزارش مجله موسیقی ملودی اين پروژه به سفارش کمپاني آکورد کرايسز در کشور فرانسه روي صحنه رفت و براساس اين کنسرت ارديبهشت ماه سال ۹۲ سي دي صوتي آن در سراسر جهان منتشر مي شود.
سهراب پورناظري درباره اجراي اين کنسرت در گفت‌وگو با خبرنگار آریا گفت:«يکي از مهم ترين ويژگي هاي کنسرت «سرزمين» قرار گرفتن موسيقي هاي سرزمين هاي کردنشين از کشورهاي ايران، عراق، ترکيه و به همراهي دو نوازنده فرانسوي بود. »
آهنگساز گروه شمس در ادامه تصريح کرد:«موسيقي اين مناطق با توجه به تفاوت ها و وجه اشتراک اين سرزمين ها براساس بينش من به موسيقي در کنار هم قرار گرفته است.»
پورناظري درباره استفاده از گويش هاي مختلف كردي در اين پروژه افزود: «اين پروژه با استفاده موسيقي يارستان،موسيقي کردستان ترکيه منطقه بادينان و منطقه اورمات کردستان شکل گرفته است و آواز اين کار به گويش کلهري، سوراني و کرمانچي اجرا شده است.»
سهراب پورناظري كه امسال بيش از ۵۰ كنسرت در داخل ايران و خارج كشور برگزار كرده‌است، درباره بازتاب اين کنسرت در فستيوال الهمبرا که تهيه کنندگان سراسر جهان در آن شرکت دارند، خاطر نشان کرد:«حضور تلويزيون متزو، آرت و همچنين خبرنگاران روزنامه هاي مهم فرانسه حائز اهميت بود.»
در پروژه موسيقيايي «سرزمين» مريم ابراهيم پور، سهراب پورناظري را به عنوان خواننده ياري داده است و حسين ذهاوي(کارگردان هنري، نوازنده سازهاي کوبه اي)، گوران کاميل(دودک)، آرتان تکين(سازهاي بادي)، روبين واسي(سازهاي کوبه اي)، ليلا رينالت (کنترباس) در کنار سهراب پورناظري قرار گرفتند.

موسیقیدان سرشناس کُرد «کیهان کلهر» با همراهی معروف‌ترین نوازندگان جهان در کشورهای مختلف به روی صحنه رفت.

به گزارش مجله موسیقی ملودی به نقل از کُردپرس، موسیقیدان نام آشنای کرمانشاهی و نوازنده باتجربه کمانچه «کیهان کلهر» در ترکیه توری برگزار کرد که اجرای او «شب کمانچه» نام داشت در این کنسرت «دریا ترکان» چهره‌ترین نوازنده کمان ترکی و «سکراتیس سیناپلور» نوازنده لیرا که سازی یونانی است و «علی بهرامی‌فرد» با سنتور از ایران نوازندگانی بودند که کلهر را در «شب کمانچه» در تالار “جمال رشیدری” در شهر استانبول ترکیه همراهی ‌کردند.
بهرامی‌فرد که در “تنها نخواهم ماند” نیز با کلهر همراه بوده است درباره فضای شب کمانچه با بیان این که بخش اعظم آن بداهه بود، گفت: این کار بیشتر اشاره‌ای به موسیقی شرق داشت.
علی بهرامی‌فرد پیش از این نیز در تور اروپایی کیهان کلهر با او همراه بوده است. توری که هفتم آذرماه ۹۱ با اجرا در اسلوونی آغاز شد و در شهرهای آلمان، لیتوانی، هلند و بلژیک ادامه پیدا کرد و پس از چند هفته استراحت، دوباره از شهر لیسبون پرتغال از سر گرفته شد.
آلبوم “تنها نخواهم ماند” نیز اثر مشترک بهرامی‌فرد و کیهان کلهر است که سال گذشته همزمان با انتشار در داخل ایران، در اروپا و آمریکا نیز منتشر شد و در فهرست بهترین آلبوم‌های سال ۲۰۱۲ سایت معتبر «آی تیونز» قرار گرفت. همچنین این اثر با استقبال گسترده‌ای در میان مخاطبان ژانر موسیقی ملل مواجه شد و توسط نشریه معتبر “سانگ لاینز” هم به عنوان اثر برگزیده بداهه نوازی ملل لقب گرفت.
بدون تردید کیهان کلهر فعال‌ترین چهره موسیقایی ایرانی در حوزه موسیقی ملل و همنوازی با شناخته‌ترین نوازندگان دنیا بویژه موسیقی‌دانان شرقی است که به واسطه چنین فعالیت‌هایی در راستای شناساندن موسیقی ایرانی به غیر ایرانی‌ها نیز توانسته نقش بسزایی ایفا کند. همکاری او با هنرمندان هندی از جمله شجاعت حسین خان (غزل) یا با کوارتت کرونوس، جاده ابریشم، یویوما و ارکستر فیلارمونیک نیویورک وی را به هنرمندی جهانی تبدیل کرده‌است تا جایی که مخاطبان بسیاری در بین غیرایرانی‌ها دارد.

• نوازنده ای در عرصه بین‌المللی

مشهور و پرکار در خارج. این بهترین توصیف از «کیهان کلهر» است؛ نوازنده‌ای که کارکردن را بر حرف زدن ترجیح می‌دهد و این روزها به سفیر فرهنگی موسیقی ایران در خارج از مرزهای جغرافیایی تبدیل شده است. به‌ جرات می‌توان او را پرکارترین نوازنده ایرانی در عرصه بین‌المللی دانست. کلهر نقشی بسیار مهم در معرفی موسیقی ایرانی به جهانیان داشته است. همچون سال‌های قبل، سال ۲۰۱۳ هم سالی پرکار برای این نوازنده همیشه در سفر است.

• «اردال ارزنجان»

«کیهان کلهر» با «اردال ارزنجان» نوازنده باقلاما و موسیقیدان اهل ترکیه در روزهای ۱۳ و ۱۴ ژانویه ۲۰۱۳ در گلوبال فست نیویورک و در کندی سنتر واشنگتن روی صحنه رفت. در ۱۸ ژانویه هم با علی بهرامی‌فرد (نوازنده سنتور بم) در فستیوالی در پرتغال (لیسبون) شرکت کرد. بعد از آن، مدتی را در آمریکا به نگارش موسیقی یک برنامه هنری گذراند. در اواخر فوریه هم هشت کنسرت با ارزنجان در ترکیه برگزار کرد.
کلهر که شهریور سال ۱۳۸۹ در تالار وحدت تهران به همراه این نوازنده روی صحنه رفته بود، دونوازی به همراه ارزنجان را یکی از پروژه‌هایی می‌داند که سال‌ها با هنرمندان بین‌المللی در تورهای مختلف تجربه کرده است. ارزنجان (Erdal Erzincan) متولد سال ۱۹۷۱ است که از پاییز ۲۰۰۴ همراه با کلهر کنسرت‌های مختلفی در کشورهای متعدد برگزار کرده است. این دو همچنین یک آلبوم به نام باد (تا بیکران دور دست) منتشر کرده‌اند.

• گروه موسیقی «جاده ابریشم»

گروه موسیقی «جاده ابریشم» به سرپرستی و تاسیس «یویوما» بهترین و معروف‌ترین ویولنسل‌نواز دنیا در سال ۱۹۹۸ تاسیس شد. این گروه از همان ابتدا هدف مالی برای خودش طراحی نکرد و مهم‌ترین اهدافش را بر پایه هنر غیرانتفاعی و همکاری‌های آموزشی بنا کرد. یکی از مهم‌ترین اهداف این گروه گرد هم آوردن موسیقیدانان کشورهای مختلف جاده ابریشم کنار هم و ایجاد همسایگی موسیقایی با آنها بود. اما در طول سال‌ها این گروه، موسیقیدانان مختلف دنیا را کنار هم آورد تا پیام‌هایش را به شکلی جهانی‌تر مطرح کند. این گروه به اغلب کشورهای دنیا سفر کرده است به خصوص کشورهایی که در آن نوازنده‌ای از گروه راه ابریشم حضور دارد. کلهر از ۸ مارس ۲۰۱۳ با «یویوما» و این گروه، تور موسیقی آمریکا را برپا کرد؛ بهانه این تور موسیقی، گرامیداشت پانزدهمین سال فعالیت گروه جاده ابریشم بود. به گفته این نوازنده کمانچه، این تور شامل هفت کنسرت در شهر‌های مختلف آمریکا بود که از میان این برنامه‌ها، یک کنسرت هم در «اوری فیشرهال» در مرکز فرهنگی لینکلن، اختصاص داشت. همچنین یک سی‌دی جدید با این گروه به همین مناسبت ضبط شد که اواسط سال‌جاری میلادی به بازار خواهد آمد.

• تور اروپایی «کیهان کلهر»

کلهر ماه آوریل (فروردین ۹۲) به همراه علیرضا قربانی، علی بهرامی‌فرد و علیرضا ملاحسینی (نوازنده تمبک) تور اروپای خود را آغاز خواهد کرد. او درباره این تور گفت: تور موسیقی اروپای ما از فستیوالی در اتریش آغاز خواهد شد. این تور تا نیمه ماه می‌ ۲۰۱۳ ادامه خواهد داشت. این نوازنده بعد از این تور، دو برنامه تک‌نوازی در انگلستان خواهد داشت؛ ضمن اینکه یک برنامه هم در اول ماه ژوئن با بروکلین رایدر در باربیکن سنتر لندن روی صحنه می‌برد.
این نوازنده کُرد در حالی خود را برای این برنامه‌های متنوع و فشرده آماده می‌کند که چندی پیش، آخرین آلبومش در فهرست برترین‌های موسیقی جهان در سال ۲۰۱۲ قرار گرفت. آلبوم موسیقی «تنها نخواهم ماند» اثر مشترک کیهان کلهر و علی بهرامی‌فرد در فهرست برترین آلبوم‌های سال ۲۰۱۲ میلادی سایت معتبر «آی‌تیونز» قرار گرفت. آلبوم «تنها نخواهم ماند» سال گذشته همزمان با انتشار در داخل ایران، در اروپا و آمریکا هم منتشر شد. این اثر تاکنون با استقبال گسترده‌ای در میان مخاطبان گونه موسیقی ملل مواجه شده و نشریه معتبر «سانگ لاینز» هم آن را به عنوان اثر برگزیده در بداهه نوازی ملل معرفی کرده است.
کلهر تا به حال سه بار در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ کاندیدای دریافت جایزه گرمی برای آلبوم «غزل ۴» به همراه شجاعت حسین‌خان و همچنین آلبوم‌های «فریاد» و «بی تو به سر نمی‌شود» به همراه گروه استادان موسیقی ایرانی شده است.

این نوازنده سرشناس کمانچه حدود ۱۰ سال پیش در ساخت موسیقی فیلم «جوانی بدون جوانی» فرانسیس فورد کاپولا همکاری داشت و برای این فیلم کمانچه نواخت. کاپولا، با شنیدن نوای کمانچه کلهر گفته بود: «دوست دارم این صدا در فیلمم باشد. فیلم من دو دنیای متفاوت را در بر دارد؛ جدید و قدیم، تاریخ و مدرنیته. در واقع صدای کمانچه، صدای تاریخ است …»
کیهان کلهر نوازنده چیره‌دست کمانچه در تور کنسرت‌های خارجی‌اش روز ۲۷ نوامبر ۲۰۱۲ ( ۷ آذر ۹۱) با علی بهرامی‌فرد که از نوازندگان سنتور است به اسلوونی رفت و روز ۲۸ نوامبر (۸ آذر) با این هنرمند اجرایی دیگر در آلمان داشت.
روز ۱ و ۲ دسامبر ۲۰۱۲ (۱۱ و ۱۲ آذر) کلهر و بهرامی‌فرد دو اجرا را در لیتوانی پشت‌سر گذاشتند. این دو هنرمند ۷ و ۸ دسامبر (۱۷ و ۱۸ آذر) قطعاتی از آلبوم «تنها نخواهم ماند» را در هلند اجرا کردند.
دونوازی سنتور و کمانچه در بلژیک هم طنین‌انداز شد. سرانجام این اجراها به پاریس ‌رسید و با نوای سازهای کوبه‌ای مجید خلج همراه شد. اجرای مشترک خلج و کلهر ۱۶ دسامبر ۲۰۱۲ (۲۶ آذر) در این شهر به روی صحنه رفت.
برای اولین بار در طی سالهای اخیر به همت علاقمندان فرهنگ و هنر ایرانی در ورشو و آکرودیته لیتوانی کنسرت کیهان کلهر به همراه علی بهرامی فرد در دو شهر کائوناس و ویلنیوس برگزار گردید، اجرای لیتوانی در دو کلیسای معروف و قدیمی این کشور برگزار شد و با استقبال چند هزار نفری مخاطبین و علاقمندان موسیقی ایرانی مواجه گردید، استقبال از کنسرت به اندازه ای بود که به دلیل کمبود فضا، بسیاری از علاقمندان فرهنگ و هنر ایرانی در سرمای زیر ۵ درجه سانتیگراد در سالن‌های جنبی محل برگزاری کنسرت، به تماشای هنر ایرانی پرداختند.

محسن شریفیان، هنرمند بوشهری از مردم ایران درخواست کرد که برای کمک به زلزله‌زدگان بوشهر بشتابند.

به گزارش مجله موسیقی ملودی به نقل از ایسنا سرپرست گروه «لیان» ضمن ابراز همدردی با هم‌استانی‌های خود گفت: گروه «لیان» کمک نقدی خود را برای زلزله‌زدگان مهیا کرده و از عموم هموطنان و خصوصا هنرمندان جامعه‌ی ایران درخواست دارم تا نسبت به این مهم کمک‌های انسان‌دوستانه‌ی خود را دریغ نکنند.

محسن شریفیان افزود: هر چند که کمک‌های ما در برابر تلفات وارده شده‌ی این اتفاق ناگوار اندک به شمار می‌رود اما امیدوارم با کمک و همدلی مردم ایران، غمی از مصیبت وارد شده به مردم استان بوشهر-شهرستان دشتی- کم شود.

به نقل از صفحه شخصی محسن شریفیان، گروه «لیان» عواید کنسرت خود در جشنواره فجر سال گذشته را به هموطنان زلزله زده‌ی آذربایجان اهدا کرد.

موسیقی مقامی نیشابور توسط هنرمندان گروه ˈنیشابورکˈ در آرامگاه عطار نیشابوری با استقبال مسافران بهار برگزار شد.

به گزارش مجله موسیقی ملودی مسئول امور هنری اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی نیشابور  درگفت و گو با ایرنا افزود: همزمان با آغاز سال ۹۲ و حضور مسافران و گردشگران نوروزی در شهر زیبا و تاریخی نیشابور موسیقی مقامی توسط هنرمندان گروه نیشابورک در نیشابور برگزار شد.

غلامرضا سلامتی اظهار داشت: اجرای موسیقی مقامی گروه نیشابورک به سرپرستی محمد دهنوی و نوازندگی حسن لزگی (دهل) ، محمد شاکری (آواز) ، محمد عبدی (دوتار) ، محمد دهنوی (سرنا و قشمه) و احمد و محمود حاجی بیگلو (حرکات موزون) را برعهده داشتند.

مسوول امور هنری اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی نیشابور افزود: نیشابورک نام یکی از گوشه‌های موسیقی اصیل ایرانی است.

وی خاطر نشان کرد: توسط این گروه نوروز نوازی و مقام های موسیقی شمال و جنوب خراسان بزرگ نیز اجرا گردید.

سلامتی گفت: این برنامه که طی سه روز با همکاری اداره میراث فرهنگی ،صنایع دستی و گردشگری در آرامگاه عطار برگزار گردید و با استقبال بیش از ۴۸۰۰ نفر از مسافران نوروزی همراه بود.

سرنای نوروز اثر جدید گروه رستاک است که پیش از نوروز ۹۲ در بازارهای موسیقی کشور منتشر شد. «رضا عابدیان» نوازنده کمانچه سابق این گروه، نقدی را در مورد آلبوم سرنای نوروز نگاشته که با هم آن‌را در مجله موسیقی ملودی می‌خوانیم:

«به نظرم هر نقدی را باید متناسب با معیار و مقیاسی نوشت. میزان ادعا را سنجید و اعتبار نقد را مخدوش نکرد. دیدگاههای منتقدانه در ایران معمولا با خصومت های شخصی ویا احساسات مثبت نویسنده توامان شده؛ هجونامه ای می شود و یا یک مدیحه سرایی. نخست بگویم که من از قدمای رستاک بوده ام؛ اینک روبروی آن نشسته ام و قصد ارزیابیش را دارم. امیدوارم نه هجوی بنویسم و نه مدحی بلکه اعتبار نوشته ام در حقیقت سخنم نهفته باشد نه در واقعیت روزهای سخت زندگی ام.»
۱-بیشترین نقد رستاک از جانب دوستانی است که در ژانر سنتی کار می کنند. نقد آنها دو موضوع اصلی دارد: یکی اینکه رستاکیان موسیقی را اسباب درآمد و ثروت اندوزی خود کرده اند و دوم اینکه موسیقی رستاک بازاری است و شعور مخاطب را نادیده می گیرد.در واقع این افراد درست همان چیزهایی که خود به آن نرسیده اند را اصل و اساس نقدشان قرار داده اند.یکی اینکه هیچگاه نتوانسته اند موسس و یا نوازنده گروهی باشند با یک بستر؛ چارچوب و قوانینی ( حتی غلط )برای در آمدزایی و تامین هزینه ها . دوم اینکه کارکرد شورآفرینی در موسیقی بعنوان یک هنر مستقل ونه زیر مجموعه شعر و ادبیات ؛ بسیار بالاتر از شعور آفرینی است.اگر بپذیریم که هر کنش روحی ( از جمله شور؛ شوق و تهییج احساسات) از خلال تجربیات و آگاهی ما (شعور) می گذرد ؛ از آنجا که این آگاهی و تجربه آن هم در عصر حاضر؛ لحظه به لحظه در حال افزایش است پس مخاطب رستاک نیز مستثنا از این قضیه نیست.البته به جز برخی هنروران موسیقی سنتی ایران ؛ کمتر موزیسینی بصورتی واضح چنین ادعایی دارد که با موسیقی خود شعور مخاطب را افزوده است.
۲- واقعیت این است که روند موسیقی سنتی بعد از یک دوران طلایی بیشتر دچار نشیب شده تا فراز و نشانه های این افت فراوان است.مخاطب این موسیقی ملودی های ماندگاری نمی شنود که بخواهد زمزمه شان کند.گروه های مجری این موسیقی نیز با تلفیق و یا گاه کشاندن هنرپیشگان سینما بر روی صحنه ؛ در کنار خود؛سعی در جذاب جلوه دادن کارشان داشته اند.این ژانر موسیقی از توده مردم فاصله گرفته و به دوران جنینی خود ؛ زمانی که به دربار و طبقه مرفه تعلق داشته برمیگردد اما این بار درباری نیست تا پذیرایشان باشد و حتی طبقه مرفه نیز وضعیت شنیداری خود را تغییر داده است.میزان فردیت و تک محوری بودن افراد و نظرهای افراطی شان موجبات تلاشی و از بین رفتن حرکات موثر این موزیک شده است.شاید حقیقت این موسیقی بسیار با واقعیت امروزی آن متفاوت باشد.
۳-در رستاک ؛افرادی برخاسته از این ژانر موسیقیایی با سازهای سنتی و محلی ؛ متنی دیگر را قرائت کرده اند.آنها موسیقی محلی و نواحی ایران را دستمایه تولیدات خود قرار داده اند.طبیعی است که افراد متوهمی که خود را متصدی موسیقی محلی می دانند بیقرار شده و از این وضعیت ناخرسندند.موسیقی محلی میراث فرهنگی مردم است و کسی نمی تواند ادعای مالکیت آن را داشته باشد.نقد این عزیزان این است که قرائت رستاک از موسیقی نواحی ؛بدعت و یا دستکاری در این ژانر کهن است و تولید و بازروایی رستاک را فاقد ارزش قلمداد می کنند.من به عنوان یکی از اعضاء اصلی و قدیمی این گروه, اذعان دارم که در تمرینات اعضاء اصلی سالها طول کشیده تا نوازندگان به تاویل های مشترک و یکسان از یک قطعه برسند و همگی شان می دانند که ممکن است این برداشت برداشت اصیلی از اصل قطعه نباشد. بعبارتی رستاک به زبان خود قطعه ای را دوباره بازنمایی و بازروایی می کند.

حال با توجه به این سه نکته ؛ به مواردی نیز اشاره می کنم که در مورد کار سوم رستاک از آن بیمناکم و امیدوارم دوستان و همکاران سابقم پذیرایشان باشند :
۱- همه گروههای آرتیستیک و هنری در جهان در کستینگ خود فاصله ای را با مخاطب خود حفظ میکنند که موجب سلامت و ثبات ذهنی شان خواهد بود.اجراهای زیاد ؛ همایشی و مناسبتی ؛ همسو کردن بینش زیباشناسانه با خواسته های عوامانه مخاطب ؛ موجبات نزول شاءن هنریشان خواهد بود.رگه هایی از این تذکار در سرنای نوروز مشاهده می شود.
۲- زمان طولانی قطعات گاهی موجب کلافگی مخاطب شده است.هللیوسا در قطعه بندری در میانه ترانه صیادها و خیام خوانی جدای از تذکار قبلی ؛ گویا تنها برای طولانی کردن اثر ؛ افزوده شده است.
۳- هارمونیزاسیون و کنترپوآنتیک کردن ملودیهای محلی هر چند جذاب بوده و هست اما پیچیده کردن تمهای محلی که در این اثر به اوج خود رسیده است؛گویا مخاطب را در تعقیب خطوط موسیقی سردرگم می سازد.در اجراهای صحنه ای این آثار دوستانی گله مند بودند که این موسیقی و زحمتی که برای آن کشیده شده در میان همراهی هواداران و هیاهوی آنان گم شده و چیزی از ظرافت های آن شنیده نمی شود.

۴- زمانی یکی از اساتید موسیقی سنتی اظهار داشته بودند که اگر با نوازندگان چهارراه سیروس هم کنسرت بدهند باز هم مورد استقبال قرار خواهند گرفت.یکی از بزرگان رستاک نیز بهنگام جداییم از رستاک جمله ای به این مضمون فرمودند که رفتن یا نرفتن تو اثری در رستاک ندارد چرا که رستاک به یک جریان تبدیل شده است. قطعا اعضا اصلی به اهمیت حفظ بقیه اعضاء قدیمی و اهمیت کار گروهی واقفند چرا که بارها و بارها در مصاحبه های سرپرست محترم گروه نیز به این نکته اذعان شده است. لذا امیدوارم دوستانم بیش از پیش خود را در معرض نقد قرارداده ؛نصیحت مشفقانه بزرگان و اهالی موسیقیایی کشور را دستمایه ارتقاء کیفی تولیدات خود قرار دهند تا همچنان بعنوان یک جریان مثبت موسیقیایی پلی باشند بین مخاطب و موسیقی نواحی. همانند سازی همدلانه از سوی مخاطبین آنچنان مجذوبشان می کند که داوری نقادانه را ناممکن می سازد از طرفی رویکرد صرف عقلایی و فاصله دار نیز ممکن است درک احساسی موسیقی را با دشواری روبرو کند.در رستاک دو نفر به شدت توانایی فاصله گرفتن و نقد از بیرون را دارند که وجودشان برای گروه مغتنم است.سیامک سپهری و پیران مهاجری.پس چه خوب می شود اگر این نقد ابتدا با قوتی بیشتر بصورت درون گروهی انجام شود و همه جانبه به سمت همه اعضا تسری یابد.

۵- گلن گولد کانادایی نوازنده بزرگ پیانو؛ در سن ۳۱ سالگی از کنسرت و صحنه کناره گیری کرد. او کف زدن در کنسرتها را محکوم کرده و مدعی بود که شنونده در خانه با تنظیم پیچ های دستگاه پخش خود؛ توان افزایش درک و لذت تجربه موسیقیایی خود را داراست. بدیهی است که ممکن است افرادی هیچ شباهتی بین صداهای اجرا؛ صحنه ای و فیلم ضبط شده نبینند اما این نباید بهانه ای باشد برای اینکه کیفیت صدابرداری کنسرت های رستاک در طول این سالها تغییر محسوسی نکند پس اگر هنگام تنظیم قطعات برای تعدد خطوط هارمونیک و کنترپوانتیک؛ کثرت هم آوایی توام با کوبش سازهای متعدد کوبه ای سقفی در نظر گرفته شود کار بیهوده ای نخواهد بود. دوستان حتما می دانند که کیفیت اجراء قطعه بندری بر روی صحنه چونان همهمه ای گنگ در میان هیاهوی هوادران است.
۶-در اجرای موسیقی کرمانجی و برخورد با آن اتفاق رستاکی نیفتاد.در همه اقوام من نواهایی انتخاب شده بودند که آگاهی همگان از آنها همدلی را تداوم و به همنوایی مخاطب ثباتی می بخشید و ضمن آن نمونه تازه ای از تجربه مشترک می آفرید.در اغلب آثار رستاک این خصوصیت وجود دارد اما در قطعه کرمانجی چنین حسی برای من بوجود نیامد.
۷-استقبال ؛هیاهو و تشویق حضار در سالن های کنسرت گاه نه بدلیل مرغوبیت اثر و یا جریان ساز بودن و تحلیل کار بلکه ناشی از دیدار هنرمندان اثر و اکت های آنان بهنگام اجراست. آنتونی استور در کتاب موسیقی ذهن و بدن می نویسد: تردیدی نیست که برای بسیاری از مردم تماشای حرکات موسیقی دانان در طول اجرای زنده اثر دلیل مهم رفتن به کنسرت ها در برابر گوش دادن به موسیقی در خانه است.این درست است اما برخی از فیگورهای دوستان نوازنده؛ تصنعی و افراطی و تکراری به نظر می رسد.
۸-گلیساندوهای عود و تارها در چندین قطعه مکررا اتفاق افتاده و فانتزی ایجاد شده را بی مزه کرده است. همچنین نحوه حضور اساتید موسیقی نواحی در مستند های فیلم بعد از دو سال بسیار پیش پا افتاده و نخ نما شده بود.
۹- نامگذاری کار گویا با عجله و یا بدون وسواس صورت گرفته است.رنگواره های کهن ؛ همه اقوام من؛ ناگهان ختم شدند به یک ترکیب سهل و ممتنع و سردستی.
۱۰- رستاک می داند که موسیقی محلی ایران تنها در شادی و هلهله خلاصه نمی شود.شادی و شور و برانگیختگی هیچ بد نیست کما اینکه برای برخی از مردم ما شفا هم هست اما در نبود غم ؛ شادی کرخ کننده و بیمار گونه جلوه می کند.آدرنو موسیقی را بازتاب مکانیکی احوالات اجتماعی نمی داند.من هم بر همین باورم اما وجود قطعاتی چون قطعه بختیاری در این آلبوم بسیار شنیدنی ترش می ساخت و کلیت فضا را حقیقی تر جلوه می داد.به شکلی که برخی این داعیه را نداشته باشند که گویی اینان به قصد تجارت آمده و فقط سعی در فروش کالایی بنام شور کاذب را دارند.

در پایان خوب است به تذکر دوستانی که نگارش این سطور را در آینده بهانه ای برای ره یافت دوباره من به گروه می دانند اشاره و در جوابشان به این بیت بسنده می کنم:
دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند
از گوشه‌ی بامی که پریدیم ، پریدیم !
این درست است که در طول سالها فعالیت رستاک افرادی به آن پیوسته و از آن جدا شده اند ؛هر دو طرف چونان پیکری زنده که گاهی خود را تکانده و تجدید قوا کرده . بی شک استفاده از تجربیات دو طرف و تعامل آنها کارساز خواهد بود.نوشتن این سطور در وهله اول پاسخی بود به دوستان هنرمند عزیزی که در نقد رستاک بیشتر از آنچه که خود رستاکیان ادعای آن را دارند زیاده روی می کنند و در نوبت دیگر یادآوری دلسوزانه مواردی بود از آنکه مدت طولانی از زندگیش را برای گروه صرف کرد از همه دوستانش در رستاک آموخت و مطمئنا چیزهایی نه چندان بدی در رستاک به یادگار گذاشت.

• رضا عابدیان /اسفند ماه ۹۱

گروه موسيقي ليان به سرپرستي محسن شريفيان در تيرماه ۱۳۹۲ در «جشنواره موسيقي جهاني رين فارست» به روي صحنه خواهد رفت.
به گزارش مجله موسیقی ملودی محسن شريفيان سرپرست گروه ليان در این باره به آریا گفت: «اين جشنواره از تاريخ ۷ تا ۹ تير ۹۲ برگزار شده و از گروه هاي معتبر کشورهاي فرانسه، ايرلند، دانمارک، آفريقاي جنوبي، چين، مالزي، آمريکا و ايران دعوت شده است.

از نکات حايز اهميت اين فستيوال حضور گروه آمريکايي Pine Leaf boys مي باشد که تا کنون ۴ بار نامزد دريافت جايزه ي گرمي معتبر ترين جايزه ي موسيقايي جهان شده اند.»
وي در خصوص جشنواره رين فارست مالزي گفت: «اين جشنواره در ۳ سال گذشته تنديس مجله معتبر سانگ لاينز را براي ۲۵ فستيوال برتر موسيقي دنيا از آن خود کرد کرده است.»
اين هنرمند گفت: «از دبيرخانه ي جشنواره پيشنهاد برگزاري چندين ورک شاپ آمده است که ما براي معرفي موسيقي بوشهر در اين جايگاه بين المللي از آن استقبال کرده ايم.»
در وبسايت رسمي اين فستيوال براي معرفي اين گروه ايراني آمده است: «محسن شريفيان و گروهش در دو دهه ي گذشته با انرژي مهيجي سعي بر معرفي موسيقي بوشهر برآمده اند، نوشتن چندين کتاب، توليد چندين آلبوم موسيقي خود گوياي علاقه ي آنها به اين مهم است. آنها با سازهاي که سمبلي از خليج فارس است موسيقي منطقه ي خود را در سراسر جهان از آمريکا گرفته تا شرق دور معرفي مي نمايند.»
شريفيان و گروهش که چندي پيش براي اجرا در فستيوال جهاني ومکس انتخاب شده بودند در خصوص دعوت شدن گروهش به اين فستيوال گفت: «فستيوال بين المللي رين فارست در پي اجراي اخير ما در يونان گروه ليان را انتخاب کرده و به طور مستقيم با گروه وارد مذاکره و قرارداد شده است.»